လှည့်ကွက်

 လှည့်ကွက် 

ရေးသူ = မောင်မောင်လေး

ဆေးရုံခန်းတွင်း အားလုံးတိတ်ဆိတ်နေကြသည်. အားလုံး၏ မျက်နှာသည် ညို့မှိုင်းအုံစိုင်းနေသော မိုးတိမ်ပမာဖြစ်၍နေသည်. တစ်စုံတစ်ခုအား အရူံးပေးလက်မြောက်လိုက်ရပီမဟုတ်ပါလား.
ဖခင်ဖြစ်သူ ဉီးကျော်ကြီး အပါဝင် သားကြီးဖြစ်သူ ကျော်ကို နှင့် ချွေးမဖြစ်သူ ကျောဆုမီ တို့ သုံးဉီးသည် ကုတင်ပေါ်မှ ကင်ဆာရောဂါကို နောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရသည့် ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း အား ပူပင်သောကများသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ကြည့်နေကြသည်.
ယခုတော့ ကျော်မိသားစု၏ မိခင်ကြီး ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း၏ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ရောက်ရှိနေပေပီ.

" ကိုကျော်...."
" ပြောပါခင်.. ကိုကျော်ရှိပါတယ်.."
" ကျွန်မ အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."

ရင်ထဲမှ စို့နစ်နေသော ဝမ်းနည်းမျက်ရည်စကို တစ်ချက်ရိူက်သက်ရင်း ဇနီးသည်၏ လက်ဖဝါး မို့မို့လေးအား တယုတယ ကိုင်တွယ်လိုက်သည်.

" ပြန်ရမှာပေါ့ခင်ရယ်..ခုတော့ သားငယ်လေးကို ေစာင့်လိုက်ပါအုံး..."

ခင်ပွန်းသည်၏ ဖြောင်းဖျမှူကြောင်း သားအငယ်ဖြစ်သူ မောင်ကျော်လေး အား သတိရသွားပီး အခန်းတံခါးဝသို့လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်၏.
ထိုစဉ် ဆေးရုံခန်း ပြင်ပ၌လူနာဖြစ်သူ ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း၏ နပ်စ်ဆရာမလေး သူဇာ သည် လူနာဆေးသွင်းရန်အတွက်ဆေးရုံ မိန်းလမ်းအတိုင်းလျှောက်လာသည်.

" အို..အမေ့..."
" ဟာ..."
" ခွမ်း...."
"သွားပါပီ....."
" sorry ပါ ကိုယ်ကဝင်တိုက်မိတာဆိုတော့ တောင်းပန်ပါတယ်. ."

ရုတ်တရက် မော့ကြည့် လိုက်သောအခါ စူးရှတောက်ပသည့် မျက်ဝန်းတစ်စုံအား သူမ ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်.

" အို...."

ဖြစ်ပီးနေမှမထူးတော့ ချကွဲသွားသော ဂရူးကိုပုလင်းအား ပြန်ယူသွားယုံပင် ထိုကြောင့် ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်.
ကျော်လေး ယနေ့ မိခင်ဖြစ်သူ ၏ ကျန်းမာရေးအခြေနေ နောက်ဆုံးချိန်ဖြစ်နေသည်ကို သိသဖြင့် ကျောင်းမှဆေးရုံသို့အမြန်လာခြင်းဖြစ်သည်.
ယခုတော့ မိခင်ဖြစ်သူအားခတ္တမေ့သွားခဲ့လေပီ.အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ပြည်မှ နတ်သမီးလေး သူနာပြု လာလုပ်နေသလားထင်ရအောင်ပင် သူမအလှက ကျော်လေး၏ရင်ကို လှုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးသော ရင်ခုန်သံတစ်စုံ သူ၏နှလုံးသား၌ အမျိုးမည်မသိ ဝေဒနါတစ်ခုနှင့်အတူ တွဲ၍ဖြစ်လာလေသည်.
" လှလိုက်တဲ့ နပ်စ်မလေး..."
ပြေးထွက်သွားသော ဆရာမလေး၏ နောက်ပိုင်းအလှ တင်ဝိုင်းဝိုင်းကြီးများကိုကြည့်၍ တစ်ကိုယ်ထဲရေရွတ်လိုက်လေသည်.။ " အမေ..." " ဟော...လာထိုင် မင်းအမေ မင်းကို ဆောင့်နေတယ် သွား အနားမှာသွားထိုင်..".
မိခင်ဖြစ်သူ ၏လက်ဖဝါး တစ်ဖက်အား အားယူစုပ်ကိုင်လိုက်သည်.။ " အမေ...."

စကားမပြောနိုင်သော်လည်း သားဖြစ်သူအား လေးလံနေသောမျက်ခွံများကို အားယူဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်.
အသက်မြင့်မြင့်လေးရူနေရသဖြင့်မောနေသယောင်ရှိသည်. " ကျွီ...."
" လူနာတွက် ဆေးသွင်းချိန်ရောက်ပီ.." သူ၏နတ်သမီးလေးကမိခင်ဖြစ်သူ၏ စပါ်ရှယ်နပ်စ် ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရ၍ ရင်ထဲကြိတ်၍ ဝမ်းသာသွားသည်.။ " အမေ.. ဆရာမလေးက ချောတယ်နော်..."
ခေါင်းညိမ့်ပြရင် သားဖြစ်သူ အား လည်ကုတ်ကို ဆွဲ၍ ကျော်လေး နား သို့ ကပ်ခါ လေတိုးမျှသံဖြစ်စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်သည်." မင်းတို့ နှစ်ယောက် အရှေ့သွားနောက်လိုက်ညီတယ်." မနက် အာရုံတတ်ချိန်တွင် ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်းတစ်ယောက် လူလောကကြီးမှ စွံခွာသွားခဲ့ပီဖြစ်သည်.။
အသုဘ အခမ်းနားအား အကျဉ်းချုံးလုပ်ခဲ့ကြသည်. ထိုပြင် ဉီးကျော်ကြီးသည် လယ်သမားဖြစ်သည်.ဆန်စက်ဂိုတောင်တစ်ခုကိုလည်း ဌားထားသေးသည်.အိမ်ပိုင်ယာပိုင်ဟုဆိုရမည်ဖြစ်သည်." ကိုကျော်..."

မိန်းမဖြစ်သူ ကျောဆုမီ၏ ခေါ်သံကြောင့် ကျော်ကို အိပ်ယာထက်သို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်.။ " ဘာလဲ ဆု.. "
" ခုဆို အမေလည်းမရှိတောဘူး ပီးတော့ ကျွန်မတို့အနေနဲ့လည်း အိမ်ခွဲနေဖို့လိုအပ်ပီ ရှင့်အဖေဆီမှာ ကျွန် ဆက်မဖြစ်ချင်တော့ဘူး.."

" ကိုလည်းစဉ်းစားထားပါတယ် ဒါမဲ့ လောလောဆယ်မှာ ညီလေးကလည်းအခုမှခကျောင်းပီးကာစ သူက ကိုယ့်လို လယ်လည်းလုပ်တတ်တာမဟုတ်ဘူး အဖေနားမှာ ကိုယ်မရှိလို့မဖြစ်ဖူး.."
" ကျွန်မပြောတာ ချက်ချင်းကြီးမဆိုလိုပါဘူး ကျွန်မ အလုပ်ထွက်လုပ်ခွင့်လေး ရှင့်ကိုတောင်းဆိုတာပါ.."
" အင်း....အရင်တုန်းကတော့ ဒို့တွေအိမ်စီးပွားရေပြေလည်နေချိန်က မင်းအနေနဲ့ အိမ်ထမင်းဟင်းချက်ယုံလောက်ပဲဆိုပေမဲ့ ခု လယ်ကလည်း စပါးသိပ်မထွက်ဖူး ပီးတော့ စပါးအဝါတွေကလည်းပါတယ် ဆေးဖျန်းတာလည်းလက်မလည်ရဘူး ဆေးအိတ်ဖိုးတွေလည်း မနည်းကုန်တယ်..အခုတလော အဖေတစ်ယောက်လည်း ဆန် စက်မှာသိပ်မနေဘူး ဒို့နဲ့ပဲ လွဲပေးပီးတော့ ဘယ်တွေသွားနေမှန်းမသိဘူး."
.
" အင်းပါ ကဲ ကိုကျော် အိပ်ချင်ပီလား..."
ကျော်ကို ဇနီးဖြစ်သူအား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပီး ခြင်ထောင်အားချလိုက်သည်.
ခပ်ဟဟပွင့်နေသော ဆုမီ ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ယောကျာ်းဖြစ်သူ၏ အနမ်းများကျရောက်လာပီဖြစ်သည်.
ထိုနောက် လင်မယားတို့၏ သဘာဝ အတိုင်း လူသားနှစ်ဉီး အချစ်တွဲခေါ်ရာ ချောက်နက်ထဲသို့အတူခုန်ဆင်းရင်း တစ် အင်းအင်း...တစ်အား..အား..ဖြင့် လူးကြလေတော့သည်.

" အင်း....အင်း....အား....အို......အိုး.....အား....."

ဉီးကျော် တစ်ယောက် ဇနီးဖြစ်သူ မရှိသည့်နောက် ညီဖြစ်သူ ငါးကျော် ၏  ဆန်ဆိုင်သို့ရောက်လာလေသည်.

 " ဘယ်လိုလည်း အရောက်းဝယ် ကောင်းရဲ့လား.."
" အကို ကွားပီးပီလား.."

ငါးကျော်အား ကြည့်လိုက်၏.

" ခု ဆို သတင်းသဲ့သဲ့ကြားနေရတယ် ဒီးစျေးကို မူလပိုင်ရှင်ပြန်သိမ်းမယ်တဲ့ ဒီရက်ပိုင်း အရောင်းဝယ်ကလည်းပါးတယ်အကို အကိုရဲ့ လယ်မှာလည်း စက်ရုံ ဌားဖို့ ကျုပ်တို့ ရှယ်ရာထည့်ထားပါသေးတယ်.."

" အင်း...ငါသဘောပေါက်ပီ လောလောဆယ် ငါလက်ထဲမှာလည်း ပျက်နေတယ် အိမ်ကကောင်တွေကိုတောင် လျှော့သုံးဖို့ မှာထားရတာ..မင်းပြောပုံအရဆိုရင် ဒီစျေးကိစ္စကပေါ့သေးသေးမဟုတ်ဖူး ဒါ ကုမ္မဏီက လုပ်တာပဲ..." အိမ်သို့ ဉီးကျော်ပြန်လာလေသည်.

အိမ်ထဲ၌ ထမင်းဝိုင်းက သူအားကြိုဆိုနေ၏.။

" အဖေ တစ်ခါထဲ ဝင်စား..."

သူကြည့်လိုက်သောအခါ လူဆုံနေသည်ဟုဆိုရမည် သားကြီးကျော်ကို သားငယ်ကျော်လေး ချွေးမ ကျောဆုမီ အားလုံး ထမက်းစားပွဲ ၌ရှိကြသည်.
သူထမင်းစားပွဲ ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်၏.
" မင်းတို့ ကို ပြောစရာရှိတယ်..သုံးတာစွဲတာ ချွေချွေတာတာလုပ်ကြ.. "
ကျော်ကိုတို့ သုံးတစ်ဉီးကိုတစ်ဉီးကြည့်လိုက်ကြ၏.
" အဖေ..."
ချွေးမဖြစ်သူ ကျောဆုမီမှ သူမအလုပ်လုပ်ရန် ယောက်ခမအား တောင်းဆိုလိုက်၏.
" ဒါဆို ဒီအိမ်တွက် ထမင်းဟင်းဘယ်ငူချက်မလည်း အဝတ်လျှော်သန့်ရှင်းရေး ဘယ်သူလုပ်မလည်း..."
ထိုအခါ ကျော်လေးမှ ဝင်၍ပြောလေသည်.
" သားလည်းအချက်အပြုတ်နည်းနည်းပါးပါးလေ့လာထားပါတယ်အဖေ.."
ဉီးကျော် သားငယ်ဖြစ်သူအားတစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏. အလိုမကျမှုများ ရှိသောအကြည့်မျိုးပင်.
" ငါ မနက်ဖန် အိမ်တွက် လိုအပ်မဲ့သူကိုသွားခေါ်မယ်... "
.
အားလုံးစွံအသွားလေသည်.

" ဝူး......."
ဂျစ်ကား ပေါ်မှ လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဉီး ဆင်းလာသည်.
" ဟင်...."
ကျော်လေး သူမအားထပ်၍မြင်တွေ့ရမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ.
" သူ ဒီအိမ်မှာ ငါတို့နဲ့အတူနေမယ်... သူနာမည် သူဇာ..."

အားလုံးက သူဇာအားကြည့်လိုက်ကြလေ၏.

ဆန်စက်သို့ ညီငယ် ကျော်လေးရောက်လာသည်ကို ကျော်ကို တွေ့လိုက်လေသည်.

" မဂ်လာပါ ညီလေး.."

" အဖေ အိမ်ပေါ်ခေါ်လာတာ ဆေးရုံက နပ်စပ်မလေးမလား.."

" မင်းကကြွေနေပီလား...ကောင်မလေးက မင်းနဲ့ရွယ်တူပဲ သူအဖေမရှိတော့ တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်နေလို့ အဖေကကျောင်းထားပေးခဲ့တာ ခုသူကျေးဇူးပြန်ဆပ်တာပဲ..."

" အကို ကျွန်တော် အဖေ့ကိုမယုံဘူး..."

တိတ်ဆိတ်နေသောပတ်ဝန်းကျင် ၌ အပေါ်ဆုံးထပ်အခန်းမှ လူနှစ်ဉီး၏ ဆွဲငင်သံများ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဖြစ်ပေါ်နေ၏.။" အိုး.....အား......အား....ရှီး...အွန်း....အင်း......"

နာရီဝက်ခန့်ကြာသော်.." ကိုကြီးသွားတော့မယ်...ဂိုဒေါင်မှာ ဒီချိန် ကိုကြီးမရှိလို့မဖြစ်ဘူး.."

ပြောရင်း ဉီးကျော်ကြီး သူ၏ ပုဆိုးအား ကောက်ဝတ်လိုက်၏.သူဇာသည်လည်း ဘော်လီအားဝတ်၍ ထမိန်ရေလျားလိုက်လေသည်.

" ကျွီ...."
" ဟော အဖေလာပီ..."
" ဒီနေ့ အိတ်ဘယ်လောက်ပီလည်း.."

ထိုအခါ ကျော်ကိုမှ စားရင်စာအုပ်အားကြည့်၍...
" 250ပဲပီးတယ်... "
" ဒါနည်းတာပေါ့... ကျော်လေး..."
" ဟုတ်..."
" အိမ်ကိုပြန် ငါ့ကား ဂျီးကပ်နေလို့အဲဒါ ဝပ်ရှေ့ာပို့ရမယ် အဲဒါ မင်း အိမ်ပြန်ပီး နေတော့ ဂိုတောင်ပိတ်တော့မယ်.."

စက်ဘီးတစ်စီးဖြင့် ကျော်လေးပြန်လာခဲ့သည်.

တိတ်ဆိတ်မှုကသူအားစည်းကြိုနေ၏.

နားထဲသို့ ရေချိုးသံတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်.

သူရှေ့မြင်ကွင်းမှ သူအားတစ်စုံတစ်ခုအား ညို့ယူနေသလိုပင် ဆွဲငင်နေ၏. သူ အရမ်းဖြစ်နေပီဆိုတာ သူသိ၏.
သူဇာ သည် ကျော်လေးအား ကျောပေး၍ သူမ၏ ကိုယ်လုံးတီး ရေချိုးအလှကို ဖွင့်ဟထားသကဲ့သို့နယ်...ရှိလေသည်.
ကျော်လေးဘောင်းဘီချွတ်လိုက်ပီး သူဇာအားကြည့်၍ သူစိတ်ဖြေမည်ဖြစ်သည်.

" ကိုကျော်ကြီး...သူက စက်သူဌေး ပြောရရင် မြေကွက်ကို ဂရမ်းနဲ့ ဌားထားသူပါ.. "
" အင်း ကျုပ်က..ပွဲစားနဲ့ အလုပ် လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ခုမှ ပဲတွေ့ဖူးတော့တယ်.."
" ခုသူက ဆန်စက်မြေဌားရမ်းမှုကို ဂရမ်စာချုပ်ပြည့်သွားပီလိုပြောနေတယ်.. တကယ်လို့ထပ်တိုးမယ်ဆိုရင် သိန်း200 ထပ်ပေးရမယ်...တဲ့.."
" ကျုပ်မှာ စာချုပ်ရှိတယ် စာချုပ်ပြည့်ဖို့နှစ်နှစ်ကျန်နေသေးတယ်.."
" ကျုပ်တို့ကလည်း ကိုကျော်ကြီးလို လူရင်းတွေကို မငြင်းချင်ပါဘူး ခုက သူဌေးကိုယ်တိုင်ဆိုတော့.. "
" ကောင်းပီလေ ဘယ်နေ့လောက် စာချုပ် ချုပ်မှာလည်း.."

စကားပြန်ပွဲစားမှ သူ၏သူဌေးဆီသို့သွား၍မေးလိုက်၏.ခဏအကြာတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပီး..ဉီးကျော်ကြီးအား ပြုံး၍ကြည့်ကာ...

"ခင်ဗျား ကံကောင်းတယ် ကိုကျော်ကြီး..သူဌေးက boun အနေနဲ့ နှစ်လထပ်ပေးထားမယ်တဲ့ နှစ်လပြည့်မှ စာချုပ်ကိစ္စစကားဆက်မယ်ပြောတယ်..."

ကျော်ကို ခြံထဲ၌ ပန်းပင်များရေလောင်းနေသော သူဇာအား တွေ့လေ၏.
ရေဆိုနေသော ပါးလွှာသည့် အဝတ်ပေါ်မှ တင်းတင်းရင်းရင်း အသားဆိုင်များနှင့် ဝင်းဝါစိုပြေနေသော သူမအား ကျော်ကို စိတ်မထိန်းနိုင်တော့.ပေ." အို.....အိုး.......ရှင့် အဖေတွေ့သွားလိမ့်မယ်....အို...လွတ်ပါ......အို.......အွန်း.အွန်..........ဟင်း...ဟင်း....အု...အွန်း....."
.
ကျော်ကို သူမအားစကားပြောခွင့်ပိတ်လိုက်၏. ထိုနောက် အိပ်ခန်းထဲသို့ မချီခေါ်သွားလေ၏.အိပ်ခန်းခုတင် ထက်၌ ကာမလူသားနှစ်ဉီး...

" အိုး....အား...အမလေး...ရှီး...အား...အား.....အား..ရှီး...အား...အ...."

ကျော်လေး အိမ်သို့စက်ဘီးဖြင့်ပြန်လာ၏. အိမ်သည် အရင်တိုင်းပင်သူအားတိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် ကြိုဆိုနေပြန်၏.
ထိုနောက် မိမိအိပ်ခန်းဝ အရှေ့သို့ရောက်သော် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ပွင့်နေသော  တစ်ဖက်ခန်းသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်.
ကျော်ကိုသည် ညီဖြစ်သူ ဝင်လာမှန်းမသိသော်လည်း ကိစ္စပီးပီမို့ ဘောင်းဘီဇစ်တပ်နေ၏ ထိုပြင်သူဇာလည်း ထမိန်ကောက်ဝတ်၍ ရေလျှားလိုက်၏." ငိုးမ...အကို..."
" ဟင်...ဟာ..."   " ရော့ကွာ...ဖုန်ရူလိုက်..ခွပ်.....ဖက်...."
 ကျော်ကို က လျှင်၏.ကျော်လေး၏ လက်ကိုဖမ်းချုပ်လိုက်ပီး...
" ငါညီ ဒါက ငါလျှင်လို့ ငါရတာ မင်းလည်း ကာလိုဖြသ်အောင်ကြိုးစား...."
ဟုဆိုကာ လက်ကိုလွတ်ပေးပီး နေရာမှထွက်သွားလေသည်.

" ငါ သူဇာကို လက်ထပ်ယူတော့မယ် "

ဉီးကျော်၏ စကားကြောင့် အားလုံး မတုန်လှုပ်ပေ တစ်နေ့ ယခုလို ဖခင်ဖွင့်ပြောလိမ့်မည်ဟု သူတို့အားလုံးသိထားကြပီဖြစ်သည်.

" သူဇာက ငါတွက်ဇနီးကောင်းဖြစ်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်.. "

အမေဖြစ်သူဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း၏ အုပ်ဂူ အနီး ၌ ညီကိုနှစ်ရပ်နေကြသည်.
" အဖေမတရားဘူး....အမေသေလို့တသ်လတောင်မပြည့်သေးဘူး ငါရှက်တယ် ကျော်လေး..."
" ဟိုတစ်နေ့က ကိစ္စ အဖေမသိသေးဘူးမလား.."
" မင်းပြန်မပြောရင်ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ထိုနောက် ဆန်စက်သို့ သူဇာ စက်ဘီးဖြင့် ထမင်းလာပို့လေသည်.
" နောက်တစ်ခါ လာမပိုနဲ့ ငါတို့ပါသာဝယ်စားမယ် "
ကျော်ကို၏ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောဆိုလိုက်မှုကြောင့် သူဇာ ကျော်ကိုအားဖြတ်ခနဲ့မော့ကြည့်လိုက်၏.
" ကောင်းပါပီ..."

ညသည်တိတ်ဆိတ်နေ၏.ထိုပြင် အိပ်ခန်းတွင်း ၌ လူနှစ်ဉီးလုံးနေကြလေသည်.
သို့သော် မိနစ်ပိုင်းမျှသာကြာသည် အပေါ်ကလူမှ မောပန်းဟန် စိတ်မပါဟန်ဖြင့် ဘေးသို့လှိမ့်ချလိုက်၏.
" ဟူး....sorry ပါ မဂ်လာဉီးမှာ ငါဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး.."
ဉီးကျော်မောပန်းဟန်ဖြင့် အသစ်ဆက်ဆက်ချစ်ဇနီးချောသူဇာအား..ပြောလိုက်၏.
သူဇာသည် သူမ၏ ရင်သားများကို ဆောင်အဖြူဖြင့်ဆွဲဖုံး၍ ဉီးကျော်ကြီးအားကြည့်နေလေသည်.
" ဒီတစ်ခါတော့ ကျော်ကြီး ပြိုင်းနေပီမဟုတ်လား..."
" ဟူး........"

ဉီးကျော်ကြီး၏ ဆန်လုပ်ငန်းမှ ငွေတိုချေးအဖွဲ့များ ရှယ်ယာထည့်သူများသည် ဉီးကျော်ကြီးအား တရုတ်သူဌေးနဲ့ ပေါင်းလိမ်သူတစ်ဉီးနယ်ထင်မြင်လာကြလေသည်.

သူ၏ဆန်ဂိုတောင်သည်လည်း အားအင်နည်းပါးလာကြ၏.

တစ်ည ချွေးမလေး ကျောဆုမိ အလုပ်ဆင်းအိမ်ပြန်နောက်ကျ၏.
ဉီးကျော်ကြီး အိပ်ရှေ့ခန်း၌ အရက်သောက်၍ နေသည်.
" အဖေ သားအိပ်တော့မယ်.."
" goodninght "

ထိုစဉ် ကျောဆုမိပြန်ရောက်လာသည်.

" မဂ်လာညနေခင်းပါအဖေ... "

" နင်အလုပ်ကနောက်ကျတာလား ဒီနေ့ သူဇာကလည်း ညဆိုင်းပြန်ဆင်းနေတယ်.."

ထိုစဉ်သူဇာထွက်လာပီး ဉီးကျော်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းအား တစ်ချက်စုပ်နမ်းလျှက်..
" သွားတော့မယ်ကိုကြီး မနက်ကျမှ ကိုကြီးနားမှာ အတူလာအိပ်ပေးမယ်နော် by.."

ကျောဆုမိ အိမ်ပေါ်ရောက်သော အခါ လင်ဖြစ်သူ ကျော်ကို အိပ်မောကျနေပီဖြစ်သည်.

" ကိုကျော် ရှင်ဒီနေ့အိပ်တာဆောတယ် ကျွန်မနဲ့ ညစာမစားချင်ဘူးလား..." " အွန်း....no..."

ကျောဆုမီ မီးဖိုချောင်မှ ကြောင်အိမ်အားဖွင့်လိုက်၏ ဟင်းပုဂံများထုတ်လိုက်လေ၏ ထိုနောက်ရေခဲသေတ္တာကိုဆွဲဖွင့်ကြည့်၏.
ထိုစဉ်နောက်မှ သိုင်းဖက်ခြင်းကိုသူမခံစားလိုက်ရလေ၏.
" အို....အိုး...အဖေ....အဖေ...အာ..အဖေ.ဘာလုပ်တာလည်း.....အို...."

ချွေးမဖြစ်သူ ၏နောက်ကျောကို သိုင်းဖက်၍ မိမိနှင့်ရင်ချင်းအပ်စေပီး အနမ်းပေးလေသည်.သို့သော်မရ မျက်နှာတစ်ဖက်သို့လွဲထားသဖြင့် လည်ပင်းကိုပင် နမ်းမိ၏.

ထိုစဉ်..

" အဖေဘာလုပ်တာလည်း...အဲဒါ ကျောဆုမီလေ..."
" ဟင့်...အီး...ဟင့်...ဟင့်..အီး......"
" sorry....ကျောဆုမီ...ငါအရမ်းမူးသွားတယ်..ငါတောင်းပန်ပါတယ်....".ပြောပီးချင်းပင်.. ဉီးကျော်ကြီး အိမ်ပေါ်သို့ပြေးတတ်သွားလေသည်.

" ကျောဆုမီ...ဒီကိစ္စ ကိုကျော်ကို ပြန်မပြောပါနဲ့..သူသိရင် မိုးမီးလောင်လိမ့်မယ်...ငါစိတ်မကောင်းပါဘူး..."
" ဟင့်...ဟင့်....အီး...ဟင့်...ဟင့်...အီး..."

မျက်ရည်စများအား သုတ်၍ ထမင်းဆက်မစားတော့ပဲ အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြန်သွားလေတော့သည်.

ညနေခင်း အရက်ဆိုင်တစ်ခု၌ ဉီးကျော်ကြီး နှင့် သူ၏တစ်ဝမ်းကွဲညီဖြစ်သူ ကိုကျော်ဉီး တို့ အရက်သောက်ရင်းစကားပြောနေကြသည်.

" သောက် ညီလေး.."
" မိန်းမက ရှယ်ယာကိစ္စကို ပေါက်ပေါက်ဖောက်နေတယ်..."
" မိန်းမတိုင်း ဒီလိုပဲ ကျော်ဉီး...ခု မင်း အရက်သောက် အမူးသောက် ok.."
" ok..."

ထိုချိန်တွင် ဉီးကျော်ကြီးသား အငယ်ကောင် ကျော်လေးအူယားဖားယားပြောလာလေ၏.
အနားသို့ရောက်သော် ဉီးကျော်ကြီးအနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေးကပ်ပြောလိုက်၏.
" ဘာကွ...ခွေးနိုးမသား..တွေ့ကြရောပေါ့ကွာ.."
" ဘာဖြစ်တာလည်း.."
" လိုက်ခဲ့ကျော်ဉီး..."

ထိုနောက်ကားဖြင့် မောင်းထွက်သွားလေ၏.

ဉီးကျော်ကြီးတို့ လင်မယားခန်း၌ ဖြစ်သည်.
သူဇာအား စားပွဲပေါ်သို့တင်ကာ ကျော်ကိုလုံးနေပီဖြစ်သည်.
" ရှင့် အဖေပြန်လာတော့မှာနော်... "
" ခဏလေးပါ ဒီပေါ်တတ်လိုက်..."
" အို....."
.
ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့သို့ ကားထိုးရပ်လာ၏. ပီးနောက် ဉီးကျော်ကြီး အိမ်ပေါ်သို့တတ်လာလေ၏.
ပါးစပ်မှလည်း သားဖြစ်သူအငယ်ကောင်အားမေးနေ၏.
" ဘယ်မလဲ သူတို့.." " အဖေ့အခန်းမှာ.."အခန်းတွင်း မှ သူတို့အား မရိပ်မိကြပေ." ကျွီ...." " ဟင်...ဟာ....အို..."အခန်းတွင်း တန်းလန်းကြီးဖြစ်နေသဖြင့် အမြန်ပင်လူချင်းခွာလိုက်ကြပီး သူဇာမှ ထမိန် ကိုကပြာကရီပြန်ဝတ်ခါ ခေါင်းကိုငုံထား၏." ခွေးမ..ဖြန်း..." " အဟင့်...."

ဉီးကျော်ကြီးဒေါသ အဆုံးရောက်ခဲ့ပီဖြစ်သည်.
 ဘောင်ဘီးဇစ်တပ်၍ ခေါင်းငုံပီး မရဲတရဲကည့်နေသော သူ၏ သားကြီး ကျော်ကို အားကြည့်၍.
" မင်း..က ငါ့သွေးသားဖြစ်ပီး...ငါမျက်နှာမထောက် ယီးလိုမှပဲ...."
" အဖေလည်း....ကျောဆုမီကို မဒိန်းကျင့်ဖို့လုပ်တာ ကျွန်တော်မသိဘူးများမှတ်နေလား..."
" ခွေးသူတောင်းစား အဖေကိုပြန်ပီး..မင်း..က..မင်းက...ငါနိုး...ငိုးမသား......ခွပ်...အု..."
ဉီးကျော်ရင် သားဖြစ်သူကိုလက်သီးဖြစ်ထိုးလိုက်၏. ကျော်ကို လည်းဖခင်ဖြစ်သူအားပြန်၍ထိုးလိုက်၏.
ထိုအခါ မွန်ထူသွားသော ဉီးကျော်ကြီးသည် အိပ်ထဲမှာ သေနတ်အား သွား၍ယူလေ၏.

" ဉီးလေးကျော်ဉီး ဉီးလေးကျော်ဉီး အဖေ့ကို..တားပါအုံး.....အဖေအရမ်းစိတ်ဆိုးနေပီ တားပါအုံး.."
" မတားနဲ့... ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မတားနဲ့..."ထိုနောက်သေနတ်အားယူ၍လာလေ၏.ထိုစဉ် ကျောဆုမီလည်းပြန်ရောက်လာပီဖြစ်သည်. " ဘာဖြစ်နေကြတာလည်း.."
" အဖေနဲ့အကိုနဲ့ ရန်ဖြစ်နေကြတာ လုပ်ပါအုံး အဖေအရမ်းဒေါသကြီးနေတယ် ကျောဆုမီ.."

ထိုအချိန်တွင် အခန်းတွင်းမှ သေနတ်ကိုင်၍ ဉီးကျော်ကြီးထွက်လာပီ လှေကားပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာသော သားကြီး ကျော်ကိုအား သေနတ်နှစ်ချက်ပစ်ချလိုက်တော့သည်.
" ဒိုင်း....ဒိုင်း..."
" အ...အု.....ဘုန်း...."
" အိုက်စ်း..ကိုကျော်....အား...ရော့ဟယ်..လူယုတ်မာကြီး...အား....ဇွတ်...."
လင်ဖြစ်သူကျော်ကို၏သေပွဲအားမြင်တွေ့သွားသော ကျောဆုမီ ဒေါသမိုးမီးလောင်၍ ကဿ်သွန်လှီးဓားဖြင့် ဉီးကျော်ကြီး၏နောက်ကျောသို့အားကုန်ထိုးချလိုက်တော့၏. အလစ်အငိုက်ဖြင့်၍ ဉီးကျော်ကြီး မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပေ.မည်သူမျှလည်းဝိုင်းမဆွဲရဲကြပေ.
လဲကျသွားသောကျော်ကြီးအားအပေါ်စီးမှ မိုး၍ ဓားဖြင့် ဆက်တိုက်ထိုးသတ်လေတော့၏.

" ကျောဆုမီတော်တော့ အဖေသေလိမ့်မယ်....ကျောဆုမီ..တော်တော့ မလုပ်ပါနဲ့..တော့..."
" ဟီး.အီး....ဟင့်...အီး...ဟင့်......."

" ခင်ဗျာသေချာလို့လား...ကိုကျော်လေး..."

" သေချာပါတယ် ဒီးစျေးတိုင်းပဲ သွားမယ်လေ.."

ကျော်လေးသည်.ပြုံးရွင်နေ၏. ထိုအပြုံးသူ လျိူဝှက်သောအပြုံးမျိုးပင်ဖြစ်သည်.

ဌက်ပျောတောကြီးအလယ်၌ အဝတ်မဲ့ ကိုယ်လုံးတီးခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု ပူးကပ်၍နေ၏ ထိုပြင်တစ်ဉီးနှင့်တစ်ဉီး ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ လူးလွန့်လှုပ်ရှားနေကြ၏.ငြီးသံသဲသဲက တောကြီးတစ်ခွင်စိုးမိုးလျှက်..."အား....အိုး....အား.....အင်း....ရှီး...အား....အား.....အား.....အား....ရှီး...အား....အိုး....အား.....အား...."
" ဒီအိမ်ကို ခင်ဗျားတကယ်ရောင်းမှာလား...ကောင်းပီလေ ဒီမှာ စာချုပ် ခင်ဗျားပြောတံစျေးကို ကျုပ်တို့လက်ခံပါတယ်....." သူဇာနှင့်ကျော်လေးတို့ အိမ်ကြီးအားလှည့်ကြည့်လိုက်၏.
" ကိုကျော်လေး ကျွန်မတို့ ရဲ့ ဘဝသစ်ကို စ နိုင်ပီ.."
ကျော်လေးသည် ကြည်နူးပီတီဖြစ်နေသောအကြည့်ဖြင့် အတိတ်သို့ သွားလျှက်...

တကယ်တော့ ကျော်လေးနှင့် သူဇာတို့သည် ရန်ကုန်ကျောင်း၌ တွေ့ခဲ့ကြသော ချစ်သူများပင် ထိုမှတဖနိ ဉီးကျော်ကြီးအကြောင်းသိရှိသွားကြပီး ချစ်သူနှစ်ဉီး၏အနာဂတ်၌ ကျော်ကြီးမှာ အနှောက်ယှက်ဖြစ်၍လာလေ၏.ထိုကြောင့် မိခင် မကွယ်လွန်မှီ အမြန်ပြန်လိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည်. သူဇာသည် ဉီးကျော်ကြီး ကျော်ကို တို့အား ခန္ဓာ ကိုယ်အရင်းပြု၍ ချစ်ဟန်ပြကာ ပညာငါပါပါ လှည့်စားခဲ့လေ၏.
ကျော်လေး သူမရေချိုးနေသောအခါကြည့်ပီး ဘောင်းဘီချွတ်စိတ်ဖြေစဉ်ကလည်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကျော်လေးအားရေချိုးဖြဲပြခဲ့သူဖြစ်သည်. သူတို့နှစ်ဉီးသည် လူလစ်သည်နှင့် နှုတ်ခမ်းချင်းအပြန်းလှန်နမ်းကြ၏.
ဉီးကျော်ကြီး အထင်လွဲစေရန်တွက်...

" ကဲ..ကျွန်မတို့..လုပ်ငန်းစကြမယ်..ကိုကျော် ရှင့်အဖေကိုသွားခေါ်တော့..."
.
ကျော်ကိုနှင့်သူမ လုံးနေကြသည်ကို ဖခင်ဖြစ်သူ နှင့် ရန်လှည့်တိုက်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်.
လင်ဖြစ်သူ၏သေပွဲအားကြည့်၍ ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲနေသော ကျောဆုမီ၏ လက်ထဲသို့ကြက်သွန်လှီး ဓားထည့်ပေးလိုက်သူမှာလည်း အခြားသူမဟုတ်သူဇာပင်ဖြစ်သည်.
ဒေါသဖြစ်နေချိန်ဖြစ်၍ လက်ထဲ ဘာရောက်ရောက် အသေထိုးမည့်ပုံပင်ဖြစ်သည်.ထိုအရာကိုသိသော သူဇာနှင့်ကျောလေးတို့၏ လှည့်ကွက်တစ်မျိုးပင် ဖြစ်လေသည်.
ယခုတော့ ဉီးကျော်ကြီးတို့သားအဖလည်းသေပီ ကျောဆုမီလည်း ထောင်ကျသွားပီဖြစ်သည်.

အိမ်ကိုရောင်းရငွေဖြင့် သူတို့နှစ်ဉီးဉီးကျော်ကြီးစီးသောကားကိုယူကာ ရန်ကုန်သို့ပြန်ကြလေသည် ကားထဲ၌ ငွေအပြည့်ဒေါ်လာအပြည်နှင့်...

ပြုံးရွင်ကြည်နူးနေသောသူဇာက ကားမောင်းနေသော ကျော်လေးအား အားကိုးတကြီးကြည့်၍.
" ကျွန်မတို့...ချမ်းသာပီ....."
" အမေမသေခင်ကပြောတာမှန်တယ် ငါတို့နှစ်ယောက်က ရှေ့သွားနောက်လိုက်ညီတယ်တဲ့...ဟား....ဟား...ဟား....."ရယ်​​​​ မောသံတွေပြိုင်တူထွက်သွားကြလေသည်.
ဂျစ်ကားလေးသည် အဝေးပြေးလမ်းမလေးတိုင်း အရှိန်ဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားလေတော့သည်..." ဝူး........."

^^^^^^^^^^ ၿပီးပါပီ
+++

လွည့္ကြက္
ေရးသူ = ေမာင္ေမာင္ေလး
@@@@@@
ေဆး႐ုံခန္းတြင္း အားလုံးတိတ္ဆိတ္ေနၾကသည္. အားလုံး၏ မ်က္ႏွာသည္ ညိဳ႕မွိုင္းအုံစိုင္းေနေသာ မိုးတိမ္ပမာျဖစ္၍ေနသည္. တစ္စုံတစ္ခုအား အ႐ူံးေပးလက္ေျမာက္လိုက္ရပီမဟုတ္ပါလား.။ ဖခင္ျဖစ္သူ ဉီးေက်ာ္ႀကီး အပါဝင္ သားႀကီးျဖစ္သူ ေက်ာ္ကို ႏွင့္ ေခၽြးမျဖစ္သူ ေက်ာဆုမီ တို႔ သုံးဉီးသည္ ကုတင္ေပၚမွ ကင္ဆာေရာဂါကို ေနာက္ဆုံးအဆင့္ ခံစားေနရသည့္ ေဒၚေက်ာ္ခင္သိန္း အား ပူပင္ေသာကမ်ားေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစြာ ၾကည့္ေနၾကသည္.
ယခုေတာ့ ေက်ာ္မိသားစု၏ မိခင္ႀကီး ေဒၚေက်ာ္ခင္သိန္း၏ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္သို႔ေရာက္ရွိေနေပပီ.

" ကိုေက်ာ္...."
" ေျပာပါခင္.. ကိုေက်ာ္ရွိပါတယ္.."
" ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္..."

ရင္ထဲမွ စို႔နစ္ေနေသာ ဝမ္းနည္းမ်က္ရည္စကို တစ္ခ်က္ရိူက္သက္ရင္း ဇနီးသည္၏ လက္ဖဝါး မို႔မို႔ေလးအား တယုတယ ကိုင္တြယ္လိုက္သည္.

" ျပန္ရမွာေပါ့ခင္ရယ္..ခုေတာ့ သားငယ္ေလးကို ေစာင့္လိုက္ပါအုံး..."

ခင္ပြန္းသည္၏ ေျဖာင္းဖ်မႉေၾကာင္း သားအငယ္ျဖစ္သူ ေမာင္ေက်ာ္ေလး အား သတိရသြားပီး အခန္းတံခါးဝသို႔လွမ္းေမၽွာ္ၾကည့္လိုက္၏.။ ထိုစဥ္ ေဆး႐ုံခန္း ျပင္ပ၌လူနာျဖစ္သူ ေဒၚေက်ာ္ခင္သိန္း၏ နပ္စ္ဆရာမေလး သူဇာ သည္ လူနာေဆးသြင္းရန္အတြက္ေဆး႐ုံ မိန္းလမ္းအတိုင္းေလၽွာက္လာသည္.

" အို..အေမ့..."" ဟာ..."  " ခြမ္း...." "သြားပါပီ....."  " sorry ပါ ကိုယ္ကဝင္တိုက္မိတာဆိုေတာ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္. ." ႐ုတ္တရက္ ေမာ့ၾကည့္ လိုက္ေသာအခါ စူးရွေတာက္ပသည့္ မ်က္ဝန္းတစ္စုံအား သူမ ရင္ဆိုင္လိုက္ရသည္.။  " အို...."

ျဖစ္ပီးေနမွမထူးေတာ့ ခ်ကြဲသြားေသာ ဂ႐ူးကိုပုလင္းအား ျပန္ယူသြားယုံပင္ ထိုေၾကာင့္ ထိုေနရာမွ ခ်က္ခ်င္း လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္.။ ေက်ာ္ေလး ယေန႔ မိခင္ျဖစ္သူ ၏ က်န္းမာေရးအေျခေန ေနာက္ဆုံးခ်ိန္ျဖစ္ေနသည္ကို သိသျဖင့္ ေက်ာင္းမွေဆး႐ုံသို႔အျမန္လာျခင္းျဖစ္သည္.။ ယခုေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူအားခတၱေမ့သြားခဲ့ေလပီ.အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ နတ္ျပည္မွ နတ္သမီးေလး သူနာျပဳ လာလုပ္ေနသလားထင္ရေအာင္ပင္ သူမအလွက ေက်ာ္ေလး၏ရင္ကို လႈပ္ကိုင္လိုက္သကဲ့သို႔ တစ္ခါမွမျဖစ္ဖူးေသာ ရင္ခုန္သံတစ္စုံ သူ၏ႏွလုံးသား၌ အမ်ိဳးမည္မသိ ေဝဒနါတစ္ခုႏွင့္အတူ တြဲ၍ျဖစ္လာေလသည္.။
" လွလိုက္တဲ့ နပ္စ္မေလး..."
ေျပးထြက္သြားေသာ ဆရာမေလး၏ ေနာက္ပိုင္းအလွ တင္ဝိုင္းဝိုင္းႀကီးမ်ားကိုၾကည့္၍ တစ္ကိုယ္ထဲေရရြတ္လိုက္ေလသည္.

" အေမ..."  " ေဟာ...လာထိုင္ မင္းအေမ မင္းကို ေဆာင့္ေနတယ္ သြား အနားမွာသြားထိုင္.."
.
မိခင္ျဖစ္သူ ၏လက္ဖဝါး တစ္ဖက္အား အားယူစုပ္ကိုင္လိုက္သည္.

" အေမ...." စကားမေျပာနိုင္ေသာ္လည္း သားျဖစ္သူအား ေလးလံေနေသာမ်က္ခြံမ်ားကို အားယူဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္.။ အသက္ျမင့္ျမင့္ေလး႐ူေနရသျဖင့္ေမာေနသေယာင္ရွိသည္.။

" ကၽြီ...."  " လူနာတြက္ ေဆးသြင္းခ်ိန္ေရာက္ပီ.."

သူ၏နတ္သမီးေလးကမိခင္ျဖစ္သူ၏ စပၚရွယ္နပ္စ္ ျဖစ္ေနမွန္း သိလိုက္ရ၍ ရင္ထဲႀကိတ္၍ ဝမ္းသာသြားသည္.။ " အေမ.. ဆရာမေလးက ေခ်ာတယ္ေနာ္..."
ေခါင္းညိမ့္ျပရင္း သားျဖစ္သူ အား လည္ကုတ္ကို ဆြဲ၍ ေက်ာ္ေလး နား သို႔ ကပ္ခါ ေလတိုးမၽွသံျဖစ္စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္သည္.။

" မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ညီတယ္."

မနက္ အာ႐ုံတတ္ခ်ိန္တြင္ ေဒၚေက်ာ္ခင္သိန္းတစ္ေယာက္ လူေလာကႀကီးမွ စြံခြာသြားခဲ့ပီျဖစ္သည္.
အသုဘ အခမ္းနားအား အက်ဥ္းခ်ဳံးလုပ္ခဲ့ၾကသည္. ထိုျပင္ ဉီးေက်ာ္ႀကီးသည္ လယ္သမားျဖစ္သည္.။ ဆန္စက္ဂိုေတာင္တစ္ခုကိုလည္း ဌားထားေသးသည္.အိမ္ပိုင္ယာပိုင္ဟုဆိုရမည္ျဖစ္သည္." ကိုေက်ာ္..."

မိန္းမျဖစ္သူ ေက်ာဆုမီ၏ ေခၚသံေၾကာင့္ ေက်ာ္ကို အိပ္ယာထက္သို႔ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္.

" ဘာလဲ ဆု.. " " ခုဆို အေမလည္းမရွိေတာဘူး ပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔အေနနဲ႔လည္း အိမ္ခြဲေနဖို႔လိုအပ္ပီ ရွင့္အေဖဆီမွာ ကၽြန္ ဆက္မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး.."

" ကိုလည္းစဥ္းစားထားပါတယ္ ဒါမဲ့ ေလာေလာဆယ္မွာ ညီေလးကလည္းအခုမွခေက်ာင္းပီးကာစ သူက ကိုယ့္လို လယ္လည္းလုပ္တတ္တာမဟုတ္ဘူး အေဖနားမွာ ကိုယ္မရွိလို႔မျဖစ္ဖူး.."
" ကၽြန္မေျပာတာ ခ်က္ခ်င္းႀကီးမဆိုလိုပါဘူး ကၽြန္မ အလုပ္ထြက္လုပ္ခြင့္ေလး ရွင့္ကိုေတာင္းဆိုတာပါ.."
" အင္း....အရင္တုန္းကေတာ့ ဒို႔ေတြအိမ္စီးပြားေရေျပလည္ေနခ်ိန္က မင္းအေနနဲ႔ အိမ္ထမင္းဟင္းခ်က္ယုံေလာက္ပဲဆိုေပမဲ့ ခု လယ္ကလည္း စပါးသိပ္မထြက္ဖူး ပီးေတာ့ စပါးအဝါေတြကလည္းပါတယ္ ေဆးဖ်န္းတာလည္းလက္မလည္ရဘူး ေဆးအိတ္ဖိုးေတြလည္း မနည္းကုန္တယ္..အခုတေလာ အေဖတစ္ေယာက္လည္း ဆန္ စက္မွာသိပ္မေနဘူး ဒို႔နဲ႔ပဲ လြဲေပးပီးေတာ့ ဘယ္ေတြသြားေနမွန္းမသိဘူး."
.
" အင္းပါ ကဲ ကိုေက်ာ္ အိပ္ခ်င္ပီလား..."
ေက်ာ္ကို ဇနီးျဖစ္သူအား စူးစိုက္ၾကည့္လိုက္ပီး ျခင္ေထာင္အားခ်လိုက္သည္.
ခပ္ဟဟပြင့္ေနေသာ ဆုမီ ၏ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ၏ အနမ္းမ်ားက်ေရာက္လာပီျဖစ္သည္.
ထိုေနာက္ လင္မယားတို႔၏ သဘာဝ အတိုင္း လူသားႏွစ္ဉီး အခ်စ္တြဲေခၚရာ ေခ်ာက္နက္ထဲသို႔အတူခုန္ဆင္းရင္း တစ္ အင္းအင္း...တစ္အား..အား..ျဖင့္ လူးၾကေလေတာ့သည္.

" အင္း....အင္း....အား....အို......အိုး.....အား....." ဉီးေက်ာ္ တစ္ေယာက္ ဇနီးျဖစ္သူ မရွိသည့္ေနာက္ ညီျဖစ္သူ ငါးေက်ာ္ ၏  ဆန္ဆိုင္သို႔ေရာက္လာေလသည္.။  " ဘယ္လိုလည္း အေရာက္းဝယ္ ေကာင္းရဲ့လား.." " အကို ကြားပီးပီလား.." ငါးေက်ာ္အား ၾကည့္လိုက္၏.

" ခု ဆို သတင္းသဲ့သဲ့ၾကားေနရတယ္ ဒီေစ်းကို မူလပိုင္ရွင္ျပန္သိမ္းမယ္တဲ့ ဒီရက္ပိုင္း အေရာင္းဝယ္ကလည္းပါးတယ္အကို အကိုရဲ့ လယ္မွာလည္း စက္႐ုံ ဌားဖို႔ က်ဳပ္တို႔ ရွယ္ရာထည့္ထားပါေသးတယ္.."

" အင္း...ငါသေဘာေပါက္ပီ ေလာေလာဆယ္ ငါလက္ထဲမွာလည္း ပ်က္ေနတယ္ အိမ္ကေကာင္ေတြကိုေတာင္ ေလၽွာ့သုံးဖို႔ မွာထားရတာ..မင္းေျပာပုံအရဆိုရင္ ဒီေစ်းကိစၥကေပါ့ေသးေသးမဟုတ္ဖူး ဒါ ကုမၼဏီက လုပ္တာပဲ..."

အိမ္သို႔ ဉီးေက်ာ္ျပန္လာေလသည္.။
အိမ္ထဲ၌ ထမင္းဝိုင္းက သူအားႀကိဳဆိုေန၏. " အေဖ တစ္ခါထဲ ဝင္စား..."

သူၾကည့္လိုက္ေသာအခါ လူဆုံေနသည္ဟုဆိုရမည္ သားႀကီးေက်ာ္ကို သားငယ္ေက်ာ္ေလး ေခၽြးမ ေက်ာဆုမီ အားလုံး ထမက္းစားပြဲ ၌ရွိၾကသည္.။ သူထမင္းစားပြဲ ၌ ဝင္ထိုင္လိုက္၏.။  
" မင္းတို႔ ကို ေျပာစရာရွိတယ္..သုံးတာစြဲတာ ေခၽြေခၽြတာတာလုပ္ၾက.. "
ေက်ာ္ကိုတို႔ သုံးတစ္ဉီးကိုတစ္ဉီးၾကည့္လိုက္ၾက၏.
" အေဖ..."
ေခၽြးမျဖစ္သူ ေက်ာဆုမီမွ သူမအလုပ္လုပ္ရန္ ေယာက္ခမအား ေတာင္းဆိုလိုက္၏. ။
" ဒါဆို ဒီအိမ္တြက္ ထမင္းဟင္းဘယ္ငူခ်က္မလည္း အဝတ္ေလၽွာ္သန္႔ရွင္းေရး ဘယ္သူလုပ္မလည္း..."
ထိုအခါ ေက်ာ္ေလးမွ ဝင္၍ေျပာေလသည္.
" သားလည္းအခ်က္အျပဳတ္နည္းနည္းပါးပါးေလ့လာထားပါတယ္အေဖ.."
ဉီးေက်ာ္ သားငယ္ျဖစ္သူအားတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္၏. အလိုမက်မႈမ်ား ရွိေသာအၾကည့္မ်ိဳးပင္.
" ငါ မနက္ဖန္ အိမ္တြက္ လိုအပ္မဲ့သူကိုသြားေခၚမယ္... "
.
အားလုံးစြံအသြားေလသည္. " ဝူး......." ဂ်စ္ကား ေပၚမွ လွပေသာ မိန္းမပ်ိဳတစ္ဉီး ဆင္းလာသည္.
" ဟင္...." ေက်ာ္ေလး သူမအားထပ္၍ျမင္ေတြ႕ရမည္ဟု မထင္ခဲ့ေပ.
" သူ ဒီအိမ္မွာ ငါတို႔နဲ႔အတူေနမယ္... သူနာမည္ သူဇာ..."

အားလုံးက သူဇာအားၾကည့္လိုက္ၾကေလ၏.။ ဆန္စက္သို႔ ညီငယ္ ေက်ာ္ေလးေရာက္လာသည္ကို ေက်ာ္ကို ေတြ႕လိုက္ေလသည္.။ " မဂ္လာပါ ညီေလး.." " အေဖ အိမ္ေပၚေခၚလာတာ ေဆး႐ုံက နပ္စပ္မေလးမလား.." " မင္းကေႂကြေနပီလား...ေကာင္မေလးက မင္းနဲ႔ရြယ္တူပဲ သူအေဖမရွိေတာ့ တစ္ေကာင္ႂကြက္ျဖစ္ေနလို႔ အေဖကေက်ာင္းထားေပးခဲ့တာ ခုသူေက်းဇူးျပန္ဆပ္တာပဲ..."

" အကို ကၽြန္ေတာ္ အေဖ့ကိုမယုံဘူး..."

တိတ္ဆိတ္ေနေသာပတ္ဝန္းက်င္ ၌ အေပၚဆုံးထပ္အခန္းမွ လူႏွစ္ဉီး၏ ဆြဲငင္သံမ်ား တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ျဖစ္ေပၚေန၏. " အိုး.....အား......အား....ရွီး...အြန္း....အင္း......" နာရီဝက္ခန္႔ၾကာေသာ္..

" ကိုႀကီးသြားေတာ့မယ္...ဂိုေဒါင္မွာ ဒီခ်ိန္ ကိုႀကီးမရွိလို႔မျဖစ္ဘူး.."

ေျပာရင္း ဉီးေက်ာ္ႀကီး သူ၏ ပုဆိုးအား ေကာက္ဝတ္လိုက္၏.
သူဇာသည္လည္း ေဘာ္လီအားဝတ္၍ ထမိန္ေရလ်ားလိုက္ေလသည္.

" ကၽြီ...."  " ေဟာ အေဖလာပီ..." " ဒီေန႔ အိတ္ဘယ္ေလာက္ပီလည္း.."

ထိုအခါ ေက်ာ္ကိုမွ စားရင္စာအုပ္အားၾကည့္၍...
" 250ပဲပီးတယ္... "  " ဒါနည္းတာေပါ့... ေက်ာ္ေလး..."  " ဟုတ္..."
" အိမ္ကိုျပန္ ငါ့ကား ဂ်ီးကပ္ေနလို႔အဲဒါ ဝပ္ေရွ႕ာပို႔ရမယ္ အဲဒါ မင္း အိမ္ျပန္ပီး ေနေတာ့ ဂိုေတာင္ပိတ္ေတာ့မယ္.."

စက္ဘီးတစ္စီးျဖင့္ ေက်ာ္ေလးျပန္လာခဲ့သည္.။
တိတ္ဆိတ္မႈကသူအားစည္းႀကိဳေန၏.။ နားထဲသို႔ ေရခ်ိဳးသံတစ္ခု ဝင္ေရာက္လာသည္.

သူေရွ႕ျမင္ကြင္းမွ သူအားတစ္စုံတစ္ခုအား ညိဳ႕ယူေနသလိုပင္ ဆြဲငင္ေန၏. သူ အရမ္းျဖစ္ေနပီဆိုတာ သူသိ၏.
သူဇာ သည္ ေက်ာ္ေလးအား ေက်ာေပး၍ သူမ၏ ကိုယ္လုံးတီး ေရခ်ိဳးအလွကို ဖြင့္ဟထားသကဲ့သို႔နယ္...ရွိေလသည္.
ေက်ာ္ေလးေဘာင္းဘီခၽြတ္လိုက္ပီး သူဇာအားၾကည့္၍ သူစိတ္ေျဖမည္ျဖစ္သည္.

" ကိုေက်ာ္ႀကီး...သူက စက္သူေဌး ေျပာရရင္ ေျမကြက္ကို ဂရမ္းနဲ႔ ဌားထားသူပါ.. "
" အင္း က်ဳပ္က..ပြဲစားနဲ႔ အလုပ္ လုပ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ခုမွ ပဲေတြ႕ဖူးေတာ့တယ္.."
" ခုသူက ဆန္စက္ေျမဌားရမ္းမႈကို ဂရမ္စာခ်ဳပ္ျပည့္သြားပီလိုေျပာေနတယ္.. တကယ္လို႔ထပ္တိုးမယ္ဆိုရင္ သိန္း200 ထပ္ေပးရမယ္...တဲ့.."
" က်ဳပ္မွာ စာခ်ဳပ္ရွိတယ္ စာခ်ဳပ္ျပည့္ဖို႔ႏွစ္ႏွစ္က်န္ေနေသးတယ္.."
" က်ဳပ္တို႔ကလည္း ကိုေက်ာ္ႀကီးလို လူရင္းေတြကို မျငင္းခ်င္ပါဘူး ခုက သူေဌးကိုယ္တိုင္ဆိုေတာ့.. "
" ေကာင္းပီေလ ဘယ္ေန႔ေလာက္ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္မွာလည္း.."

စကားျပန္ပြဲစားမွ သူ၏သူေဌးဆီသို႔သြား၍ေမးလိုက္၏.ခဏအၾကာတြင္ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာပီး..ဉီးေက်ာ္ႀကီးအား ျပဳံး၍ၾကည့္ကာ...

"ခင္ဗ်ား ကံေကာင္းတယ္ ကိုေက်ာ္ႀကီး..သူေဌးက boun အေနနဲ႔ ႏွစ္လထပ္ေပးထားမယ္တဲ့ ႏွစ္လျပည့္မွ စာခ်ဳပ္ကိစၥစကားဆက္မယ္ေျပာတယ္..."

ေက်ာ္ကို ၿခံထဲ၌ ပန္းပင္မ်ားေရေလာင္းေနေသာ သူဇာအား ေတြ႕ေလ၏.။ ေရဆိုေနေသာ ပါးလႊာသည့္  အဝတ္ေပၚမွ တင္းတင္းရင္းရင္း အသားဆိုင္မ်ားႏွင့္ ဝင္းဝါစိုေျပေနေသာ သူမအား ေက်ာ္ကို စိတ္မထိန္းနိုင္ေတာ့.ေပ.။
" အို.....အိုး.......ရွင့္ အေဖေတြ႕သြားလိမ့္မယ္....အို...လြတ္ပါ......အို.......အြန္း.အြန္..........ဟင္း...ဟင္း....အု...အြန္း.....".
ေက်ာ္ကို သူမအားစကားေျပာခြင့္ပိတ္လိုက္၏. ထိုေနာက္ အိပ္ခန္းထဲသို႔ မခ်ီေခၚသြားေလ၏.။

အိပ္ခန္းခုတင္ ထက္၌ ကာမလူသားႏွစ္ဉီး...

" အိုး....အား...အမေလး...ရွီး...အား...အား.....အား..ရွီး...အား...အ...."

ေက်ာ္ေလး အိမ္သို႔စက္ဘီးျဖင့္ျပန္လာ၏. အိမ္သည္ အရင္တိုင္းပင္သူအားတိတ္ဆိတ္မႈျဖင့္ ႀကိဳဆိုေနျပန္၏.
ထိုေနာက္ မိမိအိပ္ခန္းဝ အေရွ႕သို႔ေရာက္ေသာ္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ ပြင့္ေနေသာ  တစ္ဖက္ခန္းသို႔ အၾကည့္ေရာက္သြားသည္.
ေက်ာ္ကိုသည္ ညီျဖစ္သူ ဝင္လာမွန္းမသိေသာ္လည္း ကိစၥပီးပီမို႔ ေဘာင္းဘီဇစ္တပ္ေန၏ ထိုျပင္သူဇာလည္း ထမိန္ေကာက္ဝတ္၍ ေရလၽွားလိုက္၏.။
" ငိုးမ...အကို..." " ဟင္...ဟာ..."   " ေရာ့ကြာ...ဖုန္႐ူလိုက္..ခြပ္.....ဖက္...."
 ေက်ာ္ကို က လၽွင္၏.ေက်ာ္ေလး၏ လက္ကိုဖမ္းခ်ဳပ္လိုက္ပီး...
" ငါညီ ဒါက ငါလၽွင္လို႔ ငါရတာ မင္းလည္း ငါ့လိုျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစား...."
ဟုဆိုကာ လက္ကိုလြတ္ေပးပီး ေနရာမွထြက္သြားေလသည္.။" ငါ သူဇာကို လက္ထပ္ယူေတာ့မယ္ "

ဉီးေက်ာ္၏ စကားေၾကာင့္ အားလုံး မတုန္လႈပ္ေပ တစ္ေန႔ ယခုလို ဖခင္ဖြင့္ေျပာလိမ့္မည္ဟု သူတို႔အားလုံးသိထားၾကပီျဖစ္သည္. " သူဇာက ငါတြက္ဇနီးေကာင္းျဖစ္မယ္လို႔ ငါယုံၾကည္တယ္.. "

အေမျဖစ္သူေဒၚေက်ာ္ခင္သိန္း၏ အုပ္ဂူ အနီး ၌ ညီကိုႏွစ္ရပ္ေနၾကသည္.
" အေဖမတရားဘူး....အေမေသလို႔တသ္လေတာင္မျပည့္ေသးဘူး ငါရွက္တယ္ ေက်ာ္ေလး..."
" ဟိုတစ္ေန႔က ကိစၥ အေဖမသိေသးဘူးမလား.."
" မင္းျပန္မေျပာရင္ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး..."

ထိုေနာက္ ဆန္စက္သို႔ သူဇာ စက္ဘီးျဖင့္ ထမင္းလာပို႔ေလသည္.
" ေနာက္တစ္ခါ လာမပိုနဲ႔ ငါတို႔ပါသာဝယ္စားမယ္ "
ေက်ာ္ကို၏ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာဆိုလိုက္မႈေၾကာင့္ သူဇာ ေက်ာ္ကိုအားျဖတ္ခနဲ႔ေမာ့ၾကည့္လိုက္၏. 

" ေကာင္းပါပီ..."

ညသည္တိတ္ဆိတ္ေန၏.ထိုျပင္ အိပ္ခန္းတြင္း ၌ လူႏွစ္ဉီးလုံးေနၾကေလသည္.
သို႔ေသာ္ မိနစ္ပိုင္းမၽွသာၾကာသည္ အေပၚကလူမွ ေမာပန္းဟန္ စိတ္မပါဟန္ျဖင့္ ေဘးသို႔လွိမ့္ခ်လိုက္၏.
" ဟူး....sorry ပါ မဂ္လာဉီးမွာ ငါဒီလိုမျဖစ္သင့္ဘူး.."
ဉီးေက်ာ္ေမာပန္းဟန္ျဖင့္ အသစ္ဆက္ဆက္ခ်စ္ဇနီးေခ်ာသူဇာအား..ေျပာလိုက္၏.
သူဇာသည္ သူမ၏ ရင္သားမ်ားကို ေဆာင္အျဖဴျဖင့္ဆြဲဖုံး၍ ဉီးေက်ာ္ႀကီးအားၾကည့္ေနေလသည္.
" ဒီတစ္ခါေတာ့ ေက်ာ္ႀကီး ၿပိဳင္းေနပီမဟုတ္လား..."  " ဟူး........"

ဉီးေက်ာ္ႀကီး၏ ဆန္လုပ္ငန္းမွ ေငြတိုေခ်းအဖြဲ႕မ်ား ရွယ္ယာထည့္သူမ်ားသည္ ဉီးေက်ာ္ႀကီးအား တ႐ုတ္သူေဌးနဲ႔ ေပါင္းလိမ္သူတစ္ဉီးနယ္ထင္ျမင္လာၾကေလသည္.

သူ၏ဆန္ဂိုေတာင္သည္လည္း အားအင္နည္းပါးလာၾက၏.

တစ္ည ေခၽြးမေလး ေက်ာဆုမိ အလုပ္ဆင္းအိမ္ျပန္ေနာက္က်၏.
ဉီးေက်ာ္ႀကီး အိပ္ေရွ႕ခန္း၌ အရက္ေသာက္၍ ေနသည္.
" အေဖ သားအိပ္ေတာ့မယ္.."  " goodninght "

ထိုစဥ္ ေက်ာဆုမိျပန္ေရာက္လာသည္." မဂ္လာညေနခင္းပါအေဖ... " " နင္အလုပ္ကေနာက္က်တာလား ဒီေန႔ သူဇာကလည္း ညဆိုင္းျပန္ဆင္းေနတယ္.."

ထိုစဥ္သူဇာထြက္လာပီး ဉီးေက်ာ္ႀကီး၏ ႏႈတ္ခမ္းအား တစ္ခ်က္စုပ္နမ္းလၽွက္..
" သြားေတာ့မယ္ကိုႀကီး မနက္က်မွ ကိုႀကီးနားမွာ အတူလာအိပ္ေပးမယ္ေနာ္ by.."

ေက်ာဆုမိ အိမ္ေပၚေရာက္ေသာ အခါ လင္ျဖစ္သူ ေက်ာ္ကို အိပ္ေမာက်ေနပီျဖစ္သည္.

" ကိုေက်ာ္ ရွင္ဒီေန႔အိပ္တာေဆာတယ္ ကၽြန္မနဲ႔ ညစာမစားခ်င္ဘူးလား..." " အြန္း....no..."

ေက်ာဆုမီ မီးဖိုေခ်ာင္မွ ေၾကာင္အိမ္အားဖြင့္လိုက္၏ ဟင္းပုဂံမ်ားထုတ္လိုက္ေလ၏ ထိုေနာက္ေရခဲေသတၱာကိုဆြဲဖြင့္ၾကည့္၏.
ထိုစဥ္ေနာက္မွ သိုင္းဖက္ျခင္းကိုသူမခံစားလိုက္ရေလ၏.
" အို....အိုး...အေဖ....အေဖ...အာ..အေဖ.ဘာလုပ္တာလည္း.....အို...."

ေခၽြးမျဖစ္သူ ၏ေနာက္ေက်ာကို သိုင္းဖက္၍ မိမိႏွင့္ရင္ခ်င္းအပ္ေစပီး အနမ္းေပးေလသည္.သို႔ေသာ္မရ မ်က္ႏွာတစ္ဖက္သို႔လြဲထားသျဖင့္ လည္ပင္းကိုပင္ နမ္းမိ၏.ထိုစဥ္..

" အေဖဘာလုပ္တာလည္း...အဲဒါ ေက်ာဆုမီေလ..."
" ဟင့္...အီး...ဟင့္...ဟင့္..အီး......"
" sorry....ေက်ာဆုမီ...ငါအရမ္းမူးသြားတယ္..ငါေတာင္းပန္ပါတယ္....".ေျပာပီးခ်င္းပင္.. ဉီးေက်ာ္ႀကီး အိမ္ေပၚသို႔ေျပးတတ္သြားေလသည္.

" ေက်ာဆုမီ...ဒီကိစၥ ကိုေက်ာ္ကို ျပန္မေျပာပါနဲ႔..သူသိရင္ မိုးမီးေလာင္လိမ့္မယ္...ငါစိတ္မေကာင္းပါဘူး..."
" ဟင့္...ဟင့္....အီး...ဟင့္...ဟင့္...အီး..."

မ်က္ရည္စမ်ားအား သုတ္၍ ထမင္းဆက္မစားေတာ့ပဲ အိပ္ခန္းဆီသို႔ ျပန္သြားေလေတာ့သည္.

ညေနခင္း အရက္ဆိုင္တစ္ခု၌ ဉီးေက်ာ္ႀကီး ႏွင့္ သူ၏တစ္ဝမ္းကြဲညီျဖစ္သူ ကိုေက်ာ္ဉီး တို႔ အရက္ေသာက္ရင္းစကားေျပာေနၾကသည္.

" ေသာက္ ညီေလး.." " မိန္းမက ရွယ္ယာကိစၥကို ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ေနတယ္..."
" မိန္းမတိုင္း ဒီလိုပဲ ေက်ာ္ဉီး...ခု မင္း အရက္ေသာက္ အမူးေသာက္ ok.." " ok..."

ထိုခ်ိန္တြင္ ဉီးေက်ာ္ႀကီးသား အငယ္ေကာင္ ေက်ာ္ေလးအူယားဖားယားေျပာလာေလ၏.
အနားသို႔ေရာက္ေသာ္ ဉီးေက်ာ္ႀကီးအနားသို႔ ကပ္၍ တိုးတိုးေလးကပ္ေျပာလိုက္၏.
" ဘာကြ...ေခြးနိုးမသား..ေတြ႕ၾကေရာေပါ့ကြာ.."
" ဘာျဖစ္တာလည္း.." " လိုက္ခဲ့ေက်ာ္ဉီး..."

ထိုေနာက္ကားျဖင့္ ေမာင္းထြက္သြားေလ၏.

ဉီးေက်ာ္ႀကီးတို႔ လင္မယားခန္း၌ ျဖစ္သည္.
သူဇာအား စားပြဲေပၚသို႔တင္ကာ ေက်ာ္ကိုလုံးေနပီျဖစ္သည္.
" ရွင့္ အေဖျပန္လာေတာ့မွာေနာ္... " " ခဏေလးပါ ဒီေပၚတတ္လိုက္..." " အို....."
.
ထိုစဥ္ အိမ္ေရွ႕သို႔ ကားထိုးရပ္လာ၏. ပီးေနာက္ ဉီးေက်ာ္ႀကီး အိမ္ေပၚသို႔တတ္လာေလ၏.
ပါးစပ္မွလည္း သားျဖစ္သူအငယ္ေကာင္အားေမးေန၏.
" ဘယ္မလဲ သူတို႔.."
" အေဖ့အခန္းမွာ.."

အခန္းတြင္း မွ သူတို႔အား မရိပ္မိၾကေပ.

" ကၽြီ...." " ဟင္...ဟာ....အို..."

အခန္းတြင္း တန္းလန္းႀကီးျဖစ္ေနသျဖင့္ အျမန္ပင္လူခ်င္းခြာလိုက္ၾကပီး သူဇာမွ ထမိန္ ကိုကျပာကရီျပန္ဝတ္ခါ ေခါင္းကိုငုံထား၏.

" ေခြးမ..ျဖန္း..." " အဟင့္...."

ဉီးေက်ာ္ႀကီးေဒါသ အဆုံးေရာက္ခဲ့ပီျဖစ္သည္.
 ေဘာင္ဘီးဇစ္တပ္၍ ေခါင္းငုံပီး မရဲတရဲကည့္ေနေသာ သူ၏ သားႀကီး ေက်ာ္ကို အားၾကည့္၍.
" မင္း..က ငါ့ေသြးသားျဖစ္ပီး...ငါမ်က္ႏွာမေထာက္ ယီးလိုမွပဲ...."
" အေဖလည္း....ေက်ာဆုမီကို မဒိန္းက်င့္ဖို႔လုပ္တာ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူးမ်ားမွတ္ေနလား..."
" ေခြးသူေတာင္းစား အေဖကိုျပန္ပီး..မင္း..က..မင္းက...ငါနိုး...ငိုးမသား......ခြပ္...အု..."
ဉီးေက်ာ္ရင္ သားျဖစ္သူကိုလက္သီးျဖစ္ထိုးလိုက္၏. ေက်ာ္ကို လည္းဖခင္ျဖစ္သူအားျပန္၍ထိုးလိုက္၏.
ထိုအခါ မြန္ထူသြားေသာ ဉီးေက်ာ္ႀကီးသည္ အိပ္ထဲမွာ ေသနတ္အား သြား၍ယူေလ၏.

" ဉီးေလးေက်ာ္ဉီး ဉီးေလးေက်ာ္ဉီး အေဖ့ကို..တားပါအုံး.....အေဖအရမ္းစိတ္ဆိုးေနပီ တားပါအုံး.."
" မတားနဲ႔... ငါ့ကို ဘယ္သူမွ မတားနဲ႔..."

ထိုေနာက္ေသနတ္အားယူ၍လာေလ၏.။ ထိုစဥ္ ေက်ာဆုမီလည္းျပန္ေရာက္လာပီျဖစ္သည္.။

" ဘာျဖစ္ေနၾကတာလည္း.."
" အေဖနဲ႔အကိုနဲ႔ ရန္ျဖစ္ေနၾကတာ လုပ္ပါအုံး အေဖအရမ္းေဒါသႀကီးေနတယ္ ေက်ာဆုမီ.."

ထိုအခ်ိန္တြင္ အခန္းတြင္းမွ ေသနတ္ကိုင္၍ ဉီးေက်ာ္ႀကီးထြက္လာပီ ေလွကားေပၚမွ ေျပးဆင္းလာေသာ သားႀကီး ေက်ာ္ကိုအား ေသနတ္ႏွစ္ခ်က္ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္.
" ဒိုင္း....ဒိုင္း..."
" အ...အု.....ဘုန္း...."
" အိုက္စ္း..ကိုေက်ာ္....အား...ေရာ့ဟယ္..လူယုတ္မာႀကီး...အား....ဇြတ္...."
လင္ျဖစ္သူေက်ာ္ကို၏ေသပြဲအားျမင္ေတြ႕သြားေသာ ေက်ာဆုမီ ေဒါသမိုးမီးေလာင္၍ ကႆ္သြန္လွီးဓားျဖင့္ ဉီးေက်ာ္ႀကီး၏ေနာက္ေက်ာသို႔အားကုန္ထိုးခ်လိုက္ေတာ့၏. အလစ္အငိုက္ျဖင့္၍ ဉီးေက်ာ္ႀကီး မည္သို႔မၽွ မတတ္နိုင္ေပ.မည္သူမၽွလည္းဝိုင္းမဆြဲရဲၾကေပ. လဲက်သြားေသာေက်ာ္ႀကီးအားအေပၚစီးမွ မိုး၍ ဓားျဖင့္ ဆက္တိုက္ထိုးသတ္ေလေတာ့၏.။

" ေက်ာဆုမီေတာ္ေတာ့ အေဖေသလိမ့္မယ္....ေက်ာဆုမီ..ေတာ္ေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔..ေတာ့..."
" ဟီး.အီး....ဟင့္...အီး...ဟင့္......." " ခင္ဗ်ာေသခ်ာလို႔လား...ကိုေက်ာ္ေလး..."

" ေသခ်ာပါတယ္ ဒီးေစ်းတိုင္းပဲ သြားမယ္ေလ.."

ေက်ာ္ေလးသည္.ျပဳံးရြင္ေန၏. ထိုအျပဳံးသူ လ်ိဴဝွက္ေသာအျပဳံးမ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္.

ဌက္ေပ်ာေတာႀကီးအလယ္၌ အဝတ္မဲ့ ကိုယ္လုံးတီးခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ခု ပူးကပ္၍ေန၏ ထိုျပင္တစ္ဉီးႏွင့္တစ္ဉီး ရစ္ပတ္ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသကဲ့သို႔ လူးလြန္႔လႈပ္ရွားေနၾက၏.ၿငီးသံသဲသဲက ေတာႀကီးတစ္ခြင္စိုးမိုးလၽွက္... "အား....အိုး....အား.....အင္း....ရွီး...အား....အား.....အား.....အား....ရွီး...အား....အိုး....အား.....အား...."

" ဒီအိမ္ကို ခင္ဗ်ားတကယ္ေရာင္းမွာလား...ေကာင္းပီေလ ဒီမွာ စာခ်ဳပ္ ခင္ဗ်ားေျပာတံေစ်းကို က်ဳပ္တို႔လက္ခံပါတယ္....."

သူဇာႏွင့္ေက်ာ္ေလးတို႔ အိမ္ႀကီးအားလွည့္ၾကည့္လိုက္၏.
" ကိုေက်ာ္ေလး ကၽြန္မတို႔ ရဲ့ ဘဝသစ္ကို စ နိုင္ပီ.."
ေက်ာ္ေလးသည္ ၾကည္ႏူးပီတီျဖစ္ေနေသာအၾကည့္ျဖင့္ အတိတ္သို႔ သြားလၽွက္...

တကယ္ေတာ့ ေက်ာ္ေလးႏွင့္ သူဇာတို႔သည္ ရန္ကုန္ေက်ာင္း၌ ေတြ႕ခဲ့ၾကေသာ ခ်စ္သူမ်ားပင္ ထိုမွတဖနိ ဉီးေက်ာ္ႀကီးအေၾကာင္းသိရွိသြားၾကပီး ခ်စ္သူႏွစ္ဉီး၏အနာဂတ္၌ ေက်ာ္ႀကီးမွာ အေႏွာက္ယွက္ျဖစ္၍လာေလ၏.ထိုေၾကာင့္ မိခင္ မကြယ္လြန္မွီ အျမန္ျပန္လိုက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္. သူဇာသည္ ဉီးေက်ာ္ႀကီး ေက်ာ္ကို တို႔အား ခႏၶာ ကိုယ္အရင္းျပဳ၍ ခ်စ္ဟန္ျပကာ ပညာငါပါပါ လွည့္စားခဲ့ေလ၏.။
ေက်ာ္ေလး သူမေရခ်ိဳးေနေသာအခါၾကည့္ပီး ေဘာင္းဘီခၽြတ္စိတ္ေျဖစဥ္ကလည္း သူမကိုယ္တိုင္ပင္ ေက်ာ္ေလးအားေရခ်ိဳးျဖဲျပခဲ့သူျဖစ္သည္. သူတို႔ႏွစ္ဉီးသည္ လူလစ္သည္ႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းအျပန္းလွန္နမ္းၾက၏.
ဉီးေက်ာ္ႀကီး အထင္လြဲေစရန္တြက္...

" ကဲ..ကၽြန္မတို႔..လုပ္ငန္းစၾကမယ္..ကိုေက်ာ္ ရွင့္အေဖကိုသြားေခၚေတာ့..."
.
ေက်ာ္ကိုႏွင့္သူမ လုံးေနၾကသည္ကို ဖခင္ျဖစ္သူ ႏွင့္ ရန္လွည့္တိုက္လိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္.။
လင္ျဖစ္သူ၏ေသပြဲအားၾကည့္၍ ေဒါသအိုးေပါက္ကြဲေနေသာ ေက်ာဆုမီ၏ လက္ထဲသို႔ၾကက္သြန္လွီး ဓားထည့္ေပးလိုက္သူမွာလည္း အျခားသူမဟုတ္သူဇာပင္ျဖစ္သည္.။
ေဒါသျဖစ္ေနခ်ိန္ျဖစ္၍ လက္ထဲ ဘာေရာက္ေရာက္ အေသထိုးမည့္ပုံပင္ျဖစ္သည္.ထိုအရာကိုသိေသာ သူဇာႏွင့္ေက်ာေလးတို႔၏ လွည့္ကြက္တစ္မ်ိဳးပင္ ျဖစ္ေလသည္.
ယခုေတာ့ ဉီးေက်ာ္ႀကီးတို႔သားအဖလည္းေသပီ ေက်ာဆုမီလည္း ေထာင္က်သြားပီျဖစ္သည္.။

အိမ္ကိုေရာင္းရေငြျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ဉီးဉီးေက်ာ္ႀကီးစီးေသာကားကိုယူကာ ရန္ကုန္သို႔ျပန္ၾကေလသည္ ကားထဲ၌ ေငြအျပည့္ေဒၚလာအျပည္ႏွင့္...

ျပဳံးရြင္ၾကည္ႏူးေနေသာသူဇာက ကားေမာင္းေနေသာ ေက်ာ္ေလးအား အားကိုးတႀကီးၾကည့္၍.
" ကၽြန္မတို႔...ခ်မ္းသာပီ....."
" အေမမေသခင္ကေျပာတာမွန္တယ္ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ညီတယ္တဲ့...ဟား....ဟား...ဟား....."

ရယ္​​​​ ေမာသံေတြၿပိဳင္တူထြက္သြားၾကေလသည္.
ဂ်စ္ကားေလးသည္ အေဝးေျပးလမ္းမေလးတိုင္း အရွိန္ဟုန္ျဖင့္ ေမာင္းႏွင္သြားေလေတာ့သည္..." ဝူး........."

^^^^^^^^^^ ပီးပါပီ
# ေမာင္ေမာင္ေလး.
+++