Cho Cho (1)
Part (1)
နေ့လည်ဖက်မို့လားမသိ လူက ရှင်းနေလေ သည်။ဧည့်ခန်းဆိုဖာဆက်တီတွင် ဧည့်သည်
အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။
အသက်က ၃၀ ကျော်လောက် အသားဖြူဖြူနှင့် ထိုင်နေတာတောင် သူမ၏ ကိုယ်လုံးအလှက ပေါ်လွင်လှသည်။ထိုဧည့်သည် အမျိုးသမီး
သည်လက်ထဲမှအမျိုးသမီးမဂ္ဂဇင်းကိုဖတ်ရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် အလှပြင်ခန်း ဖက်ကို လှမ်း၍ကြည့်သည်။အလှပြင်ခန်းထဲတွင်တော့ တစ်ယောက်မှ အလှပြင်နေခြင်းမရှိပါ။ သို့သော်ငြားလည်း လှမ်းလှမ်းကြည့်နေသော အမျိုးသမီးက တစ်ယောက်ယောက်ကိုလှမ်း
မျှော်နေပုံရသည်။ သူမ၏ရှေ့တွင်စားပွဲပေါ်၌ အချိုရည်သံဗူးတစ်ဘူးနှင့်ဖန်ခွက်တစ်ခွက်ရှိ
သည်။ ဖန်ခွက်ထဲမှအချိုရည်ကဖင်ကပ်မျှသာကျန်တော့သည်။အမျိုးသမီးသည် လက်ထဲမှ မဂ္ဂဇင်း စာအုပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့တင်လိုက်ပြီး အလှပြင် မှန်ခန်းဖက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အင်း...တနာရီတောင်ကျော်လာပြီ”
တိုးတိုးလေးငြီးလိုက်ပြီးသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ပြီးမှ မျက်နှာကပြုံးယောင်သန်းသွားပြီး ရှေ့စားပွဲပေါ်မှစာအုပ်ကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။ မကြာလိုက်ပါချေ။စကားပြောသံကြား၍အမျိုးသမီးသည် စာအုပ်မှမျက်နှာလွှဲကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။အသက် ၄၀ ခန့် ခပ်၀၀အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အလှပြင် မှန်လုံခန်း၏အတွင်းဖက်ရှိတံခါးမှဝင်လာ၍ အလှပြင်ခန်းကိုဖြတ်လျှောက်လာသည်က ိုတွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင်ထိုင်နေသောအမျိုးသမီးသည် လက်ထဲမှစာအုပ်ကိုချလိုက်သည်။
အလှပြင်ခန်းကိုဖြတ်လျှောက်လာသောအမျိုးသမီးကြီးသည် အလှပြင်ခန်း ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လာသောအခါ ကောင်တာတွင်ထိုင်နေသော ခပ်ဖြောင့်ဖြောင့်အမျိုးသမီးက မတ်တတ်ထ၍ နူတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား...မမ”
“ပြေပါတယ်ညီမရယ်...ဒါကြောင့်လဲညီမတို့ဆီကို မမက တပတ်တစ်ခေါက်တော့ ရောက်အောင်လာတာပေါ့” ပြောလိုက်ရင်းလျှောက်လာသောအမျိုးသမီးကြီးသည် စောင့်နေသောအမျိုးသမီး၏ဘေး ဆိုဖာပေါ်တွင်ဝင်၍ထိုင်ချလိုက်သည်။
“လူကို နုံးသွားတာပဲ...ဟင်းဟင်းဟင်း”
“မမစန်း ကလဲ”
“ဟုတ်တယ်...မချိုရ..ကောင်လေးတွေက ဝန်ဆောင်မှုတအားကောင်းတာ...ညီမလဲဝင်
်လိုက်ပါလား”
“ဟာ...မမစန်းကလဲ” စောစောကထိုင်စောင့်နေသောမချိုဆိုသည့်အမျိုးသမီးမျက်နှာတစ်ခုလုံးရဲသွားလေသည်။
ကောင်တာမှ အမျိုးသမီး က အအေး အချိုရည်သံဗူးနှင့်ဖန်ခွက်ကို လင်ဗန်းဖြင့်တင်၍ကိုင်ကာအနားရောက်လာသည်။
“ကဲ...မချို...မူလကျီလုပ်မနေနဲ့...ထ.ထ...
ဒီရောက်မှတော့တစ်ခါလောက်ဝင်ကြည့်
လိုက်စမ်းပါအေ..”
“အဲဒီ မမစန်းကလဲ...”
“ဘာလဲ...ဒီက အမလေးလည်း ဝင်ဦးမလို့လား...လာလေ...”
ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးက အအေးဗန်းကို စားပွဲပေါ်သို့တင်လိုက်ပြီး မချို ဆိုသော အမျိုးသမီး၏လက်ကိုလှမ်း၍ကိုင်လိုက်သည်။
“ကဲပါ...ထပါအေ...မချိုကလဲ...ရောက်မှတော့မထူးပါဘူး”
မမစန်းဆိုသောအမျိုးသမီးကြီးကလည်း မချိုဆိုသောအမျိုးသမိး၏လက်တဘက်က
ိုကိုင်ကာ ဆွဲထူလိုက်သည်။
“အာ...မမစန်းကလဲကွာ...လုပ်ပြီ..”
မချို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့်ထ၍ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
“ကဲ...ညီမရေ...ဒီကမချိုကိုလည်း မမလိုပဲသဘောထားပြီးအဆင်ပြေအောင်လုပ်
ပေးလိုက်ပါကွာ”
မမစန်းဆိုသောအမျိုးသမီးကြီးက ပြောလည်းပြော စလင်းဘက်ထဲမှ ငွေတစ်သောင်းငါးထောင်ကိုလည်း ထုတ်ယူ၍ပေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့မမစန်းကပြောလိုက်သေးသည်။
“စက်ရှင်ပဲနော်”
“ဟုတ်ကဲ့...မမ”
ကောင်တာမှအမျိုးသမီး ခေါ်ရာနောက်သို့ မချိုရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့်ပါသွားသည်။မမစန်းဆိုသောအမျိုးသမီးကြီး၏အမည်က ဒေါ်စန်းစန်းနွယ်မြင့်ဖြစ်သည်။မချိုဆိုသောအမျိုးသမီး၏အမည်က ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးကငွေကြေးသုံးဖြုန်းနိုင်သော
လုပ်ငန်းရှင်တွေဖြစ်ကြသည်။
မမစန်းကအသက် ၄၂ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်းသည်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ မုဆိုးမဖြစ်သည်။ မချိုက အသက် ၃၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်းသည်ဖြစ်သူက အမေရိကားတွင်သွားရောက် အလုပ်လုပ်နေသည်မှာ ၃ နှစ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။
ဒီတော့နှစ်ဦးစလုံး လိုအပ်ချက်တူညီနေသူတွေဖြစ်သည်။ မမစန်းကဒီနေရာကိုမကြာခဏလာတတ်ပြီး မချိုကို ရောက်ဖူးအောင်လိုက်ခဲ့ပါလားဟုခေါ်
ဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကောင်တာမှအမျိုးသမီးလက်ဆွဲခေါ်ဆောင်ရာသိ့ုလိုက်ပါလာသောမချိုသည် အလှပြင်ခန်းအတွင်းဖြတ်လျှောက်လာပြီး တဖက်ရှိ အလှပြင်ခန်း တံခါးပေါက်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆိုဖာထိုင်ခုံရှည် နှစ်ခုဖြင့်ကောင်လေးတွေထိုင်နေကြသည်။
ထိုနေရာသို့အရောက် ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးက ရပ်၍မချိုလည်းရပ်လိုက်သည်။
“ကဲ...မမ...ဒီမှာအားလုံး ၈ ယောက်ရှိတယ်...မမ အကြိုက်ရွေးပေတော့..” ရဲကနဲဖြစ်သွားသောမျက်နှာလေးဖြင့် မချိုကကောင်လေးတွေကိုကြည့်သည်။ အားလုံးကိုယ်လုံးတောင့်တောင့်နှင့်ရုပ်ချော
ချောလေးတွေ။
အားလုံး၏သန်စွမ်းမှုကလည်းအတူတူလောက်
ပင်ဖြစ်နိုင်၍ မချိုဘယ်သူ့ကိုရွေးရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။
“ဒီဖက်ကနှစ်ယောက်ကတော့ တပတ်မှတခါပဲလာတဲ့ အချိန်ပိုင်းတွေလေ...ဟိုဖက်က ၆ ယောက်ကတော့ ဒီကပင်တိုင်တွေပေါ့”
မချို တခါတလေမှလာသည်ဆိုသောကောင်လေး
နှစ်ယောက်ကိုကြည့်လိုက်သည်။
မချို၏စိတ်ထဲတွင် ပင်တိုင် ၆ ယောက်က နောင်လည်းအချိန်မရွေးတွေ့နိုင်သည်။တခါတ လေမှလာသောနှစ်ယောက်က ကြုံတွေ့ရ ခဲ၍ထိုနှစ်ယောက်ထဲမှ ရွေးရန်ကြံစည် လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ကအသားလတ်လတ်၊ တယောက်က အသားဖြူူဖြူ ၊ နှစ်ယောက်စလုံး လုံးတူဒေါက်တူ မို့ ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ၏မျက်လုံးက ထိုကောင်လေးနှစ်ယောက်၏ခြေမများဆီသို့
ရောက်သွားသည်။
“သူနဲ့ပဲသွားမယ်”
အသားလတ်လတ်ကောင်လေးက မချိုကိုပြုံး၍ကြည့်ရင်းမတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
“ကာစန်မာ စိတ်ချမ်းသာဖို့ကအဓိကနော်”
“ဟုတ်ကဲ့မမ”
ကောင်တာမှအမျိုးသမီး၏သတိပေးစကားကို
ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်၍တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ကောင်တာမှ
အမျိုးသမီးက နံရံအပေါ်ဖက်တွင်ကပ်ထားသော မှန်ဘီရိုလေး၏ တံခါးကိုလှမ်း၍ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့နံပါတ်ပြားချိတ်ဆွဲထားသောသော့
တစ်ချောင်းကိုဖြုတ်ကာ ကောင်လေးလက်ထဲသို့ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“အခန်း ၇ ကိုသွားတော့ ”
ကောင်လေးကရှေ့က မချိုကနောက်က။ အလှပြင်ဆိုင်မှန်လုံခန်း၏ နောက်ဖက်တံခါးမှနေ၍ အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ကောင်တာမှအမျိုးသမီးကတော့ နေခဲ့သည်။အထဲတွင်တည်းခိုခန်းများကဲ့သို့ နံပါတ်တပ်ထားသောအခန်းပျား အစီသရီရှိနေသည်။
နံပါတ် ၇ တပ်ထားသော အခန်းကို ကောင်လေးက သော့ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဝင်လေ...မမ”
မချိုကရှေ့က ကောင်လေးက နောက်မှ အခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်ပြီး ကောင်လေးကအခန်းတံခါးကိုသော့ခတ်၍ ပိတ်လိုက်သည်။
အခန်းက ၁၅ ပေပက်လည်လောက်ရှိမည်ထင်သည်။
အလယ်တွင် တစ်ယောက်အိပ်လည်းမက နှစ်ယောက်အိပ်လည်းမကျသော ဇက ကုတင် တစ်လုံးပေါ်တွင် မွေ့ယာထူကြီးတစ်လုံး နှင့်အိပ်ယာကို ခမ်းခမ်းနားနား ပြင်ဆင်ထားသည်။
ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူက ကုတင်စောင်းတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကောင်လေးက သူ့အကျီကိုချွတ်၍ နံရံမှချိတ်တွင်ချိတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့မချိုဘေး ကုတင်စောင်းတွင်ဝင်ထိုင်
လိုက်သည်။အခန်းထဲရောက်ကထဲက ကောင်လေးကိုငေး၍ကြည့်နေသောမချိုက ကောင်လေးကိုဖက်၍ ပါးနှစ်ဖက်ကိုအားရပါးရနမ်းလိုက်သည်။
ကောင်လေးက လက်တစ်ဖက်ဖြင့်မချို၏ခါးကိုဖက်ထားရင်း တင်သားတစ်ဖက်ကိုဆုပ်နယ်ပေးနေသည်။ “မင်းနာမယ် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
“ဇော်ဇော် လို့ပဲခေါ်ပါ မမ”
“အင်းလေ နာမယ်ရင်းကိုတော့ဘယ်ပြောပါ့မလဲ...မမ နံမယ်က နံမယ်အမှန်နော်...မချိုလို့ခေါ်တယ်”
“ဟုတ်ကဲ့...မမ...ကျွန်တော်အဝတ်တွေချွတ်ပေးမယ်နော်...”
“ဇော့်...သဘောပဲ...”
ဇော်ဖော် က မချိုကိုအားဖြင့်ညှစ်၍ဖက်ကာ ပါးနှစ်ဖက်ကိုနမ်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့မချို၏အကျီကိုဖြေးဖြေးချင်းချွတ်ပေးရင်း ထွက်ပေါ်လာသောအသားစိုင်လေးများ ပခုံးသားလေးတွေ က အစ နှုတ်ခမ်းနှင့် ဖိ၍ဖိ၍ စုပ်ကာနမ်းပေးသည်။ နမ်းရင်းချွတ်ရင်းဖြင့် နောက်ဆုံး အောက်ခံဘရာစီယာပါကျွတ်သွားသောအခါ
တွင်တော့ လုံးဝန်းသောနို့အုံနှစ်လုံးက အိတွဲတွဲ လေးထွက်ပေါ်လာသည်။ နို့အုံသားလေးတွေကိုနှုတ်ခမ်းဖြင့်ဖိလိုက် ညှပ်လိုက် စုပ်လိုက်ဖြင့် နမ်းပေးရင်း နို့သီးခေါင်းလေးတွေကိုစို့ပေးလိုက်သည်။ထိုသို့ နို့သီးလေးတွေကိုစုပ်ပေးနေသောအချိန်တွင် နို့အုံကိုလည်း လက်ဖြင့် အသာဆုပ်ကိုင်ပြီးချေပေးနေသည်။မချိုရင်ကို
ကော့ပြီးမျက်နှာကိုမော့ကာ မျက်လုံးတွေက စင်းပြီးမှိတ်နေသည်။ ပြီးတော့သူမ၏လက်တစ်ဖက်ကလည်းဇော်ဇော်၏လည်ပင်းကိုဖက်ကာ သူမ၏ ရင်ပတ်တွေကို အတင်းကပ်၍ပေးနေသည်။နို့နှစ်လုံးကို စေ့ငှအောင်စို့ပေးပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ဇော်ဇော် က မချို၏ခါးကိုပွေ့ကာ ပက်လက်လှန်ပေးရင်း အနည်းငယ်မျှစူထွက်စပြုနေပြီဖြစ်သောဗိုက်သားများကိုနမ်းရင်း ထဘီကိုအောက်သို့ ဆွဲချွတ် လိုက်သည်။
ထဘီက ချက်အောက် ရောက်သွားတော့
အောက်ခံဘောင်းဘီကြိုးကပေါ်လာသည်။ ဇော်ဇော်ကထဘီကိုချေဖျားဘက်မှနေ၍ကွင်းလုံးချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး မချို၏ ကြိုးတပ်ခွထောက်ပါ
ဘောင်းဘီကိုပါချွတ်ပစ်လိုက်၏။အဝတ်တွေအားလုံးကျွတ်သွားသောအခါ အမွှေးထူထူဖြင့် စောက်ဖုတ်ကြီးက ခုံးခုံးကြီး ထွက်ပေါ်၍ လာလေသည်။
ဆီးခုံမှအမွှေးစပ်လေးများအထိ နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖိကပ်နမ်းစုတ်ပြီး ပေါင်လုံးကြီးတွေကိုပါ နမ်းသည်။ လက်တစ်ဖက်က စောက်ဖုတ်ကြီးပေါ်အုပ်၍
အမွှေးတွေကို ထိုးဖွရင်း ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးနေ သည်။
စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသား နှစ်ခုကြားမှ စောက်ရည်ကြည်ကလေးများစိမ့်ပြီးထွက်ပေါ်လာတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
“မမ...ကျွန်တော်မှုတ်ပေးရမလား...”
“အင်း”
“မုန့်ဖိုးပေးရမယ်နော်”
“ပေးမှာပေါ့...ပြီးအောင်တော့မမှုတ်နဲ့နော်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ဇော်ဇော် က မချို၏ပေါင်နှစ်လုံးကိုကား၍ထောင်ကာ ပေါင်ကြားသို့မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။ပြီးတော့လျှာကိုအပြားလိုက်ထုတ်၍ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုကို အောက်မှနေ၍အပေါ်သို့ပင့်ကာသုံးလေးကြိမ်မျှယက်တင်လိုက်သည်။
“အ...အ...ဟင်း...ဇော်ဇော်ရယ်...မောင်လေး
ရယ်...”
မချို အသံထွက်အောင်ပင်ငြီးလိုက်ရသည်။ ပြူးထွက်နေသောစောက်စိကလျှာဖြင့်ဒရွတ် တိုက်ပွတ်တိုက်သည့်ဒဏ်ကိုမခံနိုင်ပေ။
ဇော်ဇော် ကစောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုကို လက်မနှစ်ဖက်ဖြင့်အသာဖိဖြဲလိုက်သည်။
အမှန်က စောက်စိကို ဆက်၍စုပ်ပေးရန်ဖြစ်သော်လည်း ဒါက မှုတ်တာနှင့်ပြီးချင်သူများ အတွက်သာဖြစ်သည်။အခု မမ က ပြီးအောင်မလုပ်ပေးရန် မှာထားသည်ကို သတိရသော ကြောင့် စောက်စိကို ဆက်မစုပ်ပေးတော့ပဲ ဖြဲထား၍ ပြဲနေသော စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသား နှစ်ခုကြားသို့လျှာကိုထိုးသွင်းကာ ပတ်လည် လှည့်ယက်ပေးလိုက်သည်။
လျှာကိုနက်သထက်နက်အောင်အထဲသို့ထိုး
သွင်းခြင်းမျိုးမဟုတ်ပဲ စောက်ပတ်တွင်း၀
အတွင်းနားလေးကိုသာယက်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ အံကြိတ်၍ဝမ်းခေါင်းသံဖြင့် တ အင်း အင်း ငြီးရင်း မချို၏ပေါင်ကြီးတွေက ပေါင်ကြားမှ ဇော်ဇော်၏ ခေါင်းကိုညှပ်လိုက်ခွာလိုက်ဖြစ်နေကြသည်။ တခဏအတွင်းမှာပင် စောက်ပတ်ထဲမှ တဖြေး ဖြေးစိမ့်ထွက်လာသော အရည်ကြည့်များမှာ ပျစ်လာသည်ကို လျှာဖျားမှတဆင့် သိရှိလိုက် ရသည်။
ဇော်ဇော် က စောက်ခေါင်းထဲမှ လျှာကို ဆွဲထုတ် လိုက်ပြီး စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုကို ခပ်ဖွဖွလေး ယက်ပေးကာ သူ၏ ခေါင်းကို ကြွလိုက်သည်။
“အင်းဟင်းဟင်း...မောင်လေးရယ်...မော
လိုက်တာကွယ်”
“နားဦးမလား...မမ”
“ခဏနားပါရစေဦးမောင်လေးရယ်...နိုမို့ဆို ထည့်လည်းထည့်ပြီးလည်းပြီး ဖြစ်သွားမှာစိုးလို့ပါ…နော်” ဇော်ဇော် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ အခန်းထောင့်ရှိရေခဲသေတ္တာလေးထဲမှ ရေသန့်ဘူးကိုဖောက်၍ ဖန်ခွက်ထဲထည့်ကာယူလာပေးသည်။
“မမ...သောက်လိုက်ပါဦး”
“အင်း...မင်းလဲသောက်ဦးလေ”
ဇော်ဇော်ဆိုသောကောင်လေးကခေါင်းညိတ်ပြ
သည်။
မချိုကရေသောက်ပြီးတော့ဖန်ခွက်ကိုပြန်ယ
ူသွားပြီး သူလည်း ဖန်ခွက်တစ်ဝက်လောက်ရေထည့်သောက်သည်။ အဝတ်အစားကင်းမဲ့၍ဝတ်လစ်စလစ်ဖြစ်နေသူက ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ။ သူမ၏ဖြူဖွေးတောင့်တင်းလှပသည့် ခန္ဓာကိုယ်အား ဇော်ဇော့်မျက်လုံးများက သာမန်အကြည့်ဖြင့်သာကြည့်သော်လည်း
မချိုကမူ ယခုအချိန်အထိ ပုဆိုးဝတ်ထားဆဲ ဖြစ်သော ဇော်ဇော်ဆိုသောကောင်လေးကို မပြတ်ကြည့်နေမိသည်။ “မမ...လုပ်ရတော့မလား...”
“အင်း လေ”
“မမ က ဘယ်လိုပုံစံမျိုးကိုအကြိုက်ဆုံးလဲ...”
“နေဦး...မင်းဟာကိုကြည့်ချင်သေးတယ်”
ဇော်ဇော် က ခါးမှပုဆိုးကိုချွတ်၍ ကုတင်ခြေရင်းဖက်ရှိ ကုတင်တိုင်ပေါ်သို့ပစ်တင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသော လီးကြီး က အရွယ်နှင့်တောင်မမျှဟုပြောရမလောက်
ပင်ဖြစ်သည်။
အရှည် က ၆ လက်မအောက်ကျမည့်ပုံ မရှိပေ။ လုံးပတ် က လက်တစ်ကိုင်ပြည့်ပြည့်ခန့်။ လီးကြီး က တောင်နေပြီဖြစ်သော်လည်းသိပ်ပြီးတော့ မာသေးပုံမရ။
“မမ...ကိုင်ချင်ရင်ကိုင်လေ”
ဇော်ဖော် က ပြောရင်း ကုတင်ဘေးသို့ကပ်ပေးသည်။
မချိုလည်း အိပ်ယာပေါ်ပက်လက်အနေအထားမှ ဇော်ဇော်ရှိယာဖက်သို့ စောင်းပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လီးကြီးကိုလှမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။
လီး၏နွေးထွေးသောအပူငွေ့ကသူမလက်ဖဝါးသို့စီးဝင်သွားခိုက် စောက်ပတ်ဝမှ စစ်ကနဲခံစားလိုက်ရသဖြင့် မချိုပေါင်နှစ်လုံးကိုလိမ်ထားလိုက်ရလေသည်။ ခပ်ဖြည်းဖြည်း ဂွင်းတိုက်ပေးနေရာမှ လီးကစံချိန်တင်အောင်မာတင်းလာပြီးအကြော
ကြီးတွေကအပြိုင်းပြိုင်းခုံး၍ထလာသည်။
“လာ...မောင်လေးရယ်...မမ ကိုဒီကုတင်စောင်းမှာပဲလုပ်ပေးပါ”
မချိုက လီးကိုကိုင်ရင်းစိတ်မထိန်းနိုင်၍အလုပ်စရန်ပြောလိုက်ပြီး လီးကိုလက်မှလွှတ်ပေးလိုက်သည်။ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အား ကုတင်ပေါ်ကန့်လန့်ဖြတ်အိပ်ရင်း
တင်သားကြီးများကို ကုတင်စောင်းတွင်တင်ကာ ပေါင်ကား၍ခြေနှစ်ချောင်းကိုကုတင်အောက်သိ့ုချလိုက်၏။ ဇော်ဇော်က သူမပေါင်နှစ်လုံးကြားသို့ဝင်ရပ်လိုက်ရင်း စောစောကရေသောက်စဉ် နံရံတွင်ချိတ်ထားသောအကျီအိတ်ထဲမှ ယူလာပုံရသော ကွန်ဒုံးကိုဖောက်၍ လီးတွင်စွပ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ရှေ့သို့တိုးကပ်လိုက်ပြီး လီးတန်တစ်ခုလုံးကို မချို၏အမွှေးထူထူဖြင့်ခုံးထနေသော စောက်ဖုတ်ကြီးပေါ်သို့ အလျှားလိုက်တင်ကာ ရှေ့တိုးနောက်ငင်ဖြင့် အမွှေးတွေကြား ထိုးသွင်းပွတ်ပေးလိုက်သည်။
“ဟင်း...ဟင်း...ဟင်း...ယားတယ်...ဟင်း...”
စောက်ဖုတ်အုံပေါ်မှလီးတန်ကြီးကို လျှောကနဲနောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး စောက်စေ့ပြူးပြူးကြီးကို လီးထိပ်ဖြင့်နှစ်ချက်မျှထိုးကာ စောက်စေ့ပေါ်သို့ လီးထိပ်ဖျားကိုတင်၍ ပွတ်သပ်ထိုးဆွနေသည်။
Next Part (2)
---
No comments:
Post a Comment