ဦးသာလှရဲ ကွက်ကျော်

 ဦးသာလှရဲ ကွက်ကျော်

လှနျခဲ့သော ၂ နှစျခနျ့က ဦးသာလှမိနျးမ မအုံးရှငျ သားအိမျကငျဆာရောဂါ နှငျ့ ကှယျလှနျခဲ့သညျ။မအုံးရှငျ မကှယျလှနျခငျကပငျ ဦးသာလှတို့နှငျ့တဆကျတညျး ရှိနသေော မွကှေကျကိုဝယျယူ၍ ၂ ခနျး ၃ ခနျး မွစေိုကျအိမျတစျလုံးဆောကျပေးကာ မရငျမေ ကိုနထေိုငျစသေညျ။ခွံက ပတေစျရာပတျလညျကယြျဝနျးသဖွငျ့ ထိုခွံထဲတှငျ သနပျခါးပငျမြား စိုကျပြိုးထား၏။မရငျမကေ စိုကျပြိုးရေးဝါသနာပါသညျ။ဆယျတနျး အောငျပွီးလညျးဖွစျ၏။မထေုနျနို့စားနှားမ သုံးကောငျလညျးရှိသညျ။ထို့ကွောငျ့ သူတို့ တူဝရီးမှာ ဤရှာတှငျ ီးပှားရေးခြောငျလညျသူမြားဖွစျကွ၏။အမြှောျအမွငျ ရှိသူမြား ဖွစျကွ၍ အဝီစိတှငျးတူးကာ စိုကျပြိုးရေးကို တိုးခြဲ ့ကာလုပျကိုငျကွသညျ။
အနှစျ ၂၀ ကြောျကွာပွီဖွစျ၍ မရငျမသေညျ ဤရှာသူလုံးလုံးဖွစျနပေါပွီ….
ရှာ၏သာရေး နာရေးလှုမှုရေးကိစ်စရပျမြားတှငျ ရှေ့တနျးမှပါဝငျ၍ တကျတကျကွှကွှ လုပျဆောငျသညျ။မရငျမကေ ဦးဆောငျ၍ အမြိုးသမီးဝတျအသငျးဖှဲ့ကာ အဖိတျ ဥပုသျထှကျနေ့တိုငျး ရှာလညျဓမ်မာရုံတှငျ ဝတျတကျကွ၏။စုစုပေါငျး အမြိုးသမီးကွီးငယျ ၅၀ ကြောျခနျ့ရှိ၏။
“….အမ….ပွနျရောကျပွီလား…”
“…..အေး…..ရောကျနတောကွာပလား…”  “….ဟုတျကဲ့….”
ဘကွညျက ရနှေေးကွမျးသောကျရငျး ခရမျးခဉြျသီးမြားအပွညျ့အမောကျထညျ့ထား သော ထနျးခေါကျတောငျးတစျလုံးကို ခေါငျးပေါျရှကျ၍ ဝငျလာသော မရငျမကေိုနှုတျ ဆကျလိုကျရာ မရငျမကေလညျး အလိုကျသငျ့ ပွနျနှုတျဆကျလိုကျ၏။
မရငျမကေ လှကေားတကျခုံပေါျတှငျ ခရမျးခဉြျသီးတောငျးကို ခမြညျ့ဟနျဖွငျ့ ဒူးနှငျ့ခါးကိုညှတျ၍ လကျနှစျဖကျဖွငျ့ပငျ့မပွီး အောကျသို့ခလြိုကျ သညျ။ထမီတိုတိုဝတျထားသဖွငျ့ တငျးရငျးစိုပွသေော ခွသေလုံးသားမြား၏ သနျစှမျးမှု မို့မောကျသောရငျသားအစုံ ဝိုကျကားသောပုံသဏ်ဏ္ဍာနျရှိသညျ့ ကားကား စှငျ့စှငျ့ ငှါးငှါးဖှငျ့ဖှငျ့ရှိလှနျးလှသညျ့ ပွညျ့ဖွိုးတငျးအိသော တငျသားဆိုငျထှားထှားမြား
ထိုသို့ ထိုသို့သော အလှနျအခြိုးစားကနြသညျ့ ဣတ္ထိယအငျ်ဂါရပျမြားကို အရောငျလကျသောမကြျလုံးတို့ဖွငျ့ ဖတြျကနဲကွညျ့လိုကျမိ၏။မရငျမကေ ဆံထုံးကို ဖွညျခရြငျး ခေါငျးခုပုဆိုးဖွငျ့ ယပျခတျသလိုလုပျကာ အမောဖွနေသေညျ။
ပွညျ့ဖွိုးတုတျခိုငျသော ပေါငျတံကွီးတှကေ ထမီကို ထှငျးဖေါကျ၍ အလှပွနသေညျ့နှယျ ပေါျပေါျလှငျလှငျရှိလှသညျ။
ဘကွညျမိနျးမ တငျအိလညျးလှပါသညျ။အဖုအထစျအမို့အမောကျ အငျ်ဂါရပျမြားနှငျ့ပွညျ့စုံပွီး စှဲမကျစရာကောငျးလှပါသညျ။တငျအိ က မရငျမလေောကျ တော့ ဒေါငျမကောငျး…. သညျတော့ ရှှဘေိုမငျးကွိုကျလုံးကွီးပေါကျလှစတိုငျတော့ မဟုတျ။
အဲ တငျအိက မရငျမထေကျသာတာက အရှယျဂုဏျ…ငယျဂုဏျ… တငျအိ အသကျက အခုမှ ၃၀ ထဲ ဝငျရုံရှိသေး၏။
ခကျသညျက ကြားဆိုသောသတ်တဝါသညျ ကိုယျ့မိနျးမမညျမြှ ခြောမောလှပပွီး စှဲမကျစရာ အငျ်ဂါရပျတှနှေငျ့ပွညျ့စုံပါစေ နေ့ရှိသရှေ့ ညရှိသရှေ ့ နှစျပေါငျးမြားစှာ ပေါငျးသငျးဆကျဆံလာသညျ့အခါ ရိုးအီသှားတတျပါသညျ။
အတှငျးသိ အစငျးသိ ကွာကွာပေါငျးလာသောအခါ တစျခြိနျကခစြျခငျနှစျသကျစှဲမကျ စရာဟု ထငျခဲ့သောအရာတှကေ အပွစျအသှငျဆောငျလာပွီး အငျျတငျတငျ ညီးတီးတီးဖွစျလာတတျ၏။
ထို့ကွောငျ့ အာရုံကိုအပွောငျးအလဲဖွစျစရေနျ ယခုလို တောငျ့တောငျ့ ဖွောငျ့ဖွောငျ့ လုံးကွီးပေါကျလှ မိနျးမမြားကို ကိလသောရမ်မကျလှှမျးသော အကွညျ့တို့ဖွငျ့ ငမျးငမျးတကျကွညျ့မိခွငျးဖွစျပါသညျ။
စောစောက အဘဦးသာလှပွောခဲ့သော ကာမရောဂါဝမျးတှငျးနာက ဘကွညျကို စှဲကပျလိုကျတော့၏။လီးရိပျလီးငှေ့မသမျးသော အဖုတျကွီးကို စိတျဖွငျ့ မှနျးဆကာ ရာဂစိတျနယျပယျကို ကယြျသလောကျကယြျအောငျ ဖွနျ့ကကြျလိုကျသညျ။လြှပျတပွကျ အကဲခတျရုံဖွငျ့ ဦးသာလှက ဘကွညျ၏မနောနှငျ့ သဘောကိုရိပျမိလိုကျသညျ။ဘကွညျလိုလူစားသညျ ကိလသောအာရုံနှငျ့ ဖမျးစားခွငျးခံရလြှငျ ပတျဝနျးကငြျကို မေ့တတျပွီး အသိတရားဖွငျ့ ပွနျလညျထိနျးခြုပျ နိုငျစှမျးမရှိခွငျးဟု ဦးသာလှစိတျထဲက မှတျသားလိုကျ၏။
မရငျမကေ အမောဖွပွေီး ထမငျးဟငျးခကြျပွုတျရနျ မီးဖိုခနျးပေါျ တကျသှား၏။လှုပျလီ လှုပျလဲ့ နိမျ့ခြီမွငျ့ခြီ အဆီခဲတှစေုခဲထားသညျ့ တငျဆုံထှားထှား ကွီးက သူ့စိတျကို မွူဆှယျကလိသှားသညျဟု ထငျမှတျလိုကျမိ၏။
သညျတော့မှ သူ့လာရငျးကိစ်စကို သတိရတော့၏။ဦးသာလှက ပွုံးတုံ့တုံ့ မကြျနှာထားနှငျ့……………..
“…………အေး…….. ငါ့တူမ အပြိုကွီးကလညျး ကာမရောဂါကို ထကွှတိုးပှားစတေဲ့ ဗိုငျးရပျစျပိုးကွီးနောျ…. အဟဲ…. ဟဲ….ဟဲ…”
ဦးသာလှ စကားကွောငျ့ ဘကွညျမကြျနှာမှာ အနညျးငယျရှကျရိပျသမျးသှားပွီး တဟီးဟီးနှငျ့ ရယျပွလိုကျသညျ။
“…..အဘ….ကြုပျ….ဟို…ဟို…”  ဘကွညျစကားမဆုံးသေးခငျမှာပငျ ဦးသာလှ လကျကာပွလိုကျရငျး ………..
“…နနေေ….မောငျဘကွညျ… အဘ…သိတယျ…”
“….မငျးငှေ…..လိုခငြျလို့မဟုတျလား…” “…..ဟုတျကဲ့……..အဘ…”
ဘကွညျစိတျထဲ အံ့သွသှားတာအမှနျ။သူ့အကွံကို ဦးသာလှဘယျလိုသိနသေလဲ.. ဘကွညျ၏စိတျအခွအေနကေို ဦးသာလှက ရိပျမိလိုကျသဖွငျ့……….
“…..မအံ့သွနဲ့မောငျ…..မငျးရောကျလာတဲ့အခြိနျကို ငါက အငျ်ဂဝိဇ်ဇာနညျးနဲ့တှကျကွညျ့ လို့သိပွီးသား…..မငျးမှာငှလေိုနတေယျ…ဒီတစျခေါကျ အရောငျးအဝယျကိစ်စမှာ မငျး အရှုံးကွီးရှုံးခဲ့တယျ……တခွားနရောမှာ ရစရာမမွငျတော့ င့ါဆီရောကျလာတယျ… ကဲ… ဟုတျတယျ…မဟုတျလား….”
ဘကွညျတစျယောကျ ဟုတျကဲ့ ဟုပငျမပွောနိုငျတော့ဘဲ ပါးစပျဟောငျးလောငျး ကွီးဖွငျ့ ဦးသာလှကိုပွူးပွူးကွီးကွညျ့လြှကျ ကွောငျအမျးအမျးကွီးဖွစျသှားသညျ။ ပွီးတော့မှ ခေါငျးကို ခပျသှကျသှကျငွိမျ့ကာ
“…..ဟုတျ….ဟုတျကဲ့…အဘ….”
ဘကွညျ ဦးသာလှကို ယခငျကထကျပို၍ အထငျကွီးလေးစားသှား၏။ ဓာတျတှေ ပရမတျတှကေိုလညျး လူပွိနျးလူနတှနေားလညျအောငျ ရှငျးပွတတျ…. လောကီဂမ်ဘီရပညာရပျတှကေလညျးတတျ…..အလှနျ အံ့သွစရာကောငျးတဲ့ ဦးသာလှ ပါတကား………
ဦးသာလှကို အထငျကွီးလေးစားစိတျဖွငျ့ကွညျ့နစေဉျမှာပငျ ဦးသာလှ တစျယောကျ သူ့တစျထပျတိုကျပုလေးထဲသို့ ဝငျရောကျပြောကျကှယျသှားပါ တော့သညျ။မရငျမတေယောကျ ထှကျမြားလာလမေလားဟု မီးဖိုခနျးဘကျဆီ အကွညျ့ရောကျသှားသညျ။
“….ရော့…မောငျရငျ လိုခငြျတာ ၂ သိနျးခှဲမဟုတျလား…”
မီးဖိုခနျးဘကျဆီငေးနစေဉျ နောကျကွောဘကျဆီက ပေါျလာသော ဦးသာလှ စကားသံနှငျ့အတူနှစျသိနျးခှဲထောငျတနျအထုပျက သူ့ပေါငျပေါျဖုတျကနဲကလြာ၏။
“……အော…ငှပေမာဏပါသိနတေဲ့ ဦးသာလှပါလား…”
ဘကွညျ ကှပျပစြျပေါျက ဆငျးလိုကျပွီး ဦးသာလှခွရေငျးတှငျဆောငျ့ကွောငျ့ထိုငျကာ ဦးသုံးကွိမျကနျတော့လိုကျတော့၏။
“…အေး…အေး….ဒီတခေါကျအဆငျပွပေါစကှော…”
ဘကွညျ ငှထေုပျကိုကောကျကိုငျလိုကျပွီး ဦးသာလှကိုနှုတျဆကျကာ ထှကျလာခဲ့သညျ။
အကယျ၍သာ ဘကွညျတစျယောကျ ဤကိစ်စရပျတှကေို အငျ်ဂဝိဇ်ဇာ ဗဒေငျနညျးဖွငျ့ သိရသညျမဟုတျဘဲ သူ့မိနျးမ တငျအိကိုယျတိုငျ ဖှငျ့ပွောထား၍ သိနသေညျ ဆိုလြှငျ……….
အဖိတျနေ့ည ဝတျတကျစဉျက တငျအိတစျယောကျဝတျအဖှဲ့ထဲ မပါဘဲ ဦးသာလှထံရောကျနခေဲ့သညျဆိုလြှငျ………………
ထိုနေ့ည သှေးသားဆန်ဒနှီးနှောဖလှယျပှဲကွီးအဆငျပွခြေောမှေ့စှာ ပွီးဆုံးသှားပွီးနောကျ ဦးသာလှရငျခှငျထဲမှာ ဦးသာလှ၏အပှေ့အဖကျကို ခံယူထားစဉျ ငှကွေေးကိစ်စပွောခဲ့သညျဆိုလြှငျ……………..
ထိုနေ့ည ပွနျခါနီးတှငျ ဦးသာလှက……
“………၂ သိနျးခှဲဟုတျလား…. အေး..အေး….သနျဘကျခါ ညီးယောကြာျးကို ငါ့ဆီ လှှတျလိုကျ….” ဟု မှာကွားလိုကျသညျဆိုလြှငျ……ဘကွညျတစျယောကျ ဦးသာလှထံမှ အလှယျတကူ ငှေ ၂ သိနျးခှဲခြေးယူရရှိခဲ့သညျ့အတှကျ အခုလို ပြောျရှှငျနိုငျမညျလော……….
ဦးသာလှကိုလညျး အထငျကွီးလေးစားနိုငျပါအုံးမညျလော…. သို့သောျ နှစျယောကျလုံးပွုံးနကွေ၏။
သို့သောျ……….အဓိပ်ပါယျခွငျးကာ မတူပါလေ…….။
အဖိတျနေ့ည…………။
ထိုအဖိတျနေ့ညကို ဦးသာလှမမေ့ပါ……ဒီနေ့ည တငျအိလာမညျ…. ရငျမကေ အကြိုးအကွောငျးအစုံအလငျကို ဦးသာလှအား ပွောပွထားပွီးဖွစျ၏။မရငျမနှေငျ့ တငျအိတို့ ညှိနှိုငျးကွသောစကားထဲတှငျ ငှေ ၂ သိနျးခှဲရမညျ… ဦးသာလှ၏သှေးသား ဆန်ဒကို လိုကျလြောဖွညျ့ဆညျးပေးရမညျ။အမြားသူငါမရိပျမိစရေနျ ယောကြာျးကို ငှယေူလှှတျရမညျ။မညျသူမှမရိပျမိနိုငျသညျ့ အဖိတျနေ့ညကို ရှေးရမညျ။အတိုးငှေ ၁၅ ကပြျဆိုလြှငျ ၁၀ ကပြျနှုနျးခံစားခှငျ့ပေးမညျ။
သို့သောျ ယောကြာျးကို ငှပေို့ခိုငျးစဉျ ၁၅ ကပြျနှုနျးနှငျ့ပေးအပျခိုငျးရမညျ။ ၁၀ ကပြျနှုနျးခံစားခှငျ့ကို ဝတျတကျသညျ့ညမှ ကိုယျတိုငျသှားယူရမညျ။မရငျမေ ဘကျက တငျပွသော အခကြျအလကျမြားကို တငျအိကိုယျတိုငျက ကြနေပျပွီးဖွစျ၍ ထိုအဖိတျနေ့ညက တငျအိတစျယောကျ ဝတျတကျဓမ်မာရုံတှငျရောကျရှိကွောငျး လကျမှတျထိုး၍ အသာလစျထှကျခဲ့သညျ။။ဝတျတကျခေါငျးဆောငျက မရငျမမေို့ ပှဲပွီးမီးသအေငွိမျဖွစျ၏။
ဝတျတကျခြိနျ တစျနာရီ အသစျသငျကွားပို့ခသြညျက ၂ နာရီခှဲ…. ဤအခြိနျအတှငျး (၁၀)မိနစျစော၍ပွနျရောကျစရေမညျဟု မရငျမကေ အသအေခြာ မှာ လိုကျပွီးဖွစျ၏။တပါတျရစျ….. ယောဂီထမီအကငြ်္ီလေးနှငျ့ တငျအိတယောကျ တသှေးတမှေးလှလို့နပေါသညျ။
အခုတပါတျ ကုနျရှုံးလာသညျ့အတှကျ ယောကြျားကစိတျညစျသညျဟု ဆိုကာ အရကျခညြ့ျတှနျးသောကျနေ၏။မရငျမဆေီကရအောငျ ပွောကွညျ့ပါမညျဟု
ခြေှးသိပျရငျး အရကျကိုလြော့သောကျခိုငျးထားရ၏။ဒါတောငျ ဝတျတကျလာခါနီး ရမျအကွီးတစျလုံးဝယျပေးခဲ့ရသေးသညျ။တငျအိကလညျး သူ့အကွံနှငျ့သူမို့ ကြနေပျစှာပငျ အကွှေးဝယျပေးခဲ့ပါသညျ။
မရငျမေ အစီအစဉျအတိုငျး တိုကျနောကျဖေးပေါကျက ဝငျရမညျဖွစျသညျ။
“….ဒေါကျ…ဒေါကျ….ဒေါကျ..ဒေါကျ….”
မရငျမသေငျပွထားသညျ့အတိုငျး တံခါးခေါကျအခကြျပေးလိုကျသညျ။ မကွာခငျတံခါးပှငျ့လာ၏။တံခါးဝတှငျ ဦးသာလှက ဘောငျးဘီပှပှ…စှပျကယြျအကြီင်္ လကျပွတျနှငျ့ မားမားကွီးရပျနလေသေညျ။ဦးသာလှ၏တောငျ့တငျးကွံ့ခိုငျသော ကိုယျနဟေနျထားကိုကွညျ့၍ တငျအိ ရငျတှလှေိုကျဖိုလှုပျခတျသှား၏။
လူကွီးက အသကျ ၅၀ ကြောျ ၆၀ အတှငျးဆိုသောျလညျး ကနြျးမာ သနျစှမျးလှသညျ။ရငျအုပျကားကား လကျမောငျးကွှကျသားကွီးတှကေ ထစျဖုတုတျ ခိုငျလှသညျ။ထို့အတူ ပေါငျတံ ခွသေလုံးကွှကျသားကွီးတှကေ တငျးရငျးဖုထစျ သနျမာလှသညျ။ ဦးသာလှက တငျအိ ဝငျသာအောငျ ဘေးသို့ဖယျပေးလိုကျပွီး…..
“….ဝငျ…ဝငျ…..တူမကွီး….အထဲကို…”
တငျအိက ကိုယျကိုရို့၍ အတှငျးသို့ဝငျလိုကျ၏။ဦးသာလှက တံခါးမငျးတုနျး ခကြျကို ထိုးပိတျလိုကျသညျ။အခုသူတို့ရောကျနသေောအခနျးမှာ ထမငျးစားခနျး ဖွစျ၏။ ၂ ခနျး ပတျလညျကယြျဝနျးပွီး မတျတပျရပျခကြျပွုတျရသော မီးဖို စားစရာ မြားကို သိုလှောငျထားသညျ့ ကွောငျအိမျ ၃ လုံးရှိ၏။
ထမငျးစားစရာနရောမှာ ၂ ပခှေဲကြောျကြောျခနျ့မွငျ့ပွီး သစျမာရှာထိုးသား မြားခငျးထားသညျ။ထိုအပေါျတှငျ စားပှဲခုံဝိုငျးတစျလုံးခထြားပွီး ဝီစကီအကွီးတစျလုံး …ကွကျကွောျ….ဝကျအူခြောငျးကွောျ…ငှကျပြောျသီးဖီးကွမျးတစျဖီး… ဝီစကီပုလငျး ကအပွညျ့မဟုတျတော့….ထိုအထဲတှငျ ကာမစှမျးအားကို တိုးပှားစသေော ဖြံသိုစိမျထား၏။
“….ကဲ…အပေါျတကျလေ…တူမကွီးရဲ့….အေးအေးဆေးဆေးပေါ့နောျ..သှား…. ဟိုမှာ စားစရာတှရှေိတယျ…..စားနှငျ့…”
တငျအိက မတျတပျကွီးရပျနေ၍ ဦးသာလှက ပွောလိုကျသညျ။ လာကထဲက ကိုယျ့ဆုံးဖွတျခကြျနှငျ့ကိုယျမို့ အရှကျတှသေိက်ခာတှေ ကငြ့ျဝတျတှေ အကုနျခဝါ ခထြားခဲ့ပွီးဖွစျသညျ။
ကိုယျ့မဓောရှိလြှငျ….သူ့မဓောလညျးရှိရမညျပငျ……………….
ပွီးတော့ ကိုယျရခငြျတဲ့ငှကေ နညျးနညျးနောနော မဟုတျ…. ဖာထှကျခံလငြျတောငျ ရမညျမဟုတျ……ပွီးတော့ ကိုယျကအပြိုမှမဟုတျဘဲ….ကလေးနှစျယောကျအမေ …အအို….ပွီးတော့ စောကျဖုတျကလဲ ဖှတျဖှတျကြအေောငျ လီးအလိုးခံထားရတဲ့ စောကျဖုတျ… ဒီတော့ ဘာဆနျးတာမှတျလို့…ပွီးတော့ တငျအိက ခြောသညျ… လှသညျ….တောသူဆိုပမေငျ့ ရှေးအတိတျကုသိုလျကောငျးပုံရ၏။…. ဒီတော့ ခပျရဲရဲ
ခပျဟော့ဟော့ပငျ ဆကျဆံလိုကျသညျ။အပေးကောငျး အပွုအစုကောငျးခဲ့ရငျ ၂ သိနျးခှဲငှေ အလကားတောငျ ရခငြျရနအေုံးမညျ……။

“…..အဟစျ…အစျ…ခစျ…အဟငျ့…ဟငျ့….ယား…ယား…တယျလို့…”
အနရေအထိုငျရခကျလောကျအောငျယားသညျ့အတှကျ တငျအိတစျကိုယျလုံး ကော့တကျသှားရှာသညျ။သညျတော့ နို့အုံကွီးက ပိုမို၍စူတငျးထှကျလာသညျ။  ဦးသာလှက နို့တစျလုံးကို တပွှတျပွှတျစုပျပေးလြှကျကပငျ တငျအိ ဘောငျးဘီကို ဆှဲခြှတျသညျ။ပေါငျတံကွီးတှကေ…ထှား…တငျဆုံကွီးတှကေ ဖှံ့ထှား စှငျ့ကားလှနျးနသေညျ့အတှကျ ဘောငျးဘီက တောျတောျနှငျ့ မကြှတျဘဲဖွစျနသေညျ။
“….ဟှနျး…..ခိုးခငြျတာလဲပြာလို့…လကျနှေးတာလဲ ခြာလို့…”
ဦးသာလှတစျယောကျ အရှယျနှငျ့မလိုကျအောငျ တဏှာရမ်မကျတှေ မှှနျထူနပေုံကို
အမွငျကပျကပျရှိလှစှာ ဆူဆူဆောငျ့ဆောငျ့လေးမွညျတှနျရငျး…. ကူခြှတျပေးလိုကျ ၏။တငျအိ အပွုအမူလေးက ဦးသာလှကို ကွညျနူးစှဲမကျသှားစေ၏။
ဘောငျးဘီတိုကြှတျသှားသောအခါ ဖွူဝငျးထှားအိနတေဲ့ ပေါငျတံနှစျသှယျ ကွားက တငျအိ စောကျဖုတျဖေါငျးဖေါငျးကွီးကို ဘှားကနဲမွငျလိုကျရ၏။ တငျအိက ပိုမွငျရအောငျ ပေါငျနှစျခွမျးကို မသိမသာဖွဲပေးလိုကျသညျ။စောကျဖုတျကွီးက ပေါငျအဟတှငျ သိသိသာသာပွဲဟသှားပွီး အတှငျးသားနီနီနုနုတှကေိုပါ မွငျလိုကျရ၏။ စောကျဖုတျနှုတျခမျးသားတှကေ အညိုရောငျသမျးနပွေီး ထူထူပှပှဖွစျ နေ၏။သူ့အရောငျနှငျ့သူ ပိုငျးခွားထားသော စောကျဖုတျကွီးမှာ အလှနျ့အလှနျကွညျ့ ကောငျးနေ၏။ဝငျးဝါမို့မောကျနသေော ဆီးခုံ။နကျပွောငျမဲမှောငျနသေညျ့ စောကျမှှေး အညိုရောငျသမျးနသေညျ့ စောကျဖုတျနှုတျခမျးသား… ပွဲဟနသေော အတှငျးသား နီနီ…ကွညျ့ရငျးကွညျ့ရငျးက……ဦးသာလှလီးကွီးမှာ ထှားသထကျထှား… တောငျသထကျတောငျ….မာသထကျမာ…. ထနျသထကျထနျလာပါ၏။
ဘောငျးဘီတိုကွားမှ တိုးတိုးထှကျနသေော လီးကွီးကို တငျအိက လကျဖဝါးလေးနှငျ့ ခပျဖှဖှပုတျရငျး…………..
“….ဟှနျ့….ကဲ…..ကဲ….လှနျးတယျ…”
နှာခေါငျးလှလှလေးတှနျ့ရှုံ့ရငျး ပွော၏။တငျအိက ဦးသာလှနှငျ့ မကြျနှာခငြျးဆိုငျ ဆောငျ့ကွောငျ့ထိုငျလိုကျပွီး……………
“….ကဲ….အသအေခြာ….ထိုငျစမျးပါ….တကထဲ….”
ဦးသာလှတစျယောကျ လကျရှိအသကျထကျ ၅ ပုံ ၁ ပုံခနျ့ငယျသှားသလားထငျရ အောငျ နုပြိုသှား၏။စိတျထဲမှာလဲ ပြောျရှှငျမွူးကွှသှားသညျ။တငျအိ မလာခငျကပငျ သောကျထားနှငျ့သော အရကျအရှိနျကလညျး တကျနပွေီဖွစျ၏။
ထို့ကွောငျ့ ကွမျးပေါျ ဖငျခထြိုငျပွီး ခွဆေငျးလြှကျ ပေါငျကို နဲနဲကားထား
လိုကျသညျ။
“…….ကဲ…..ဘောငျးဘီခြှတျ……”
တငျအိက ဘောငျးဘီတိုကို ကိုယျတိုငျခြှတျပေး၏။ဆောငျ့ကွောငျ့ထိုငျ အနအေထားမို့ ခန်ဓာကိုယျအလှညျ့အပွောငျးလှုပျရှားလိုကျတိုငျး စောကျဖုတျကွီးက ပုံစံအမြိုးမြိုးဖွငျ့ ဦးသာလှကို မွူဆှယျလြှကျရှိနပေါသညျ။
ဦးသာလှက ဘောငျးဘီအခြှတျရလှယျအောငျ သူ့လကျနှစျဖကျကို ကွမျးပေါျထောကျပွီး ကိုယျကိုကွှမွှောကျပေးလိုကျသညျ။ဖုထစျမို့မောကျသော ရငျအုပျလကျမောငျးကွှကျသားကွီးတှကေ တငျးအစျကွှတကျလာသညျ။
ဘောငျးဘီကြှတျထှကျသှားသညျနှငျ့ ဦးသာလှလီးတနျကွီးမှာ မတျကနဲ ထောငျတကျသှား၏။အညိုရောငျသမျးနသေော လီးကွီးကို ဘှားကနဲ မွငျလိုကျရသောအခါ တငျအိ အံ့သွမှငျသကျသှား၏။မအံ့သွလို့လညျးမဖွစျ…. သူ့လီးတနျကွီးက မွငျးလီးတနျကွီးလောကျနီးနီးရှိသညျ။သူ့စောကျဖုတျကိုပငျ… လကျနှငျ့ယောငျရမျး၍ အုပျမိလိုကျသညျ။အရှညျရှစျလကျမ ကြောျကြောျခနျ့ရှိသော လီးတုတျကွီးမှာ အကွောတှပွေိုငျးပွိုငျးထလြှကျ အရပွေားတှကေ ကွကျပေါငျကှငျး တုတျတုတျတှေ အထပျထပျစှပျထားသလို အရစျအရစျထနသေညျ။
တစျသကျနှငျ့တကိုယျ မတှေ့ဖူးမမွငျဖူးသေးသော လီးကွီးဖွစျသညျ။ တငျအိလညျးခသေူတော့ မဟုတျပါ။ဘကွညျနှငျ့မညားခငျကပငျ ယခငျရညျးစား ဟောငျး နှစျယောကျ၏အလိုးကိုခံခဲ့ဖူးသညျ။ထိုလီးမြိုးသညျ ယောကြာျးလူစဉျမှီရုံသာ ရှိသညျ။ခံလို့လညျး ကောငျးခဲ့ပါသညျ။အခု ဦးသာလှလီးကွီးက သူမတခါမှ မမွငျဖူးသေးသော ကွောကျခမနျးလိလိ လီးကွီးဖွစျနပေါတော့သညျ။
ဒစျဖူးကွီးက တငျးပွောငျနသေော ခရမျးခဉြျသီးကွီးပမာ နီညိုရောငျ သမျးနသေညျ။ဦးသာလှက သူ့လီးကွီးကိုကွညျ့၍ ကွောငျတကျတကျဖွစျနသေော တငျအိလကျကိုဆှဲယူ၍ သူ့လီးကွီးကို ကိုငျစလေိုကျသညျ။
တငျအိက မွှတေကောငျကိုကိုငျရသလို မဝံ့မရဲလေးကိုငျကွညျ့လိုကျသညျ။ သံမဏိခြောငျးကဲ့သို့ မာတငျးသောအတှေ့ကို နှေးနှေးရှိနျးရှိနျးကွီး ခံစားလိုကျရ၏။
တငျအိအနဖွေငျ့ ယခုသှေးသားဆန်ဒဖလှယျပှဲတှငျ လုံးဝအညံ့ခံ၍ မဖွစျပါ။ဦးသာလှကြနေပျလြှငျ ကြနေပျသလောကျ သူ့အဖို့အခှငျ့အရေးတှေ ရလာနိုငျ၏။ဦးသာလှသဘောကနြှစျခွိုကျစမေညျ့ အလုပျမြိုးကို ကွားဖူးသလောကျ လုပျနိုငျသလောကျ အစှမျးကုနျလုပျပေးမညျဟု ဆုံးဖွတျထားပွီးဖွစျ၏။သူမခြေးရမညျ့ ငှတှေကေ နညျးနညျးနောနောမဟုတျ။ကုနျက အကွီးအကယြျရှုံးခဲ့သညျ့အတါကျ ရှငျးရမညျ့ငှတှေကေ မရှငျးနိုငျလြှငျ သူ့ယောကြာျးထောငျကပြွီး ဘဝပါပကြျမညျ။
ဘဝပကြျမညျ့အရေးနှငျ့ယှဉျလိုကျလြှငျ သူ့စောကျဖုတျကို ဦးသာလှထံ ထိုးအပျရသညျ့အလုပျက ဘာမှမပွာပလောကျသညျ့ အလုပျမဟုတျ။
သညျကွားထဲ အပွုအစုကောငျးလြှငျ ဦးသာလှ၏ပေးကမျးရကျရောမညျ့ အခှငျ့အရေးတှကေ တသီကွီး။မရငျမကေ ပွောပွထား၍ အတှငျးရေးကို သိထားနှငျ့ ပွီးဖွစျ၏။
တကယျအားဖွငျ့ မရငျမသေညျပငျ တူမ၊မှေးစားသမီးဆိုသောျလညျး ဦးသာလှ၏လူမသိသူမသိမယားသာဖွစျနေ၏။သို့သောျ…. အဖိုးကွီးက ပီမှ… ပိုငျမှ သူသဘောကမြှ သားကောငျကို ကိုငျလေ့ရှိသညျ။ပွဿနာကွီးငယျ မပေါျပေါကျစေ ရနျ လုံခွုံစိတျခရြအောငျ အကှကျခစြီစဉျပွီးမှ သူ့ဆန်ဒကို အကောငျအထညျဖေါျခွငျး ဖွစျသညျ။
ပထမဆုံးတကျကှကျအဖွစျ တငျအိက ဦးသာလှ၏ပေါငျကွားအတှငျးသို့ ဒူးတုတျထိုငျခလြိုကျပွီး လေးဖကျထောကျကုနျးကာ လီးကွီးကို ခပျတငျးတငျးဆုတျ ကိုငျလြှကျ ပါးစပျဖွငျ့ ငုံခဲစုပျယူလိုကျသညျ။လီးကွီးက တုတျလှနျးသဖွငျ့ အကုနျလုံး သိမျးကွုံးမငုံနိုငျဘဲ တဝကျတပကြျသာ ငုံခဲထားနိုငျသညျ။ပူနှေးစိုစှတျသော အာငှေ့နှငျ့ကွမျးရှသောလြှာအတှေ့က အရေးပါသောကာမအကွောအစုံကို စုပျယူမိ လိုကျသောအခါ ဦးသာလှတစျယောကျ ကော့တကျသှားပွီး အီးကနဲ ကောငျးကောငျး
ညီးညီးလိုကျသညျ။
ဦးသာလှတစျယောကျ တငျအိအပေါျအမှတျတှေ ပေးလိုကျသညျ။ တငျအိအပွုအမူက သူသဘောကနြှစျခွိုကျသော အပွုအမူတှဖွေစျနေ၏။ ကလေးနှစျယောကျထှကျပွီးသား စောကျဖုတျမို့ သူ့လီးဒဏျကို ကောငျးကောငျးကွီး ခံနိုငျမညျဟုလညျး ယုံကွညျလိုကျသညျ။
“….ကဲ….ကဲ….တူမကွီး ခဏရပျလိုကျအုံး….လေးလေး….မငျးကို သဘောကသြှားပွီး…အေး..အေး….ဆေး..ဆေးပေါ့နောျ….”
ဦးသာလှစကားကွောငျ့ တငျအိတစျယောကျ ဦးသာလှလီးကွီးကို လြှာဖွငျ့ဝိုကျပတျ ၍ လြှကျပေးနရောမှ ခတေ်တရပျလိုကျပွီး ဒူးတုတျလြှကျ ကနှဲ့ကလြ ထိုငျနသေညျ။
ဦးသာလှက တငျအိကိုယျကာယအလှမြားကို တဝကွီးကွညျ့ရှုခံစားရငျး ဝီစကီတပနျးကနျငှဲ့သောကျလိုကျသညျ။ ပုဂံပွနျအခြ တငျအိက အဆငျသငျ့ပငျ ဝကျအူခြောငျးနှစျခြောငျးပါးစပျထဲခှံ့ပေးလိုကျ၏။ဦးသာလှ တစျယောကျ အကြနေပျကွီးကြနေပျနစေဉျ ငှကျပြောသီးတစျလုံးကို အခှံနှာ၍ ပါးစပျနားထိုးပေး လာသညျ။ဦးသာလှက တဝကျကြောျကြောျကို ကိုကျယူစားလိုကျသညျ။  ဤမြှဆိုလြှငျ တငျအိသဘောထားကို အတောျအတနျရိပျမိသှားပွီ။တငျအိနှငျ့ လကျတှဲလို့ ကောငျးကောငျးကွီးရနိုငျကွောငျး သဘောပေါကျလိုကျသညျ။
“…ကဲ…တူမကွီး…ဦးလေးရဲ့ ပစ်စညျးကွီးကို ကြနေပျရဲ့လား…”
“…အဟငျး..ဟငျး…ကွကျသီးတောငျထတယျ…”
“…ကဲ..ထ….အပေါျက ခှထိုငျပွီး…ကိုယျ့ဖာသာကို အဆုံးထိဝငျအောငျသှငျးကွညျ့ … ဦးက မဆငျမခွငျ လုပျမိရငျ နာသှားမှာစိုးလို့….”
တငျအိ စိတျထဲ ဦးသာလှကို လေးစားသှားသညျ။အမှနျအားဖွငျ့ တငျအိသညျ ယခုအခြိနျတှငျ သူ့လကျခုပျထဲကရသောဖွစျ၏။ကွိုကျသလိုလုပျခှငျ့ရှိ၏။ သို့သောျ ဦးသာလှက မလုပျပါ……..သူ့ကောငျးကိုယျကောငျး ကာမကိစ်စတှငျ အပေးအယူမြှ တစှာ ပွုမူလိုကျပါ၏။
တငျအိက မတျတပျရပျလိုကျပွီး ဦးသာလှပုခုံးကိုကိုငျကာ တဖွညျးဖွညျး ထိုငျလိုကျသညျ။လီးကွီးနှငျ့စောကျဖုတျအဝ တေ့ထောကျမိသောအခါ ဦးသာလှက တငျအိ ဖငျဆုံထှားထှားကွီးကို သူ့လကျနှစျဖကျဖွငျ့ ပငျ့မပေးထားလိုကျ၏။တငျအိက ခှထိုငျလြှကျကပငျ ဦးသာလှလီးတံတုတျတုတျကွီးကို သူ့လကျနှငျ့အကအြန ဆုတျကိုငျ သူ့အဖုတျဝနှငျ့ အသအေခြာ ခြိနျလိုကျသညျ။ထို့နောကျ တဖွညျးဖွညျး ဖိသှငျးလိုကျ၏။
“…..ဖှိ…ဖှိ…ဖှစျ…ပွှတျ….ဗွစျ….ဖှတျ….ဖှိဖှိ……ဖှစျ….ပွှတျ…”
လီးတံကွီးက တဖွညျးဖွညျးခငြျးစောကျခေါငျးလမျးကွောငျးအတှငျးသို့ နစျနစျ ဝငျလာသညျ။ကလေးမှေးဖူးသောမိနျးမမို့ ထိနျးခြုပျခြိနျဆရမညျ့အထာကို မှနျးဆ တတျသူပီပီ ထိနျးလိုကျသှငျးလိုကျ ဖိလိုကျနှငျ့ ကြှမျးကငြျစှာ ပွုလုပျနသေညျ။
သူ့သဘောနှငျ့သူ စိတျတိုငျးကပြွုလုပျနသေညျမို့ ပွငျးပွငျးထနျထနျ မနာကငြျဘဲ တငျးပွညျ့ကပြျပွညျ့ကာမအရသာထူးကွီးကို လီးကွီးကတဆငျ့ ခံစားနရေသညျ။
ပါးစပျကလေးဟလိုကျ……….မကြျနှာလေးရှုံ ့မဲ့လိုကျနှငျ့အမြိုးမြိုး အဖုံဖုံဖွစျနရှောသော တငျအိကိုကွညျ့၍ ဦးသာလှသဘောကနြပေါတော့သညျ။ ငါးမိနစျခနျ့ကွာသောအခါ လီးကွီးက အဆုံးထိနစျဝငျရနျ လကျနှစျလုံးလောကျသာ လိုတော့သညျ။နာကငြျမှာစိုး၍ ထိနျးသှငျးနသေညျ့ကွားက ခံခငြျစိတျနှငျ့အားမလို အားမရစိတျရောထှေးသှားကာ တငျအိ ကဆတျကနဲ ထိုငျခလြိုကျသညျ။
“…..ဖရစျ…ဗွစျ….ဖစြျ….ဒုတျ…..ပွှတျ….”
“….အမေ့…အငျ့….အ….အီး…အား…အ….”
လီးထိပျကွီးနှငျ့ သားအိမျဝမှာ တငျးကနဲ ဒုတျကနဲပွစျဆောငျ့သှားရာ နာကောငျးအီဆိမျ့သော ကာမအရသာကွီးကို ပွိုငျတူခံစားလိုကျရသညျ။ ခတေ်တမြှ
ငွိမျနပွေီးနောကျ တငျအိက ဦးသာလှပုခုံးကို အားယူဖိထားရငျး ကိုယျကိုမွှောကျကွှ လိုကျပွနျသညျ။ဖိသှငျးစဉျကနှငျ့မတူဘဲ အကွှတှငျ အနညျးငယျမွနျဆနျ၏။တဖနျ စောစောကလို တဖွညျးဖွညျးပွနျဖိသှငျးသညျ။စောကျရညျကွညျတှကေ စိုရှှဲအိုငျထှနျး နပွေီမို့ ပို၍ ပို၍ အဆငျပွခြေောမှေ့လာတော့သညျ။  ဤနညျးအားဖွငျ့ အခကြျ ၂၀ ကြောျခနျ့ပွုလုပျပွီးသောအခါ တငျအိ ရမ်မကျစိတျတှကေ အပွငျးအထနျထကွှလာပါတော့သညျ။
မွှောကျကွှ ပွနျဖိခဆြောငျ့ခကြျတှကေ စိပျစိပျလာသညျ။မွနျမွနျလာ သညျ။ထနျထနျလာသညျ။သနျသနျလာသညျ။
“…..ပွှတျ….ဖှတျ….ဖှတျ….ဘှပျ….”
“…..ပွှတျ….ဖှတျ….ဖှတျ….ဘှပျ…”
“….ပွှတျ….ဖှတျ….ဖှတျ….ဘှပျ…”
“….အမေ့…အား…အငျ့….အငျ့….အမေ့…..အီး…အငျ့…ကြှတျ…ကြှတျ… အငျ့… အ…အီး…ရှီး…ကြှတျ…ကြှတျ…အမေ့…အား…”
တငျအိတစျယောကျ ကာမဇောတှအေထှတျအထိပျရောကျအောငျ တကျကွှ ပွငျးထနျလာသညျ။အထကျသို့ ကွှပွီးဆောငျ့တိုငျးဆောငျ့တိုငျး နို့အုံအိအိကွီးတှကေ ထကျအောကျ လှုပျရှားနတေော့သညျ။
ဦးသာလှကမူ အထှအေထူးအားအငျမစိုကျရဘဲ တငျအိ ပွုမူသမြှကိုသာ ဇိမျကစြှာ ခံယူနပေါသညျ။သူ့ကိုယျကို အနညျးငယျမတျလိုကျပွီး ရမျးခါနသေော တငျအိနို့အုံကွီးနှစျလုံးကို သူ့လကျအစုံဖွငျ့ တငျးတငျးဆုတျခြပှေတျဆှ ပေးလိုကျသညျ။ လြှို ့ဝှကျဆနျးကယြျသော ကာမဓာတျသတ်တိက နို့ကွီးနှစျလုံးကို ဆုတျခြေ ပှတျဆှပေးလိုကျသညျနှငျ့ တပွိုငျနကျ……………..
“…..ဟီး…အီး…အမေ့….အမယျလေး…”
ခွောကျခွားဖှယျရာ အသံနကျကွီးကို မွညျတမျးရငျး တငျအိတကိုယျလုံးလြှပျစစျ လိုကျသလို တှနျ့လိမျကော့တကျသှားသညျ။တဆကျတညျးပငျ ကာမပနျးတိုငျသို့ ရောကျရှိကွောငျး သငေျ်ကတအဖွစျ စောကျရပေူတှကေို ဗငြျးကနဲ ဗငြျးကနဲ ပနျးထုတျ လိုကျတော့
တငျအိတကိုယျလုံး ပြော့ခှညှှေတျကွသှားပွီး ဦးသာလှ ဘယျဘကျပုခုံး ပေါျ မကြျနှာမှောကျကသြှားတော့သညျ။ဦးသာလှက တငျအိခါးသှယျလေးကို လှမျးဖကျလိုကျရငျး ကြနေပျအားရစှာ မှေးနလေိုကျသညျ။
တငျအိအမောအပနျးပွသေညျအထိ ခတေ်တစောငျ့ဆိုငျးနပွေီး ဦးသာလှ လကျအစုံက ခြောမှတျပွညျ့တငျးသော တငျသားဆိုငျထှားထှားအိအိကွီးကို စုံခြီဆနျခြီပှတျလြှကျ ရှိပါတော့သညျ။
အမောပွေ၍ထငျသညျ တငျအိက ဦးသာလှပုခုံးပေါျတှငျမှောကျအပျ ထားသော မကြျနှာကို ခှာလိုကျပွီး ကိုယျကိုမတျလိုကျ၏။သူမမကြျနှာလေးက နှမျးနယျနဟေနျရှိသောျလညျး ကြနေပျသော ပီတိရိပျတှကေ ထငျဟပျနသေညျ။
ကိုယျအလှုပျတှငျ စောကျဖုတျအတှငျး နငျ့ကနဲ လှိုကျကနဲ ထူပူသှား၏။
“……အမလေးတော့…..ဘုရား…..ဘုရား….”
တငျအိစိတျထဲ တကယျပငျ အမလေးတမိလိုကျသညျ။မတလို့ဖွစျရိုးလား….. ကိုယျတောျဘုရား၏လီးတံကွီးက သံမဏိတိုငျကွီးစိုကျထားသလို ခိုငျခိုငျမတျမတျ ကွီး ရှိနသေေး၏။တငျအိသဘောထားကို ဦးသာလှကရိပျမိလိုကျ၍…..
“…..ဘာလဲ….အိလေးက…သဘောကနြတောလား…”
“….ဟငျ့….အငျး….ဝေးသေး…”
ဦးသာလှနှုတျဖြားက အလိုလိုအခေါျအဝေါျတှေ ပွောငျးလဲသှား၏။တငျအိကို အိလေးတဲ့……………………
“….ဒါဆို…တောျပွီပေါ့…”
“…..ဟငျ့အငျး…”
“….ဒါဆို….သဘောကတြယျပေါ့….”
“….ဟငျ့….အငျး…”
ဦးသာလှက တငျအိအမူအယာကွောငျ့ အူယားပွီး စိတျမရှညျဖွစျကာ တငျအိခါးလေးကို ကွုံး၍ဆှဲဖကျပစျလိုကျသညျ။
“….အမေ့…..ရှီး….ကြှတျ…ကြှတျ….”
တငျးကပြျတောငျမတျစှာ မွုပျဝငျနသေောလီးတနျတုတျတုတျကွီးက ဦးသာလှခါးကို ဆှဲဖကျလိုကျသညျ့အတှကျ စောကျဖုတျကွီးကို ကနျ့လနျ့ဖွတျ ဆှဲနှဲ့လိုကျသလို ဖွစျကာ ပူကနဲ ဖငြျးကနဲ ဖွစျသှားသောကွောငျ့ တငျအိနှုတျက လှှတျကနဲ အောျလိုကျမိသညျ။
“…..အဟငျ့…ဟငျ့…ဟငျ့….ဟောဒီအကိုကွီးကို……သိပျကွမျးတာပဲ…..ကဲ…. ကွမျးအုံး………..ကွမျးအုံး….”
တငျအိက ငိုသံနှဲ့နှဲ့လေးဖွငျ့ ဦးသာလှပုခုံးကို ခပျဖှဖှလေးထုပစျလိုကျသညျ။
အခစြျဓာတျ၏ ရစျပတျနှောငျဖှဲ့မူကွောငျ့ တငျအိနှုတျကလညျး အလိုလို အခေါျအဝေါျပွောငျးသှား၏။ကိုယျ့အဖအေရှယျလောကျ အသကျကွီးသူကို အကိုကွီးတဲ့…..အောျ…ကာမ….ကာမ….လူကိုရူးသှပျစပေါလား…….
“…….အိလေး….ကိုကွီးပုခုံးကို မွဲမွဲဖကျထားနောျ…”
“…..အငျးပါ….”
အငျးပါဟုသာပွောလိုကျရသညျ။ဦးသာလှဘာလုပျမညျမသိ၍ ရငျတဖိုဖိုနှငျ့ မြှောျလငျ့
နရေ၏။အတောျထူးဆနျးလှသညျ့ လူဆနျးကွီး ဦးသာလှပငျ…..
ဦးသာလှက ခွဆေငျးထိုငျနရောမှ ဒူးနှစျခြောငျးကို ကှေးပွီး သူ့ဖကျဆှဲယူ လိုကျသညျ။တငျအိကလညျး အနအေထားကနြရနျ သူ့ခန်ဓာကိုယျကို ပွုပွငျပေး၏။
ဦးသာလှဘယျလကျက ကွမျးကိုအားနှငျ့ ဖိထောကျရငျး ညာလကျက တငျအိခါးသှယျလေးကို ခပျတငျးတငျးဖကျကာ…
“…..အသအေခြာ…ဖကျထားနောျ…”
“….ဟုတျကဲ့ရှငျ့….ကမြလငျ…”
တငျအိနှုတျက ထှကျသှားသော စကားလုံးမှာ မြားမြားစားစားမဟုတျ…. ရတှေကျကွညျ့လြှငျ ၆ လုံးမြှသာဖွစျ၏။သို့သောျ ထို စိတ်တဇသဒ်ဒ ခေါျ ကာမရာဂ အားကောငျးလှစှာသော ထိုအသံ ၆ လုံးက ဦးသာလှကို အပိုငျခြီတုတျထားလိုကျပါပွီ ဦးသာလှကြောရိုးတလြှောကျ စိမျ့သှားသညျအထိ ထိုအပွော ထိုအသံ ထိုဟနျပနျလေးက တငျအိမှ တငျအိဟု စှဲစှဲလနျးလနျးဖွစျသှားစပေါသညျ။
နုပြိုသနျစှမျးသော အငျအားသစျတှေ ဝငျရောကျလာ၏။ထို့ကွောငျ့ ရှှငျလနျးတကျကွှစှာ အားမာနျသှငျးလြှကျ “…ဟိတျ…” ဟူသော အသံနှငျ့အတူ ဖပြျကနဲ မတျတပျထရပျလိုကျသညျ။
အားမာနျပါသော ထိုရငျခေါငျးသံကွီးက တငျအိကိုပါ လနျ့ဖနြ့ျသှားစေ ပါသညျ။ပွီးမှ ပွုံးမိ၏။
တငျအိတစျယောကျ စောကျဖုတျကွီးပါပွုံးဖွီးလာသညျ့အလား တသိမျ့သိမျ့တငွိမျ့ငွိမျ့ဝဒေနာလှိုငျးတှရေိုကျခတျသှားသညျ။ ဦးသာလှက မတျတပျရပျပွီးသညျနှငျ့ တငျအိဒူးကောကျကှေးအတှငျးသို့ လကျနှစျဖကျလြှိုသှငျးကာ ဖငျဆုံကွီးအောကျမှ ပငျ့မထားလိုကျသညျ။အလားတူ တငျအိလကျနှစျဖကျကလညျး ဦးသာလှ၏လညျပငျကွီးကို ခြိတျဖကျထားလိုကျ၏။

သူ့ယောကြာျး ဘကွညျသညျပငျ ဦးသာလှလို လုပျနိုငျမညျမဟုတျ။ ဤအခကြျက ဦးသာလှ၏အားအငျဗလသတ်တိမှာ အရှယျနှငျ့မမြှအောငျ ကွီးမားသနျစှမျးကွောငျး ပွသနေ၏။
တခြီတမောငျး ကောငျးကောငျးကွီးပွီးဆုံးသှားသောျလညျး သှေးသား ဆူဖွိုး ကာမဓာတျအားတှေ အဆကျမပွတျတိုးပှားလြှကျရှိနသေော တငျအိမှာ ကိလသော ရာဂစိတျတှေ တဖနျနိုးကွှလာပွနျ၏။
စောကျဖုတျကွီးတစျခုလုံး စူဖေါငျးကွှတကျလာပွီး ရှစိထိုးကာ တလှုပျလှုပျ တရှရှနှငျ့ဖွစျလာ၏။ခံခငြျစိတျတှကေ ဒီရအေလား တိုးပှားလာပွနျသညျ။
သူ၏သနျစှမျးမှုကို ပွသခငြျ၍ စောကျဖုတျအတှငျးကွှကျသားတှဖွေငျ့ ဦးသာလှလီးတနျကွီးကို ညှစျ၍ ညှစျ၍ပွလိုကျသညျ။ထိုအတှေ့က ဦးသာလှလီးထိပျ ကွီးတခုလုံး ကငြျထုံအီဆိမျ့တကျသှားစသေညျ။ဤကဲ့သို့ လေးငါးခွောကျခါမှ အားထဲ့၍ညှစျပေးရာ လီးခြောငျးတံကွီးတခုလုံး ယားကွှလာသညျ။လလရေတှေ ထှကျလုနီးနီးထိ ကောငျးလာသညျ။  သညျအတိုငျးငွိမျခံနလြှေငျ သခြောပေါကျသုတျတှထှေကျကုနျတော့မညျ။ ထို့ကွောငျ့ ဦးသာလှက တနျပွနျစစျထိုးသညျ့အနဖွေငျ့ သူ့လီးကွီးကို အားထဲ့၍ တငျးခံလိုကျသညျ။ညှစျအားနှငျ့ ကနျအားအရှိနျကွီးမားစှာ တိုကျဆိုငျသှားသဖွငျ့ နှစျယောကျလုံး တုနျခါသှားကွသညျ။
ဦးသာလှက တငျအိကို ပှေ့မလြှကျကပငျ ကွမျးပွငျပေါျက ဆငျးလိုကျ၏။ ထို့နောကျ တိုကျအတှငျးခနျးထဲသို့ ဝငျသညျ။ထို့နောကျ သူ့အိပျခနျးတှငျးသို့ ဝငျသညျ။ထမငျးစားခနျးထဲမှ အိပျခနျးဆီထိလာရာ ခရီးတလြှောကျတှငျ တငျအိ တစျယောကျ ရငျတှတေသိမျ့သိမျ့ခုံကာ တငွိမျ့ငွိမျ့နှငျ့ လိုကျပါလာရငျး လီးအရသာ ကို ခံစားလာ၏။ တခါတခါ ဖငျဆုံကွီးကို ကြုံ့၍ကြုံ့၍ ပှတျပှတျဆောငျ့လိုကျသညျ။ တသကျနှငျ့တကိုယျ ဤမြှထူးဆနျးအံ့သွဖှယျကောငျးလှသော ဖွစျရပျမြိုးကို အိပျမကျထဲမှာပငျ မကွုံဖူးခဲ့ပါ။
ထိုခရီးစဉျအတှငျး တငျအိတခြီတမောငျး ကောငျးကောငျးကွီးပွီးခဲ့ပွနျ၏။တငျအိ နှစျခြီတိုငျတိုငျကာမ ဆန်ဒပွီးဆုံးခဲ့သညျ့တိုငျအောငျ လူထူးလူဆနျး လူ့အံ့မခနျးကွီး ဖွစျသော ဦးသာလှမှာ တခြီမှ မပွီးသေးပါ။
အိပျခနျးထဲရောကျသောအခါ အလှနျသားနားလှပသော မှေ့ယာကွီး အထကျသို့ တငျအိခန်ဓာကိုယျကို ညငျသာစှာ ပကျလကျခလြိုကျသညျ။
လကျနှစျဖကျကို ဘေးတဖကျဆီသို့ပွစျခလြြှကျ မကြျလုံးစုံမှိတျရငျး တငျအိ တစျယောကျ မှနျးနရှောသညျ။သူ့ခွထေောကျနှစျခြောငျးကမူ ဦးသာလှခါးကို ခြိတျထားလြှကျရှိသညျ။
အတောျအတနျအမောပွသှေားသောအခါ တငျအိခွထေောကျနှစျခြောငျး ကိုဆှဲမလိုကျပွီး ပေါငျနှစျခြောငျးကို ရငျဘတျဆီဖိတှနျးထားလိုကျသညျ။ သခြောအောငျ ထပျဖိကွညျ့လိုကျသေး၏။ထို့နောကျ သူ့လီးကွီးကို ဒစျအရငျးလောကျ ရောကျသညျအထိ ဆှဲနှုတျသညျ။ပွီးတော့ ခပျကွမျးကွမျး ပွနျသှငျးသညျ။
“…..ဖှစျ….ဖှစျ….ဗစြျ….ဗစြျ….ဖှစျ….ဘှတျ…..ဖှတျ….”
အဆုံးထိဝငျရနျ လကျနှစျလုံးအလို စောစောက အတိုငျးပွနျနှုတျသညျ။ စောကျရတှေကေလညျး အိုငျရှှဲဗှကျထနသေလို စောကျဖုတျကွီးကလညျး လီးတံကွီး ၏ဒဏျကို ကောငျးကောငျးကွီးခံနိုငျနပွေီမို့ စီးစီးပိုငျပိုငျတငျးတငျးကပြျကပြျကွီး အသှငျးအနှုတျလုပျလို့ရနေ၏။
ဦးသာလှက တငျအိရဲ့ ပေါငျတံဖှေးဖှေးတုတျတုတျကွီးအပေါျ အသအေခြာဖိထောကျ၍ ခပျပွငျးပွငျးခပျသှကျသှကျ ဆောငျ့ဆောငျ့လိုးပါတော့သညျ
“……ဖှစျ…ဖှတျ…ဖှပျ….အမေ့….အငျ့….”
“…..ဖှစျ….ဖှတျ….ဖှပျ….အား….အီး….အငျ့….”
“….ပွှတျ…ဒုတျ…ဒုတျ…ဗွစျ….ဖှတျ…ပွှတျ….ဖှစျ…ဖှတျ….”
“….ရှီး….ကြှတျ….ကြှတျ….အ…အီး…အငျ့….အမေ့….ကြှတျ…ကြှတျ…အမယျလေး… အီး….အား…..အငျ့….”
တငျအိတယောကျ ညီးညူလူးလှနျ့ရငျး ဖငျကွီးကို ကော့ကောခံသညျ။ ဦးသာလှ၏ ဆောငျ့ခကြျတှကေ ဂကြျအငျဂငြျလို အရှိနျမပွတျဒလစပျမွနျဆနျလာ၏။
တငျအိ စောကျဖုတျအတှငျးသားတှကေ ဦးသာလှ၏လီးတနျကွီးကို ညှစျညှစျဆှဲသညျ။သူတို့သခငျ ဘုရငျမကို အပွငျးအထနျတိုကျခိုကျနသေော ရနျသူကို ပွနျလှနျရနျတုံ့သကဲ့သို့ အငျနှငျ့အားနှငျ့ ဆှဲဆှဲညှစျကွ၏။
ညှစျအားဒဏျကွောငျ့ ဦးသာလှဒစျထိပျကွီးတစျခုလုံး ထူပူကငြျထုံလာ၏။ အထူးသဖွငျ့ ဒစျအညှာရငျးရှိ အကွောမွှငျကွီးမှာ ပွတျလုမတတျ တငျးတောငျ့ လာသညျ။ကဉြျသော…….ယားသော….ဆိမျ့သော…. အီသော ဝဒေနာအပူလှိုငျးတှေ က လခြောငျးတံကွီးတလြှောကျ လှညျ့ပတျမှှနှေောကျနေ၏။
အခကြျပေါငျးတစျရာအရောကျတှငျ တငျအိနှုတျဖြားက “အီးကနဲ” အသံနကျကွီးမွညျဟီးလြှကျ ကော့ထိုးတကျသှား၏။ဦးသာလှလညျး အလားတူ ဝဒေနာမြိုးကွီးခံစားကာ သုတျရပေူတှကေို ပွိုငျတူပနျးထုတျလိုကျကွသတညျး။
၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀
တငျအိက ဘကွညျကို အသအေခြာ မှာလိုကျ၏။
“….တောျ….ဦးသာလှကို ……လေးလေးစားစား…ဆကျဆံနောျ…”
“…..အေးပါ..ဟ…”
ကွီးသူကို ရိုသသေောကွောငျ့လားမသိ ငှေ ၂ သိနျးခှဲကို ဦးသာလှထံမှ ရှောရှော ရှူရှူရလာခဲ့သညျ။ဘကွညျမကြျနှာပွုံးလြှကျ………အလားတူ ဦးသာလှ မကြျနှာမှာလညျး…။

ပွီးပါပွီ။ 

×××

Zawgyi

ဦးသာလွရဲ ကြက္ေက်ာ္
လွန်ခဲ့ေသာ ၂ ႏွစ်ခန်႕က ဦးသာလွမိန်းမ မအုံးရွင် သားအိမ်ကင်ဆာေရာဂါ ႏွင်႕ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။မအုံးရွင် မကွယ်လွန်ခင်ကပင် ဦးသာလွတို႔ႏွင်႕တဆက်တည်း ရွိနေသော မြေကွက်ကိုဝယ်ယူ၍ ၂ ခန်း ၃ ခန်း မြေစိုက်အိမ်တစ်လုံးေဆာက်ေပးကာ မရင်ေမ ကိုနေထိုင်စေသည်။ခြံက ပေတစ်ရာပတ်လည်ကၾယ်ဝန်းသဖြင်႕ ထိုခြံထဲတွင် သနပ်ခါးပင်ျမား စိုက်ၿပိဳးထား၏။မရင်မေက စိုက်ၿပိဳးေရးဝါသနာပါသည်။ဆယ်တန်း ေအာင်ပြီးလည်းဖြစ်၏။မေထုန်နို႔စားႏွားမ သုံးေကာင်လည်းရွိသည်။ထို႔ေကြာင်႕ သူတို႔ တူဝရီးမွာ ဤရွာတွင် ီးပွားေရးေျခာင်လည်သူျမားဖြစ်ကြ၏။အေျမႇာ်အမြင် ရွိသူျမား ဖြစ်ကြ၍ အဝီစိတွင်းတူးကာ စိုက်ၿပိဳးေရးကို တိုးျခဲ ့ကာလုပ်ကိုင်ကြသည်။
အႏွစ် ၂၀ ေၾကာ်ကြာပြီဖြစ်၍ မရင်မေသည် ဤရွာသူလုံးလုံးဖြစ်နေပါပြီ….
ရွာ၏သာေရး နာေရးလႈမႈေရးကိစ္စရပ်ျမားတွင် ေရွ႕တန်းမွပါဝင်၍ တက်တက်ကႊကႊ လုပ်ေဆာင်သည်။မရင်မေက ဦးေဆာင်၍ အၿမိဳးသမီးဝတ်အသင်းဖွဲ႕ကာ အဖိတ် ဥပုသ်ထွက်ေန႔တိုင်း ရွာလည်ဓမ္မာ႐ုံတွင် ဝတ်တက်ကြ၏။စုစုေပါင်း အၿမိဳးသမီးကြီးငယ် ၅၀ ေၾကာ်ခန်႕ရွိ၏။
“….အမ….ပြန်ေရာက်ပြီလား…”
“…..ေအး…..ေရာက်နေတာကြာပလား…”  “….ဟုတ်ကဲ့….”
ဘကြည်က ရေႏွေးကြမ်းေသာက်ရင်း ခရမ်းချဉ်သီးျမားအပြည်႕အေမာက်ထည်႕ထား ေသာ ထန်းေခါက်ေတာင်းတစ်လုံးကို ေခါင်းေပါ်ရွက်၍ ဝင်လာေသာ မရင်မေကိုႏႈတ် ဆက်လိုက်ရာ မရင်မေကလည်း အလိုက်သင်႕ ပြန်ႏႈတ်ဆက်လိုက်၏။
မရင်မေက လွေကားတက်ခုံေပါ်တွင် ခရမ်းချဉ်သီးေတာင်းကို ချမည်႕ဟန်ဖြင်႕ ဒူးႏွင်႕ခါးကိုညႇတ်၍ လက်ႏွစ်ဖက်ဖြင်႕ပင်႕မပြီး ေအာက်သို႔ခႀလိဳက် သည်။ထမီတိုတိုဝတ်ထားသဖြင်႕ တင်းရင်းစိုပြေသော ခြေသလုံးသားျမား၏ သန်စွမ်းမႈ မို႔ေမာက်ေသာရင်သားအစုံ ဝိုက်ကားေသာပုံသဏ္႑ာန်ရွိသည်႕ ကားကား စွင်႕စွင်႕ ငွါးငွါးဖွင်႕ဖွင်႕ရွိလွန်းလွသည်႕ ပြည်႕ဖြိဳးတင်းအိေသာ တင်သားဆိုင်ထွားထွားျမား
ထိုသို႔ ထိုသို႔ေသာ အလွန်အၿခိဳးစားကျနသည်႕ ဣတၳိယအင်္ဂါရပ်ျမားကို အေရာင်လက်ေသာမၾက်လုံးတို႔ဖြင်႕ ဖၾတ်ကနဲကြည်႕လိုက်မိ၏။မရင်မေက ဆံထုံးကို ဖြည်ချရင်း ေခါင်းခုပုဆိုးဖြင်႕ ယပ်ခတ်သလိုလုပ်ကာ အေမာဖြေနေသည်။
ပြည်႕ဖြိဳးတုတ်ခိုင်ေသာ ေပါင်တံကြီးတွေက ထမီကို ထွင်းေဖါက်၍ အလွပြနေသည်႕ႏွယ် ေပါ်ေပါ်လွင်လွင်ရွိလွသည်။
ဘကြည်မိန်းမ တင်အိလည်းလွပါသည်။အဖုအထစ်အမို႔အေမာက် အင်္ဂါရပ်ျမားႏွင်႕ပြည်႕စုံပြီး စွဲမက်စရာေကာင်းလွပါသည်။တင်အိ က မရင်မေလောက် ေတာ့ ေဒါင်မေကာင်း…. သည်ေတာ့ ရွွေဘိုမင်းကြိဳက်လုံးကြီးေပါက်လွစတိုင်ေတာ့ မဟုတ်။
အဲ တင်အိက မရင်မေထက်သာတာက အရွယ်ဂုဏ်…ငယ်ဂုဏ်… တင်အိ အသက်က အခုမွ ၃၀ ထဲ ဝင်႐ုံရွိေသး၏။
ခက်သည်က ၾကားဆိုေသာသတ္တဝါသည် ကိုယ်႕မိန်းမမည်ျမႇ ေျခာေမာလွပပြီး စွဲမက်စရာ အင်္ဂါရပ်တွေႏွင်႕ပြည်႕စုံပါေစ ေန႔ရွိသေရွ႕ ညရွိသေရွ ့ ႏွစ်ေပါင်းျမားစွာ ေပါင်းသင်းဆက်ဆံလာသည်႕အခါ ရိုးအီသွားတတ်ပါသည်။
အတွင်းသိ အစင်းသိ ကြာကြာေပါင်းလာေသာအခါ တစ်ၿခိန်ကချစ်ခင်ႏွစ်သက်စွဲမက် စရာဟု ထင်ခဲ့ေသာအရာတွေက အပြစ်အသွင်ေဆာင်လာပြီး အင််တင်တင် ညီးတီးတီးဖြစ်လာတတ်၏။
ထို႔ေကြာင်႕ အာ႐ုံကိုအေပြာင်းအလဲဖြစ်စေရန် ယခုလို ေတာင်႕ေတာင်႕ ေဖြာင်႕ေဖြာင်႕ လုံးကြီးေပါက်လွ မိန်းမျမားကို ကိလေသာရမ္မက်လွွမ်းေသာ အကြည်႕တို႔ဖြင်႕ ငမ်းငမ်းတက်ကြည်႕မိခြင်းဖြစ်ပါသည်။
ေစာေစာက အဘဦးသာလွေပြာခဲ့ေသာ ကာမေရာဂါဝမ်းတွင်းနာက ဘကြည်ကို စွဲကပ်လိုက်ေတာ့၏။လီးရိပ်လီးေငွ႕မသမ်းေသာ အဖုတ်ကြီးကို စိတ်ဖြင်႕ မွန်းဆကာ ရာဂစိတ်နယ်ပယ်ကို ကၾယ်သေလာက်ကၾယ်ေအာင် ဖြန်႕ကၾက်လိုက်သည်။ၾလႇပ်တပြက် အကဲခတ်႐ုံဖြင်႕ ဦးသာလွက ဘကြည်၏မေနာႏွင်႕ သေဘာကိုရိပ်မိလိုက်သည်။ဘကြည်လိုလူစားသည် ကိလေသာအာ႐ုံႏွင်႕ ဖမ်းစားခြင်းခံရၾလႇင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ေမ့တတ်ပြီး အသိတရားဖြင်႕ ပြန်လည်ထိန်းျခဳပ် နိုင်စွမ်းမရွိခြင်းဟု ဦးသာလွစိတ်ထဲက မွတ်သားလိုက်၏။
မရင်မေက အေမာဖြေပြီး ထမင်းဟင်းခၾက်ပြဳတ်ရန် မီးဖိုခန်းေပါ် တက်သွား၏။လႈပ်လီ လႈပ်လဲ့ နိမ်႕ၿခီမြင်႕ၿခီ အဆီခဲတွေစုခဲထားသည်႕ တင်ဆုံထွားထွား ကြီးက သူ႔စိတ်ကို မြူဆွယ်ကလိသွားသည်ဟု ထင်မွတ်လိုက်မိ၏။
သည်ေတာ့မွ သူ႔လာရင်းကိစ္စကို သတိရေတာ့၏။ဦးသာလွက ပြဳံးတုံ႔တုံ႔ မၾက်ႏွာထားႏွင်႕……………..
“…………ေအး…….. ငါ့တူမ အၿပိဳကြီးကလည်း ကာမေရာဂါကို ထကႊတိုးပွားစေတဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးကြီးေနာ်…. အဟဲ…. ဟဲ….ဟဲ…”
ဦးသာလွ စကားေကြာင်႕ ဘကြည်မၾက်ႏွာမွာ အနည်းငယ်ရွက်ရိပ်သမ်းသွားပြီး တဟီးဟီးႏွင်႕ ရယ်ပြလိုက်သည်။
“…..အဘ….ၾကဳပ်….ဟို…ဟို…”  ဘကြည်စကားမဆုံးေသးခင်မွာပင် ဦးသာလွ လက်ကာပြလိုက်ရင်း ………..
“…နေနေ….ေမာင်ဘကြည်… အဘ…သိတယ်…”
“….မင်းေငွ…..လိုချင်လို႔မဟုတ်လား…” “…..ဟုတ်ကဲ့……..အဘ…”
ဘကြည်စိတ်ထဲ အံ့သြသွားတာအမွန်။သူ႔အကြံကို ဦးသာလွဘယ်လိုသိနေသလဲ.. ဘကြည်၏စိတ်အခြေအနေကို ဦးသာလွက ရိပ်မိလိုက်သဖြင်႕……….
“…..မအံ့သြနဲ႔ေမာင်…..မင်းေရာက်လာတဲ့အၿခိန်ကို ငါက အင်္ဂဝိဇ္ဇာနည်းနဲ႔တွက်ကြည်႕ လို႔သိပြီးသား…..မင်းမွာငွေလိုနေတယ်…ဒီတစ်ေခါက် အေရာင်းအဝယ်ကိစ္စမွာ မင်း အရႈံးကြီးရႈံးခဲ့တယ်……တခြားနေရာမွာ ရစရာမမြင်ေတာ့ င့ါဆီေရာက်လာတယ်… ကဲ… ဟုတ်တယ်…မဟုတ်လား….”
ဘကြည်တစ်ေယာက် ဟုတ်ကဲ့ ဟုပင်မေပြာနိုင်ေတာ့ဘဲ ပါးစပ်ေဟာင်းေလာင်း ကြီးဖြင်႕ ဦးသာလွကိုပြူးပြူးကြီးကြည်႕ၾလႇက် ေကြာင်အမ်းအမ်းကြီးဖြစ်သွားသည်။ ပြီးေတာ့မွ ေခါင်းကို ခပ်သွက်သွက်ငြိမ်႕ကာ
“…..ဟုတ်….ဟုတ်ကဲ့…အဘ….”
ဘကြည် ဦးသာလွကို ယခင်ကထက်ပို၍ အထင်ကြီးေလးစားသွား၏။ ဓာတ်ေတွ ပရမတ်တွေကိုလည်း လူပြိန်းလူနတွေနားလည်ေအာင် ရွင်းပြတတ်…. ေလာကီဂမ္ဘီရပညာရပ်တွေကလည်းတတ်…..အလွန် အံ့သြစရာေကာင်းတဲ့ ဦးသာလွ ပါတကား………
ဦးသာလွကို အထင်ကြီးေလးစားစိတ်ဖြင်႕ကြည်႕နေစဉ်မွာပင် ဦးသာလွ တစ်ေယာက် သူ႔တစ်ထပ်တိုက်ပုေလးထဲသို႔ ဝင်ေရာက်ေျပာက်ကွယ်သွားပါ ေတာ့သည်။မရင်မေတေယာက် ထွက်ျမားလာလေမလားဟု မီးဖိုခန်းဘက်ဆီ အကြည်႕ေရာက်သွားသည်။
“….ေရာ့…ေမာင်ရင် လိုချင်တာ ၂ သိန်းခွဲမဟုတ်လား…”
မီးဖိုခန်းဘက်ဆီေငးနေစဉ် ေနာက်ေကြာဘက်ဆီက ေပါ်လာေသာ ဦးသာလွ စကားသံႏွင်႕အတူႏွစ်သိန်းခွဲေထာင်တန်အထုပ်က သူ႔ေပါင်ေပါ်ဖုတ်ကနဲကၾလာ၏။
“……ေအာ…ငွေပမာဏပါသိနေတဲ့ ဦးသာလွပါလား…”
ဘကြည် ကွပ်ပျစ်ေပါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး ဦးသာလွခြေရင်းတွင်ေဆာင်႕ေကြာင်႕ထိုင်ကာ ဦးသုံးကြိမ်ကန်ေတာ့လိုက်ေတာ့၏။
“…ေအး…ေအး….ဒီတေခါက်အဆင်ပြေပါစေကွာ…”
ဘကြည် ငွေထုပ်ကိုေကာက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဦးသာလွကိုႏႈတ်ဆက်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
အကယ်၍သာ ဘကြည်တစ်ေယာက် ဤကိစ္စရပ်တွေကို အင်္ဂဝိဇ္ဇာ ဗေဒင်နည်းဖြင်႕ သိရသည်မဟုတ်ဘဲ သူ႔မိန်းမ တင်အိကိုယ်တိုင် ဖွင်႕ေပြာထား၍ သိနေသည် ဆိုၾလႇင်……….
အဖိတ်ေန႔ည ဝတ်တက်စဉ်က တင်အိတစ်ေယာက်ဝတ်အဖွဲ႕ထဲ မပါဘဲ ဦးသာလွထံေရာက်နေခဲ့သည်ဆိုၾလႇင်………………
ထိုေန႔ည ေသွးသားဆန္ဒႏွီးေႏွာဖလွယ်ပွဲကြီးအဆင်ပြေျခောေမွ႕စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီးေနာက် ဦးသာလွရင်ခွင်ထဲမွာ ဦးသာလွ၏အေပွ႕အဖက်ကို ခံယူထားစဉ် ငွေကြေးကိစ္စေပြာခဲ့သည်ဆိုၾလႇင်……………..
ထိုေန႔ည ပြန်ခါနီးတွင် ဦးသာလွက……
“………၂ သိန်းခွဲဟုတ်လား…. ေအး..ေအး….သန်ဘက်ခါ ညီးေယာၾကာ်းကို ငါ့ဆီ လွွတ်လိုက်….” ဟု မွာကြားလိုက်သည်ဆိုၾလႇင်……ဘကြည်တစ်ေယာက် ဦးသာလွထံမွ အလွယ်တကူ ေငွ ၂ သိန်းခွဲေျခးယူရရွိခဲ့သည်႕အတွက် အခုလို ေျပာ်ရွွင်နိုင်မည်ေလာ……….
ဦးသာလွကိုလည်း အထင်ကြီးေလးစားနိုင်ပါအုံးမည်ေလာ…. သို႔ေသာ် ႏွစ်ေယာက်လုံးပြဳံးနေကြ၏။
သို႔ေသာ်……….အဓိပ္ပါယ်ခြင်းကာ မတူပါေလ…….။
အဖိတ်ေန႔ည…………။
ထိုအဖိတ်ေန႔ညကို ဦးသာလွမေမ့ပါ……ဒီေန႔ည တင်အိလာမည်…. ရင်မေက အႀကိဳးအေကြာင်းအစုံအလင်ကို ဦးသာလွအား ေပြာပြထားပြီးဖြစ်၏။မရင်မေႏွင်႕ တင်အိတို႔ ညႇိႏွိုင်းကြေသာစကားထဲတွင် ေငွ ၂ သိန်းခွဲရမည်… ဦးသာလွ၏ေသွးသား ဆန္ဒကို လိုက်ေၾလာဖြည်႕ဆည်းေပးရမည်။အျမားသူငါမရိပ်မိစေရန် ေယာၾကာ်းကို ငွေယူလွွတ်ရမည်။မည်သူမွမရိပ်မိနိုင်သည်႕ အဖိတ်ေန႔ညကို ေရွးရမည်။အတိုးေငွ ၁၅ ကျပ်ဆိုၾလႇင် ၁၀ ကျပ်ႏႈန်းခံစားခွင်႕ေပးမည်။
သို႔ေသာ် ေယာၾကာ်းကို ငွေပို႔ခိုင်းစဉ် ၁၅ ကျပ်ႏႈန်းႏွင်႕ေပးအပ်ခိုင်းရမည်။ ၁၀ ကျပ်ႏႈန်းခံစားခွင်႕ကို ဝတ်တက်သည်႕ညမွ ကိုယ်တိုင်သွားယူရမည်။မရင်ေမ ဘက်က တင်ပြေသာ အခၾက်အလက်ျမားကို တင်အိကိုယ်တိုင်က ၾကေနပ်ပြီးဖြစ်၍ ထိုအဖိတ်ေန႔ညက တင်အိတစ်ေယာက် ဝတ်တက်ဓမ္မာ႐ုံတွင်ေရာက်ရွိေကြာင်း လက်မွတ်ထိုး၍ အသာလစ်ထွက်ခဲ့သည်။။ဝတ်တက်ေခါင်းေဆာင်က မရင်မေမို႔ ပွဲပြီးမီးသေအငြိမ်ဖြစ်၏။
ဝတ်တက်ၿခိန် တစ်နာရီ အသစ်သင်ကြားပို႔ခၾသည်က ၂ နာရီခွဲ…. ဤအၿခိန်အတွင်း (၁၀)မိနစ်ေစာ၍ပြန်ေရာက်စေရမည်ဟု မရင်မေက အသေအျခာ မွာ လိုက်ပြီးဖြစ်၏။တပါတ်ရစ်….. ေယာဂီထမီအကျၤီေလးႏွင်႕ တင်အိတေယာက် တေသွးတေမွးလွလို႔နေပါသည်။
အခုတပါတ် ကုန်ရႈံးလာသည်႕အတွက် ေယာၾက်ားကစိတ်ညစ်သည်ဟု ဆိုကာ အရက်ချည့်တွန်းေသာက်ေန၏။မရင်မေဆီကရေအာင် ေပြာကြည်႕ပါမည်ဟု
ေျခွးသိပ်ရင်း အရက်ကိုေၾလာ့ေသာက်ခိုင်းထားရ၏။ဒါေတာင် ဝတ်တက်လာခါနီး ရမ်အကြီးတစ်လုံးဝယ်ေပးခဲ့ရေသးသည်။တင်အိကလည်း သူ႔အကြံႏွင်႕သူမို႔ ၾကေနပ်စွာပင် အေကႊးဝယ်ေပးခဲ့ပါသည်။
မရင်ေမ အစီအစဉ်အတိုင်း တိုက်ေနာက်ေဖးေပါက်က ဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။
“….ေဒါက်…ေဒါက်….ေဒါက်..ေဒါက်….”
မရင်မေသင်ပြထားသည်႕အတိုင်း တံခါးေခါက်အခၾက်ေပးလိုက်သည်။ မကြာခင်တံခါးပွင်႕လာ၏။တံခါးဝတွင် ဦးသာလွက ေဘာင်းဘီပွပွ…စွပ်ကၾယ်အႀကီ ၤလက်ပြတ်ႏွင်႕ မားမားကြီးရပ်နေလေသည်။ဦးသာလွ၏ေတာင်႕တင်းကြံ့ခိုင်ေသာ ကိုယ်နေဟန်ထားကိုကြည်႕၍ တင်အိ ရင်တွေလွိုက်ဖိုလႈပ်ခတ်သွား၏။
လူကြီးက အသက် ၅၀ ေၾကာ် ၆၀ အတွင်းဆိုေသာ်လည်း ကျန်းမာ သန်စွမ်းလွသည်။ရင်အုပ်ကားကား လက်ေမာင်းကႊက်သားကြီးတွေက ထစ်ဖုတုတ် ခိုင်လွသည်။ထို႔အတူ ေပါင်တံ ခြေသလုံးကႊက်သားကြီးတွေက တင်းရင်းဖုထစ် သန်မာလွသည်။ ဦးသာလွက တင်အိ ဝင်သာေအာင် ေဘးသို႔ဖယ်ေပးလိုက်ပြီး…..
“….ဝင်…ဝင်…..တူမကြီး….အထဲကို…”
တင်အိက ကိုယ်ကိုရို႔၍ အတွင်းသို႔ဝင်လိုက်၏။ဦးသာလွက တံခါးမင်းတုန်း ခၾက်ကို ထိုးပိတ်လိုက်သည်။အခုသူတို႔ေရာက်နေသောအခန်းမွာ ထမင်းစားခန်း ဖြစ်၏။ ၂ ခန်း ပတ်လည်ကၾယ်ဝန်းပြီး မတ်တပ်ရပ်ခၾက်ပြဳတ်ရေသာ မီးဖို စားစရာ ျမားကို သိုေလွာင်ထားသည်႕ ေကြာင်အိမ် ၃ လုံးရွိ၏။
ထမင်းစားစရာနေရာမွာ ၂ ပေခွဲေၾကာ်ေၾကာ်ခန်႕မြင်႕ပြီး သစ်မာရွာထိုးသား ျမားခင်းထားသည်။ထိုအေပါ်တွင် စားပွဲခုံဝိုင်းတစ်လုံးခၾထားပြီး ဝီစကီအကြီးတစ်လုံး …ကြက်ေကြာ်….ဝက်အူေျခာင်းေကြာ်…ငွက်ေျပာ်သီးဖီးကြမ်းတစ်ဖီး… ဝီစကီပုလင်း ကအပြည်႕မဟုတ်ေတာ့….ထိုအထဲတွင် ကာမစွမ်းအားကို တိုးပွားစေသော ၿဖံသိုစိမ်ထား၏။
“….ကဲ…အေပါ်တက်ေလ…တူမကြီးရဲ့….ေအးေအးေဆးေဆးေပါ့ေနာ်..သွား…. ဟိုမွာ စားစရာတွေရွိတယ်…..စားႏွင်႕…”
တင်အိက မတ်တပ်ကြီးရပ်ေန၍ ဦးသာလွက ေပြာလိုက်သည်။ လာကထဲက ကိုယ်႕ဆုံးဖြတ်ခၾက်ႏွင်႕ကိုယ်မို႔ အရွက်တွေသိက္ခာေတွ ကျင့်ဝတ်ေတွ အကုန်ခဝါ ခၾထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ကိုယ်႕မေဓာရွိၾလႇင်….သူ႔မေဓာလည်းရွိရမည်ပင်……………….
ပြီးေတာ့ ကိုယ်ရချင်တဲ့ငွေက နည်းနည်းေနာေနာ မဟုတ်…. ဖာထွက်ခံလျင်ေတာင် ရမည်မဟုတ်……ပြီးေတာ့ ကိုယ်ကအၿပိဳမွမဟုတ်ဘဲ….ကေလးႏွစ်ေယာက်အေမ …အအို….ပြီးေတာ့ ေစာက်ဖုတ်ကလဲ ဖွတ်ဖွတ်ၾကေအောင် လီးအလိုးခံထားရတဲ့ ေစာက်ဖုတ်… ဒီေတာ့ ဘာဆန်းတာမွတ်လို႔…ပြီးေတာ့ တင်အိက ေျခာသည်… လွသည်….ေတာသူဆိုပေမင်႕ ေရွးအတိတ်ကုသိုလ်ေကာင်းပုံရ၏။…. ဒီေတာ့ ခပ်ရဲရဲ
ခပ်ေဟာ့ေဟာ့ပင် ဆက်ဆံလိုက်သည်။အေပးေကာင်း အပြဳအစုေကာင်းခဲ့ရင် ၂ သိန်းခွဲေငွ အလကားေတာင် ရချင်ရနေအုံးမည်……။

“…..အဟစ်…အစ်…ခစ်…အဟင်႕…ဟင်႕….ယား…ယား…တယ်လို႔…”
အနေရအထိုင်ရခက်ေလာက်ေအာင်ယားသည်႕အတွက် တင်အိတစ်ကိုယ်လုံး ေကာ့တက်သွားရွာသည်။သည်ေတာ့ နို႔အုံကြီးက ပိုမို၍စူတင်းထွက်လာသည်။  ဦးသာလွက နို႔တစ်လုံးကို တပႊတ်ပႊတ်စုပ်ေပးၾလႇက်ကပင် တင်အိ ေဘာင်းဘီကို ဆွဲျခႇတ်သည်။ေပါင်တံကြီးတွေက…ထွား…တင်ဆုံကြီးတွေက ဖွံ့ထွား စွင်႕ကားလွန်းနေသည်႕အတွက် ေဘာင်းဘီက ေတာ်ေတာ်ႏွင်႕ မၾကႇတ်ဘဲဖြစ်နေသည်။
“….ဟွန်း…..ခိုးချင်တာလဲျပာလို႔…လက်ေႏွးတာလဲ ျခာလို႔…”
ဦးသာလွတစ်ေယာက် အရွယ်ႏွင်႕မလိုက်ေအာင် တဏွာရမ္မက်ေတွ မွွန်ထူနေပုံကို
အမြင်ကပ်ကပ်ရွိလွစွာ ဆူဆူေဆာင်႕ေဆာင်႕ေလးမြည်တွန်ရင်း…. ကူျခႇတ်ေပးလိုက် ၏။တင်အိ အပြဳအမူေလးက ဦးသာလွကို ကြည်ႏူးစွဲမက်သွားေစ၏။
ေဘာင်းဘီတိုၾကႇတ်သွားေသာအခါ ဖြူဝင်းထွားအိနေတဲ့ ေပါင်တံႏွစ်သွယ် ကြားက တင်အိ ေစာက်ဖုတ်ေဖါင်းေဖါင်းကြီးကို ဘွားကနဲမြင်လိုက်ရ၏။ တင်အိက ပိုမြင်ရေအာင် ေပါင်ႏွစ်ခြမ်းကို မသိမသာဖြဲေပးလိုက်သည်။ေစာက်ဖုတ်ကြီးက ေပါင်အဟတွင် သိသိသာသာပြဲဟသွားပြီး အတွင်းသားနီနီႏုႏုတွေကိုပါ မြင်လိုက်ရ၏။ ေစာက်ဖုတ်ႏႈတ်ခမ်းသားတွေက အညိဳေရာင်သမ်းနေပြီး ထူထူပွပွဖြစ် ေန၏။သူ႔အေရာင်ႏွင်႕သူ ပိုင်းခြားထားေသာ ေစာက်ဖုတ်ကြီးမွာ အလွန်႕အလွန်ကြည်႕ ေကာင်းေန၏။ဝင်းဝါမို႔ေမာက်နေသော ဆီးခုံ။နက်ေပြာင်မဲေမွာင်နေသည်႕ ေစာက်ေမွွး အညိဳေရာင်သမ်းနေသည်႕ ေစာက်ဖုတ်ႏႈတ်ခမ်းသား… ပြဲဟနေသော အတွင်းသား နီနီ…ကြည်႕ရင်းကြည်႕ရင်းက……ဦးသာလွလီးကြီးမွာ ထွားသထက်ထွား… ေတာင်သထက်ေတာင်….မာသထက်မာ…. ထန်သထက်ထန်လာပါ၏။
ေဘာင်းဘီတိုကြားမွ တိုးတိုးထွက်နေသော လီးကြီးကို တင်အိက လက်ဖဝါးေလးႏွင်႕ ခပ်ဖွဖွပုတ်ရင်း…………..
“….ဟွန်႕….ကဲ…..ကဲ….လွန်းတယ်…”
ႏွာေခါင်းလွလွေလးတွန်႕ရႈံ႔ရင်း ေပြာ၏။တင်အိက ဦးသာလွႏွင်႕ မၾက်ႏွာချင်းဆိုင် ေဆာင်႕ေကြာင်႕ထိုင်လိုက်ပြီး……………
“….ကဲ….အသေအျခာ….ထိုင်စမ်းပါ….တကထဲ….”
ဦးသာလွတစ်ေယာက် လက်ရွိအသက်ထက် ၅ ပုံ ၁ ပုံခန်႕ငယ်သွားသလားထင်ရ ေအာင် ႏုၿပိဳသွား၏။စိတ်ထဲမွာလဲ ေျပာ်ရွွင်မြူးကႊသွားသည်။တင်အိ မလာခင်ကပင် ေသာက်ထားႏွင်႕ေသာ အရက်အရွိန်ကလည်း တက်နေပြီဖြစ်၏။
ထို႔ေကြာင်႕ ကြမ်းေပါ် ဖင်ခႀထိဳင်ပြီး ခြေဆင်းၾလႇက် ေပါင်ကို နဲနဲကားထား
လိုက်သည်။
“…….ကဲ…..ေဘာင်းဘီျခႇတ်……”
တင်အိက ေဘာင်းဘီတိုကို ကိုယ်တိုင်ျခႇတ်ေပး၏။ေဆာင်႕ေကြာင်႕ထိုင် အနေအထားမို႔ ခန္ဓာကိုယ်အလွည်႕အေပြာင်းလႈပ်ရွားလိုက်တိုင်း ေစာက်ဖုတ်ကြီးက ပုံစံအၿမိဳးၿမိဳးဖြင်႕ ဦးသာလွကို မြူဆွယ်ၾလႇက်ရွိနေပါသည်။
ဦးသာလွက ေဘာင်းဘီအျခႇတ်ရလွယ်ေအာင် သူ႔လက်ႏွစ်ဖက်ကို ကြမ်းေပါ်ေထာက်ပြီး ကိုယ်ကိုကႊေမႊာက်ေပးလိုက်သည်။ဖုထစ်မို႔ေမာက်ေသာ ရင်အုပ်လက်ေမာင်းကႊက်သားကြီးတွေက တင်းအစ်ကႊတက်လာသည်။
ေဘာင်းဘီၾကႇတ်ထွက်သွားသည်ႏွင်႕ ဦးသာလွလီးတန်ကြီးမွာ မတ်ကနဲ ေထာင်တက်သွား၏။အညိဳေရာင်သမ်းနေသော လီးကြီးကို ဘွားကနဲ မြင်လိုက်ရေသာအခါ တင်အိ အံ့သြမွင်သက်သွား၏။မအံ့သြလို႔လည်းမဖြစ်…. သူ႔လီးတန်ကြီးက မြင်းလီးတန်ကြီးေလာက်နီးနီးရွိသည်။သူ႔ေစာက်ဖုတ်ကိုပင်… လက်ႏွင်႕ေယာင်ရမ်း၍ အုပ်မိလိုက်သည်။အရွည်ရွစ်လက်မ ေၾကာ်ေၾကာ်ခန်႕ရွိေသာ လီးတုတ်ကြီးမွာ အေကြာတွေပြိုင်းပြိဳင်းထၾလႇက် အရေပြားတွေက ကြက်ေပါင်ကွင်း တုတ်တုတ်ေတွ အထပ်ထပ်စွပ်ထားသလို အရစ်အရစ်ထနေသည်။
တစ်သက်ႏွင်႕တကိုယ် မေတွ႕ဖူးမမြင်ဖူးေသးေသာ လီးကြီးဖြစ်သည်။ တင်အိလည်းခေသူေတာ့ မဟုတ်ပါ။ဘကြည်ႏွင်႕မညားခင်ကပင် ယခင်ရည်းစား ေဟာင်း ႏွစ်ေယာက်၏အလိုးကိုခံခဲ့ဖူးသည်။ထိုလီးၿမိဳးသည် ေယာၾကာ်းလူစဉ်မွီ႐ုံသာ ရွိသည်။ခံလို႔လည်း ေကာင်းခဲ့ပါသည်။အခု ဦးသာလွလီးကြီးက သူမတခါမွ မမြင်ဖူးေသးေသာ ေကြာက်ခမန်းလိလိ လီးကြီးဖြစ်နေပါေတာ့သည်။
ဒစ်ဖူးကြီးက တင်းေပြာင်နေသော ခရမ်းချဉ်သီးကြီးပမာ နီညိဳေရာင် သမ်းနေသည်။ဦးသာလွက သူ႔လီးကြီးကိုကြည်႕၍ ေကြာင်တက်တက်ဖြစ်နေသော တင်အိလက်ကိုဆွဲယူ၍ သူ႔လီးကြီးကို ကိုင်စေလိုက်သည်။
တင်အိက မႊေတေကာင်ကိုကိုင်ရသလို မဝံ့မရဲေလးကိုင်ကြည်႕လိုက်သည်။ သံမဏိေျခာင်းကဲ့သို႔ မာတင်းေသာအေတွ႕ကို ေႏွးေႏွးရွိန်းရွိန်းကြီး ခံစားလိုက်ရ၏။
တင်အိအနေဖြင်႕ ယခုေသွးသားဆန္ဒဖလွယ်ပွဲတွင် လုံးဝအညံ့ခံ၍ မဖြစ်ပါ။ဦးသာလွၾကေနပ်ၾလႇင် ၾကေနပ်သေလာက် သူ႔အဖို႔အခွင်႕အေရးေတွ ရလာနိုင်၏။ဦးသာလွသေဘာကျနႇစ်ခြိဳက်စေမည်႕ အလုပ်ၿမိဳးကို ကြားဖူးသေလာက် လုပ်နိုင်သေလာက် အစွမ်းကုန်လုပ်ေပးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်၏။သူမေျခးရမည်႕ ငွေတွေက နည်းနည်းေနာေနာမဟုတ်။ကုန်က အကြီးအကၾယ်ရႈံးခဲ့သည်႕အတါက် ရွင်းရမည်႕ငွေတွေက မရွင်းနိုင်ၾလႇင် သူ႔ေယာၾကာ်းေထာင်ကႁပြီး ဘဝပါပၾက်မည်။
ဘဝပၾက်မည်႕အေရးႏွင်႕ယွဉ်လိုက်ၾလႇင် သူ႔ေစာက်ဖုတ်ကို ဦးသာလွထံ ထိုးအပ်ရသည်႕အလုပ်က ဘာမွမပြာပေလာက်သည်႕ အလုပ်မဟုတ်။
သည်ကြားထဲ အပြဳအစုေကာင်းၾလႇင် ဦးသာလွ၏ေပးကမ်းရက်ေရာမည်႕ အခွင်႕အေရးတွေက တသီကြီး။မရင်မေက ေပြာပြထား၍ အတွင်းေရးကို သိထားႏွင်႕ ပြီးဖြစ်၏။
တကယ်အားဖြင်႕ မရင်မေသည်ပင် တူမ၊ေမွးစားသမီးဆိုေသာ်လည်း ဦးသာလွ၏လူမသိသူမသိမယားသာဖြစ်ေန၏။သို႔ေသာ်…. အဖိုးကြီးက ပီမွ… ပိုင်မွ သူသေဘာကျမႇ သားေကာင်ကို ကိုင်ေလ့ရွိသည်။ပြႆနာကြီးငယ် မေပါ်ေပါက်ေစ ရန် လုံခြဳံစိတ်ချရေအာင် အကွက်ခၿစီစဉ်ပြီးမွ သူ႔ဆန္ဒကို အေကာင်အထည်ေဖါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံးတက်ကွက်အဖြစ် တင်အိက ဦးသာလွ၏ေပါင်ကြားအတွင်းသို႔ ဒူးတုတ်ထိုင်ခႀလိဳက်ပြီး ေလးဖက်ေထာက်ကုန်းကာ လီးကြီးကို ခပ်တင်းတင်းဆုတ် ကိုင်ၾလႇက် ပါးစပ်ဖြင်႕ ငုံခဲစုပ်ယူလိုက်သည်။လီးကြီးက တုတ်လွန်းသဖြင်႕ အကုန်လုံး သိမ်းကြဳံးမငုံနိုင်ဘဲ တဝက်တပၾက်သာ ငုံခဲထားနိုင်သည်။ပူေႏွးစိုစွတ်ေသာ အာေငွ႕ႏွင်႕ကြမ်းရွေသာၾလႇာအေတွ႕က အေရးပါေသာကာမအေကြာအစုံကို စုပ်ယူမိ လိုက်ေသာအခါ ဦးသာလွတစ်ေယာက် ေကာ့တက်သွားပြီး အီးကနဲ ေကာင်းေကာင်း
ညီးညီးလိုက်သည်။
ဦးသာလွတစ်ေယာက် တင်အိအေပါ်အမွတ်ေတွ ေပးလိုက်သည်။ တင်အိအပြဳအမူက သူသေဘာကျနႇစ်ခြိဳက်ေသာ အပြဳအမူတွေဖြစ်ေန၏။ ကေလးႏွစ်ေယာက်ထွက်ပြီးသား ေစာက်ဖုတ်မို႔ သူ႔လီးဒဏ်ကို ေကာင်းေကာင်းကြီး ခံနိုင်မည်ဟုလည်း ယုံကြည်လိုက်သည်။
“….ကဲ….ကဲ….တူမကြီး ခဏရပ်လိုက်အုံး….ေလးေလး….မင်းကို သေဘာကၾသႇားပြီး…ေအး..ေအး….ေဆး..ေဆးေပါ့ေနာ်….”
ဦးသာလွစကားေကြာင်႕ တင်အိတစ်ေယာက် ဦးသာလွလီးကြီးကို ၾလႇာဖြင်႕ဝိုက်ပတ် ၍ ၾလႇက်ေပးနေရာမွ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဒူးတုတ်ၾလႇက် ကႏွဲ႕ကၾလ ထိုင်နေသည်။
ဦးသာလွက တင်အိကိုယ်ကာယအလွျမားကို တဝကြီးကြည်႕ရႈခံစားရင်း ဝီစကီတပန်းကန်ငွဲ႕ေသာက်လိုက်သည်။ ပုဂံပြန်အၿခ တင်အိက အဆင်သင်႕ပင် ဝက်အူေျခာင်းႏွစ်ေျခာင်းပါးစပ်ထဲခွံ့ေပးလိုက်၏။ဦးသာလွ တစ်ေယာက် အၾကေနပ်ကြီးၾကေနပ်နေစဉ် ငွက်ေျပာသီးတစ်လုံးကို အခွံႏွာ၍ ပါးစပ်နားထိုးေပး လာသည်။ဦးသာလွက တဝက်ေၾကာ်ေၾကာ်ကို ကိုက်ယူစားလိုက်သည်။  ဤျမႇဆိုၾလႇင် တင်အိသေဘာထားကို အေတာ်အတန်ရိပ်မိသွားပြီ။တင်အိႏွင်႕ လက်တွဲလို႔ ေကာင်းေကာင်းကြီးရနိုင်ေကြာင်း သေဘာေပါက်လိုက်သည်။
“…ကဲ…တူမကြီး…ဦးေလးရဲ့ ပစ္စည်းကြီးကို ၾကေနပ်ရဲ့လား…”
“…အဟင်း..ဟင်း…ကြက်သီးေတာင်ထတယ်…”
“…ကဲ..ထ….အေပါ်က ခွထိုင်ပြီး…ကိုယ်႕ဖာသာကို အဆုံးထိဝင်ေအာင်သွင်းကြည်႕ … ဦးက မဆင်မခြင် လုပ်မိရင် နာသွားမွာစိုးလို႔….”
တင်အိ စိတ်ထဲ ဦးသာလွကို ေလးစားသွားသည်။အမွန်အားဖြင်႕ တင်အိသည် ယခုအၿခိန်တွင် သူ႔လက်ခုပ်ထဲကရေသာဖြစ်၏။ကြိဳက်သလိုလုပ်ခွင်႕ရွိ၏။ သို႔ေသာ် ဦးသာလွက မလုပ်ပါ……..သူ႔ေကာင်းကိုယ်ေကာင်း ကာမကိစ္စတွင် အေပးအယူျမႇ တစွာ ပြဳမူလိုက်ပါ၏။
တင်အိက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဦးသာလွပုခုံးကိုကိုင်ကာ တဖြည်းဖြည်း ထိုင်လိုက်သည်။လီးကြီးႏွင်႕ေစာက်ဖုတ်အဝ ေတ့ေထာက်မိေသာအခါ ဦးသာလွက တင်အိ ဖင်ဆုံထွားထွားကြီးကို သူ႔လက်ႏွစ်ဖက်ဖြင်႕ ပင်႕မေပးထားလိုက်၏။တင်အိက ခွထိုင်ၾလႇက်ကပင် ဦးသာလွလီးတံတုတ်တုတ်ကြီးကို သူ႔လက်ႏွင်႕အကၾအန ဆုတ်ကိုင် သူ႔အဖုတ်ဝႏွင်႕ အသေအျခာ ၿခိန်လိုက်သည်။ထို႔ေနာက် တဖြည်းဖြည်း ဖိသွင်းလိုက်၏။
“…..ဖွိ…ဖွိ…ဖွစ်…ပႊတ်….ဗြစ်….ဖွတ်….ဖွိဖွိ……ဖွစ်….ပႊတ်…”
လီးတံကြီးက တဖြည်းဖြည်းချင်းေစာက်ေခါင်းလမ်းေကြာင်းအတွင်းသို႔ နစ်နစ် ဝင်လာသည်။ကေလးေမွးဖူးေသာမိန်းမမို႔ ထိန်းျခဳပ်ၿခိန်ဆရမည်႕အထာကို မွန်းဆ တတ်သူပီပီ ထိန်းလိုက်သွင်းလိုက် ဖိလိုက်ႏွင်႕ ၾကႇမ်းကျင်စွာ ပြဳလုပ်နေသည်။
သူ႔သေဘာႏွင်႕သူ စိတ်တိုင်းကႁပြဳလုပ်နေသည်မို႔ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မနာကျင်ဘဲ တင်းပြည်႕ကျပ်ပြည်႕ကာမအရသာထူးကြီးကို လီးကြီးကတဆင်႕ ခံစားနေရသည်။
ပါးစပ်ကေလးဟလိုက်……….မၾက်ႏွာေလးရႈံ ့မဲ့လိုက်ႏွင်႕အၿမိဳးၿမိဳး အဖုံဖုံဖြစ်နေရွာေသာ တင်အိကိုကြည်႕၍ ဦးသာလွသေဘာကျနေပါေတာ့သည်။ ငါးမိနစ်ခန်႕ကြာေသာအခါ လီးကြီးက အဆုံးထိနစ်ဝင်ရန် လက်ႏွစ်လုံးေလာက်သာ လိုေတာ့သည်။နာကျင်မွာစိုး၍ ထိန်းသွင်းနေသည်႕ကြားက ခံချင်စိတ်ႏွင်႕အားမလို အားမရစိတ်ေရာေထွးသွားကာ တင်အိ ကဆတ်ကနဲ ထိုင်ခႀလိဳက်သည်။
“…..ဖရစ်…ဗြစ်….ဖျစ်….ဒုတ်…..ပႊတ်….”
“….အေမ့…အင်႕….အ….အီး…အား…အ….”
လီးထိပ်ကြီးႏွင်႕ သားအိမ်ဝမွာ တင်းကနဲ ဒုတ်ကနဲပြစ်ေဆာင်႕သွားရာ နာေကာင်းအီဆိမ်႕ေသာ ကာမအရသာကြီးကို ပြိဳင်တူခံစားလိုက်ရသည်။ ခေတ္တျမႇ
ငြိမ်နေပြီးေနာက် တင်အိက ဦးသာလွပုခုံးကို အားယူဖိထားရင်း ကိုယ်ကိုေမႊာက်ကႊ လိုက်ပြန်သည်။ဖိသွင်းစဉ်ကႏွင်႕မတူဘဲ အကႊတွင် အနည်းငယ်မြန်ဆန်၏။တဖန် ေစာေစာကလို တဖြည်းဖြည်းပြန်ဖိသွင်းသည်။ေစာက်ရည်ကြည်တွေက စိုရွွဲအိုင်ထွန်း နေပြီမို႔ ပို၍ ပို၍ အဆင်ပြေျခောေမွ႕လာေတာ့သည်။  ဤနည်းအားဖြင်႕ အခၾက် ၂၀ ေၾကာ်ခန်႕ပြဳလုပ်ပြီးေသာအခါ တင်အိ ရမ္မက်စိတ်တွေက အပြင်းအထန်ထကႊလာပါေတာ့သည်။
ေမႊာက်ကႊ ပြန်ဖိခေၾဆာင်႕ခၾက်တွေက စိပ်စိပ်လာသည်။မြန်မြန်လာ သည်။ထန်ထန်လာသည်။သန်သန်လာသည်။
“…..ပႊတ်….ဖွတ်….ဖွတ်….ဘွပ်….”
“…..ပႊတ်….ဖွတ်….ဖွတ်….ဘွပ်…”
“….ပႊတ်….ဖွတ်….ဖွတ်….ဘွပ်…”
“….အေမ့…အား…အင်႕….အင်႕….အေမ့…..အီး…အင်႕…ၾကႇတ်…ၾကႇတ်… အင်႕… အ…အီး…ရွီး…ၾကႇတ်…ၾကႇတ်…အေမ့…အား…”
တင်အိတစ်ေယာက် ကာမေဇာတွေအထွတ်အထိပ်ေရာက်ေအာင် တက်ကႊ ပြင်းထန်လာသည်။အထက်သို႔ ကႊပြီးေဆာင်႕တိုင်းေဆာင်႕တိုင်း နို႔အုံအိအိကြီးတွေက ထက်ေအာက် လႈပ်ရွားနေတော့သည်။
ဦးသာလွကမူ အထွေအထူးအားအင်မစိုက်ရဘဲ တင်အိ ပြဳမူသျမႇကိုသာ ဇိမ်ကျစႇာ ခံယူနေပါသည်။သူ႔ကိုယ်ကို အနည်းငယ်မတ်လိုက်ပြီး ရမ်းခါနေသော တင်အိနို႔အုံကြီးႏွစ်လုံးကို သူ႔လက်အစုံဖြင်႕ တင်းတင်းဆုတ်ျခေပွတ်ဆွ ေပးလိုက်သည်။ ၾလႇို ့ဝွက်ဆန်းကၾယ်ေသာ ကာမဓာတ်သတ္တိက နို႔ကြီးႏွစ်လုံးကို ဆုတ်ေၿခ ပွတ်ဆွေပးလိုက်သည်ႏွင်႕ တပြိဳင်နက်……………..
“…..ဟီး…အီး…အေမ့….အမယ်ေလး…”
ေခြာက်ခြားဖွယ်ရာ အသံနက်ကြီးကို မြည်တမ်းရင်း တင်အိတကိုယ်လုံးၾလႇပ်စစ် လိုက်သလို တွန်႕လိမ်ေကာ့တက်သွားသည်။တဆက်တည်းပင် ကာမပန်းတိုင်သို႔ ေရာက်ရွိေကြာင်း သေင်္ကတအဖြစ် ေစာက်ရေပူတွေကို ဗျင်းကနဲ ဗျင်းကနဲ ပန်းထုတ် လိုက်ေတာ့
တင်အိတကိုယ်လုံး ေျပာ့ခွေညႇွတ်ကြသွားပြီး ဦးသာလွ ဘယ်ဘက်ပုခုံး ေပါ် မၾက်ႏွာေမွာက်ကၾသႇားေတာ့သည်။ဦးသာလွက တင်အိခါးသွယ်ေလးကို လွမ်းဖက်လိုက်ရင်း ၾကေနပ်အားရစွာ ေမွးနေလိုက်သည်။
တင်အိအေမာအပန်းပြေသည်အထိ ခေတ္တေစာင်႕ဆိုင်းနေပြီး ဦးသာလွ လက်အစုံက ေျခာမွတ်ပြည်႕တင်းေသာ တင်သားဆိုင်ထွားထွားအိအိကြီးကို စုံၿခီဆန်ၿခီပွတ်ၾလႇက် ရွိပါေတာ့သည်။
အေမာေပြ၍ထင်သည် တင်အိက ဦးသာလွပုခုံးေပါ်တွင်ေမွာက်အပ် ထားေသာ မၾက်ႏွာကို ခွာလိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်၏။သူမမၾက်ႏွာေလးက ႏွမ်းနယ်နေဟန်ရွိေသာ်လည်း ၾကေနပ်ေသာ ပီတိရိပ်တွေက ထင်ဟပ်နေသည်။
ကိုယ်အလႈပ်တွင် ေစာက်ဖုတ်အတွင်း နင်႕ကနဲ လွိုက်ကနဲ ထူပူသွား၏။
“……အမေလးေတာ့…..ဘုရား…..ဘုရား….”
တင်အိစိတ်ထဲ တကယ်ပင် အမေလးတမိလိုက်သည်။မတလို႔ဖြစ်ရိုးလား….. ကိုယ်ေတာ်ဘုရား၏လီးတံကြီးက သံမဏိတိုင်ကြီးစိုက်ထားသလို ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် ကြီး ရွိနေသေး၏။တင်အိသေဘာထားကို ဦးသာလွကရိပ်မိလိုက်၍…..
“…..ဘာလဲ….အိေလးက…သေဘာကျနေတာလား…”
“….ဟင်႕….အင်း….ေဝးေသး…”
ဦးသာလွႏႈတ်ျဖားက အလိုလိုအေခါ်အေဝါ်ေတွ ေပြာင်းလဲသွား၏။တင်အိကို အိေလးတဲ့……………………
“….ဒါဆို…ေတာ်ပြီေပါ့…”
“…..ဟင်႕အင်း…”
“….ဒါဆို….သေဘာကၾတယ်ေပါ့….”
“….ဟင်႕….အင်း…”
ဦးသာလွက တင်အိအမူအယာေကြာင်႕ အူယားပြီး စိတ်မရွည်ဖြစ်ကာ တင်အိခါးေလးကို ကြဳံး၍ဆွဲဖက်ပစ်လိုက်သည်။
“….အေမ့…..ရွီး….ၾကႇတ်…ၾကႇတ်….”
တင်းကျပ်ေတာင်မတ်စွာ မြဳပ်ဝင်နေသောလီးတန်တုတ်တုတ်ကြီးက ဦးသာလွခါးကို ဆွဲဖက်လိုက်သည်႕အတွက် ေစာက်ဖုတ်ကြီးကို ကန်႕လန်႕ဖြတ် ဆွဲႏွဲ႕လိုက်သလို ဖြစ်ကာ ပူကနဲ ဖျင်းကနဲ ဖြစ်သွားေသာေကြာင်႕ တင်အိႏႈတ်က လွွတ်ကနဲ ေအာ်လိုက်မိသည်။
“…..အဟင်႕…ဟင်႕…ဟင်႕….ေဟာဒီအကိုကြီးကို……သိပ်ကြမ်းတာပဲ…..ကဲ…. ကြမ်းအုံး………..ကြမ်းအုံး….”
တင်အိက ငိုသံႏွဲ႕ႏွဲ႕ေလးဖြင်႕ ဦးသာလွပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွေလးထုပစ်လိုက်သည်။
အချစ်ဓာတ်၏ ရစ်ပတ်ေႏွာင်ဖွဲ႕မူေကြာင်႕ တင်အိႏႈတ်ကလည်း အလိုလို အေခါ်အေဝါ်ေပြာင်းသွား၏။ကိုယ်႕အဖေအရွယ်ေလာက် အသက်ကြီးသူကို အကိုကြီးတဲ့…..ေအာ်…ကာမ….ကာမ….လူကို႐ူးသွပ်စေပါလား…….
“…….အိေလး….ကိုကြီးပုခုံးကို မြဲမြဲဖက်ထားေနာ်…”
“…..အင်းပါ….”
အင်းပါဟုသာေပြာလိုက်ရသည်။ဦးသာလွဘာလုပ်မည်မသိ၍ ရင်တဖိုဖိုႏွင်႕ ေျမႇာ်လင်႕
နေရ၏။အေတာ်ထူးဆန်းလွသည်႕ လူဆန်းကြီး ဦးသာလွပင်…..
ဦးသာလွက ခြေဆင်းထိုင်နေရာမွ ဒူးႏွစ်ေျခာင်းကို ေကွးပြီး သူ႔ဖက်ဆွဲယူ လိုက်သည်။တင်အိကလည်း အနေအထားကျနရန် သူ႔ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြဳပြင်ေပး၏။
ဦးသာလွဘယ်လက်က ကြမ်းကိုအားႏွင်႕ ဖိေထာက်ရင်း ညာလက်က တင်အိခါးသွယ်ေလးကို ခပ်တင်းတင်းဖက်ကာ…
“…..အသေအျခာ…ဖက်ထားေနာ်…”
“….ဟုတ်ကဲ့ရွင်႕….ကျမလင်…”
တင်အိႏႈတ်က ထွက်သွားေသာ စကားလုံးမွာ ျမားျမားစားစားမဟုတ်…. ရေတွက်ကြည်႕ၾလႇင် ၆ လုံးျမႇသာဖြစ်၏။သို႔ေသာ် ထို စိတ္တဇသဒ္ဒ ေခါ် ကာမရာဂ အားေကာင်းလွစွာေသာ ထိုအသံ ၆ လုံးက ဦးသာလွကို အပိုင်ၿခီတုတ်ထားလိုက်ပါပြီ ဦးသာလွေၾကာရိုးတေၾလႇာက် စိမ်႕သွားသည်အထိ ထိုအေပြာ ထိုအသံ ထိုဟန်ပန်ေလးက တင်အိမွ တင်အိဟု စွဲစွဲလန်းလန်းဖြစ်သွားစေပါသည်။
ႏုၿပိဳသန်စွမ်းေသာ အင်အားသစ်ေတွ ဝင်ေရာက်လာ၏။ထို႔ေကြာင်႕ ရွွင်လန်းတက်ကႊစွာ အားမာန်သွင်းၾလႇက် “…ဟိတ်…” ဟူေသာ အသံႏွင်႕အတူ ဖျပ်ကနဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
အားမာန်ပါေသာ ထိုရင်ေခါင်းသံကြီးက တင်အိကိုပါ လန်႕ဖျန႔်သွားေစ ပါသည်။ပြီးမွ ပြဳံးမိ၏။
တင်အိတစ်ေယာက် ေစာက်ဖုတ်ကြီးပါပြဳံးဖြီးလာသည်႕အလား တသိမ်႕သိမ်႕တငြိမ်႕ငြိမ်႕ဝေဒနာလွိုင်းတွေရိုက်ခတ်သွားသည်။ ဦးသာလွက မတ်တပ်ရပ်ပြီးသည်ႏွင်႕ တင်အိဒူးေကာက်ေကွးအတွင်းသို႔ လက်ႏွစ်ဖက်ၾလႇိုသွင်းကာ ဖင်ဆုံကြီးေအာက်မွ ပင်႕မထားလိုက်သည်။အလားတူ တင်အိလက်ႏွစ်ဖက်ကလည်း ဦးသာလွ၏လည်ပင်ကြီးကို ၿခိတ်ဖက်ထားလိုက်၏။

သူ႔ေယာၾကာ်း ဘကြည်သည်ပင် ဦးသာလွလို လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်။ ဤအခၾက်က ဦးသာလွ၏အားအင်ဗလသတ္တိမွာ အရွယ်ႏွင်႕မျမႇေအာင် ကြီးမားသန်စွမ်းေကြာင်း ပြသေန၏။
တၿခီတေမာင်း ေကာင်းေကာင်းကြီးပြီးဆုံးသွားေသာ်လည်း ေသွးသား ဆူဖြိဳး ကာမဓာတ်အားေတွ အဆက်မပြတ်တိုးပွားၾလႇက်ရွိနေသော တင်အိမွာ ကိလေသာ ရာဂစိတ်ေတွ တဖန်နိုးကႊလာပြန်၏။
ေစာက်ဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံး စူေဖါင်းကႊတက်လာပြီး ရွစိထိုးကာ တလႈပ်လႈပ် တရွရွႏွင်႕ဖြစ်လာ၏။ခံချင်စိတ်တွေက ဒီရေအလား တိုးပွားလာပြန်သည်။
သူ၏သန်စွမ်းမႈကို ပြသချင်၍ ေစာက်ဖုတ်အတွင်းကႊက်သားတွေဖြင်႕ ဦးသာလွလီးတန်ကြီးကို ညႇစ်၍ ညႇစ်၍ပြလိုက်သည်။ထိုအေတွ႕က ဦးသာလွလီးထိပ် ကြီးတခုလုံး ကျင်ထုံအီဆိမ်႕တက်သွားစေသည်။ဤကဲ့သို႔ ေလးငါးေခြာက်ခါမွ အားထဲ့၍ညႇစ်ေပးရာ လီးေျခာင်းတံကြီးတခုလုံး ယားကႊလာသည်။လလေရေတွ ထွက်လုနီးနီးထိ ေကာင်းလာသည်။  သည်အတိုင်းငြိမ်ခံနေၾလႇင် သေျခာေပါက်သုတ်တွေထွက်ကုန်ေတာ့မည်။ ထို႔ေကြာင်႕ ဦးသာလွက တန်ပြန်စစ်ထိုးသည်႕အနေဖြင်႕ သူ႔လီးကြီးကို အားထဲ့၍ တင်းခံလိုက်သည်။ညႇစ်အားႏွင်႕ ကန်အားအရွိန်ကြီးမားစွာ တိုက်ဆိုင်သွားသဖြင်႕ ႏွစ်ေယာက်လုံး တုန်ခါသွားကြသည်။
ဦးသာလွက တင်အိကို ေပွ႕မၾလႇက်ကပင် ကြမ်းပြင်ေပါ်က ဆင်းလိုက်၏။ ထို႔ေနာက် တိုက်အတွင်းခန်းထဲသို႔ ဝင်သည်။ထို႔ေနာက် သူ႔အိပ်ခန်းတွင်းသို႔ ဝင်သည်။ထမင်းစားခန်းထဲမွ အိပ်ခန်းဆီထိလာရာ ခရီးတေၾလႇာက်တွင် တင်အိ တစ်ေယာက် ရင်တွေတသိမ်႕သိမ်႕ခုံကာ တငြိမ်႕ငြိမ်႕ႏွင်႕ လိုက်ပါလာရင်း လီးအရသာ ကို ခံစားလာ၏။ တခါတခါ ဖင်ဆုံကြီးကို ၾကဳံ႕၍ၾကဳံ႕၍ ပွတ်ပွတ်ေဆာင်႕လိုက်သည်။ တသက်ႏွင်႕တကိုယ် ဤျမႇထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ေကာင်းလွေသာ ဖြစ်ရပ်ၿမိဳးကို အိပ်မက်ထဲမွာပင် မကြဳံဖူးခဲ့ပါ။
ထိုခရီးစဉ်အတွင်း တင်အိတၿခီတေမာင်း ေကာင်းေကာင်းကြီးပြီးခဲ့ပြန်၏။တင်အိ ႏွစ်ၿခီတိုင်တိုင်ကာမ ဆန္ဒပြီးဆုံးခဲ့သည်႕တိုင်ေအာင် လူထူးလူဆန်း လူ႔အံ့မခန်းကြီး ဖြစ်ေသာ ဦးသာလွမွာ တၿခီမွ မပြီးေသးပါ။
အိပ်ခန်းထဲေရာက်ေသာအခါ အလွန်သားနားလွပေသာ ေမွ႕ယာကြီး အထက်သို႔ တင်အိခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ပက်လက်ခႀလိဳက်သည်။
လက်ႏွစ်ဖက်ကို ေဘးတဖက်ဆီသို႔ပြစ်ခၾလျႇက် မၾက်လုံးစုံမွိတ်ရင်း တင်အိ တစ်ေယာက် မွန်းနေရွာသည်။သူ႔ခြေထောက်ႏွစ်ေျခာင်းကမူ ဦးသာလွခါးကို ၿခိတ်ထားၾလႇက်ရွိသည်။
အေတာ်အတန်အေမာပြေသွားေသာအခါ တင်အိခြေထောက်ႏွစ်ေျခာင်း ကိုဆွဲမလိုက်ပြီး ေပါင်ႏွစ်ေျခာင်းကို ရင်ဘတ်ဆီဖိတွန်းထားလိုက်သည်။ သေျခာေအာင် ထပ်ဖိကြည်႕လိုက်ေသး၏။ထို႔ေနာက် သူ႔လီးကြီးကို ဒစ်အရင်းေလာက် ေရာက်သည်အထိ ဆွဲႏႈတ်သည်။ပြီးေတာ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြန်သွင်းသည်။
“…..ဖွစ်….ဖွစ်….ဗျစ်….ဗျစ်….ဖွစ်….ဘွတ်…..ဖွတ်….”
အဆုံးထိဝင်ရန် လက်ႏွစ်လုံးအလို ေစာေစာက အတိုင်းပြန်ႏႈတ်သည်။ ေစာက်ရေတွေကလည်း အိုင်ရွွဲဗွက်ထနေသလို ေစာက်ဖုတ်ကြီးကလည်း လီးတံကြီး ၏ဒဏ်ကို ေကာင်းေကာင်းကြီးခံနိုင်နေပြီမို႔ စီးစီးပိုင်ပိုင်တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကြီး အသွင်းအႏႈတ်လုပ်လို႔ရေန၏။
ဦးသာလွက တင်အိရဲ့ ေပါင်တံေဖွးေဖွးတုတ်တုတ်ကြီးအေပါ် အသေအျခာဖိေထာက်၍ ခပ်ပြင်းပြင်းခပ်သွက်သွက် ေဆာင်႕ေဆာင်႕လိုးပါေတာ့သည်
“……ဖွစ်…ဖွတ်…ဖွပ်….အေမ့….အင်႕….”
“…..ဖွစ်….ဖွတ်….ဖွပ်….အား….အီး….အင်႕….”
“….ပႊတ်…ဒုတ်…ဒုတ်…ဗြစ်….ဖွတ်…ပႊတ်….ဖွစ်…ဖွတ်….”
“….ရွီး….ၾကႇတ်….ၾကႇတ်….အ…အီး…အင်႕….အေမ့….ၾကႇတ်…ၾကႇတ်…အမယ်ေလး… အီး….အား…..အင်႕….”
တင်အိတေယာက် ညီးညဴလူးလွန်႕ရင်း ဖင်ကြီးကို ေကာ့ေကာခံသည်။ ဦးသာလွ၏ ေဆာင်႕ခၾက်တွေက ဂၾက်အင်ဂျင်လို အရွိန်မပြတ်ဒလစပ်မြန်ဆန်လာ၏။
တင်အိ ေစာက်ဖုတ်အတွင်းသားတွေက ဦးသာလွ၏လီးတန်ကြီးကို ညႇစ်ညႇစ်ဆွဲသည်။သူတို႔သခင် ဘုရင်မကို အပြင်းအထန်တိုက်ခိုက်နေသော ရန်သူကို ပြန်လွန်ရန်တုံ႔သကဲ့သို႔ အင်ႏွင်႕အားႏွင်႕ ဆွဲဆွဲညႇစ်ကြ၏။
ညႇစ်အားဒဏ်ေကြာင်႕ ဦးသာလွဒစ်ထိပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ထူပူကျင်ထုံလာ၏။ အထူးသဖြင်႕ ဒစ်အညႇာရင်းရွိ အေကြာမႊင်ကြီးမွာ ပြတ်လုမတတ် တင်းေတာင်႕ လာသည်။ကျဉ်ေသာ…….ယားေသာ….ဆိမ်႕ေသာ…. အီေသာ ဝေဒနာအပူလွိုင်းေတွ က လေျခာင်းတံကြီးတေၾလႇာက် လွည်႕ပတ်မွွေႏွောက်ေန၏။
အခၾက်ေပါင်းတစ်ရာအေရာက်တွင် တင်အိႏႈတ်ျဖားက “အီးကနဲ” အသံနက်ကြီးမြည်ဟီးၾလႇက် ေကာ့ထိုးတက်သွား၏။ဦးသာလွလည်း အလားတူ ဝေဒနာၿမိဳးကြီးခံစားကာ သုတ်ရေပူတွေကို ပြိဳင်တူပန်းထုတ်လိုက်ကြသတည်း။
၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀
တင်အိက ဘကြည်ကို အသေအျခာ မွာလိုက်၏။
“….ေတာ်….ဦးသာလွကို ……ေလးေလးစားစား…ဆက်ဆံေနာ်…”
“…..ေအးပါ..ဟ…”
ကြီးသူကို ရိုသေသောေကြာင်႕လားမသိ ေငွ ၂ သိန်းခွဲကို ဦးသာလွထံမွ ေရွာေရွာ ရႉရႉရလာခဲ့သည်။ဘကြည်မၾက်ႏွာပြဳံးၾလႇက်………အလားတူ ဦးသာလွ မၾက်ႏွာမွာလည်း…။

ပြီးပါပြီ။